
فرشید شیوا، که هنوز موفق به دیدارش نشده ام، از روی یکی از عکسهای من که اتفاقی به دستش رسیده، طرحی زده و آن طرح را برای روی پوستر نمایشگاهش نیز انتخاب کرده.
برای خودم جالب بود، با اینکه همدیگر را تا به حال ندیده ایم ولی در این طرح مقدار قابل توجهی از این پژمانی که من از خودم می شناسم وجود دارد، غیر از اینکه این طرح زیادی مهربان و آرام شده که شاید اگر خودم را دیده بود کمی از مهربانی طرح می کاست. با این حال می توانم بگویم این طرح را دوست دارم، چون ضمن اینکه از من دور نیست، خوبتر از من است.
من دو ماه دیگر سی و یک سالم تمام می شود، درست حدس زده بودی
پژمان انقدر پیر شدی تو این چند وقته مادر؟