Pejmanblog

چاله خاطرات

2011-11-09T11:13:00.006+04:00

همه چیزش همانطور است که بیست و چند سال پیش بود.
پس از بیست و دو سال، پایم را که داخل کوچه می گذارم، صدای فریاد بچه های دبستان پسرانه، مرا به آن دوران و تمام خاطرات خوب و بدش می برد.
از در پشتی دبستان وارد می شوم، از دوران ما، فقط بابای مدرسه است که هنوز سر جایش است. تمام معلم ها بازنشسته شده اند. مدیر که قیافه اش داد می زند مدیر یک مدرسه دولتی است، در حال مواخذه یک معلم است که به شاگردانش گفته در سال 2027 شاید یک سنگ بزرگ به کره زمین بخورد و زمین و هرچه در آن هست نابود شود. گویا خانواده ها به مدیر اعتراض کرده اند که این حرف ها چیست که معلم سر کلاس می زند.
وقتی به مدیر و معلم می گویم تمام پنج سال را در این دبستان درس خوانده ام، معلم که طبع شوخی دارد می گوید کدام شیشه را دلت می خواهد بشکنی؟! بگو برایت خلوت کنیم بروی هر چه می خواهی سنگ بزنی به شیشه و تمام عقده های بچگی ات را خالی کنی.
کمی در اتاق مدیر روی یک صندلی در گوشه اتاق می نشینم و آنها به جر و بحث خودشان مشغولند، یک پسر داخل می شود و از مدیر چیزی می خواهد و او با غضب می گوید اینها به من مربوط نیست برو به خانم فلانی بگو. احساس می کنم روح هستم، مثل اینکه کسی مرا نمی بیند، مثل اینکه آمده ام به بیست و دو سال پیش و الان است که خودم از در بیایم تو و با مدیر سر و کله بزنم.
به حیاط می روم و دور تا دورش قدم می زنم، چقدر کوچک تر از چیزی است که در خاطراتم هست. نقاشی های تانک و مسلسل و نارنجک و شهید فهمیده که آن موقع به دیوارهای حیاط بود، جایشان را به گل و سبزه داده اند. پناهگاه زیر حیاط که امتحان های مان را در آن می دادیم و گاهی وسط امتحان، صدای آژیر و موشک می آمد، امروز به انباری تبدیل شده و درب آن مهر و موم است.
لحظاتی گوشه حیاط می نشینم و ساختمان و پنجره کلاسها را نگاه می کنم و می روم.
دلم می خواهد راه بروم، گاهی افتادن در چاله خاطرات خیلی انرژی می برد. باید پیاده راه بروی تا هضم اش کنی.

مدرسه و بابای مدرسه همانطور که بودند سر جایشان هستند، من دنبال جای خودم می گردم.

2011-06-16T11:07:00.002+04:00

ماه سرخ شده و تاریک است.
غریب است
و من زیر نوری که ندارد، می دوم و به این می اندیشم که امشب، در عوض نوری که همیشه شبهایم را روشن کرده، سایه ام را بر او افکنده ام.
ماه امشب، برای چند لحظه ای که در تاریخ هیچ است، سنگینی سایه زمین و همه آدمهایش را تحمل می کند.

2011-05-23T10:35:00.002+04:00

لابد دلیل نمی خواهد که اول صبحی با شنیدن تکه ای از تار شهناز اشکت جاری شود. من که دلیلی پیدا نکردم. دوستی در فیس بوک تکه ای از این پنجه جادویی را به اشتراک گذاشت و روزمان را با اشک شروع کردیم. این هم یک جورش است.

ART DUBAI

2011-03-05T10:22:00.004+04:00

آنهایی که دوبی زندگی می کنند و هنرهای دیداری برایشان جالب است، نمایشگاه ART DUBAI را از دست ندهند.
این اتفاق هنری که هر سال در همین موقع سال در دوبی می افتد، نمایش مجموعه ای از کارهای هنری خوب، از گالری های معروف دنیا است که برای چهار روز در دوبی به معرض نمایش گذاشته می شوند.
مکان نمایشگاه مثل هرسال، "مدینت جمیرا" است و زمان آن از 16 تا 19 مارس. ورودی آن پنجاه درهم است و برای کسانی که کارت عضویت Skywards هواپیمایی امارات را داشته باشند، رایگان است.

لیست گالری های شرکت کننده در نمایشگاه امسال

یک چمدان قرمز میان دسته عزاداری

2011-02-15T09:43:00.006+04:00

ظهر روز عاشورا است و من پس از دو سال و دوماه به تهران برگشته ام. هوا از باد و باران دو روز قبل تمیز شده. آسمان آبی است و می گذارد هم دماوند را از پنجره هواپیما ببینم و هم توچال را با لکه های سفیدش از داخل تاکسی فرودگاه.
دو روز تهران بودم و به اندازه یک سال قصه دارد این دوروز. سوار هر تاکسی که شدم، حرف های راننده به اندازه یک داستان کوتاه شیرین بود. هر خیابانی که از آن گذشتم یک قصه برایم داشت. نمی دانم همیشه مردم اینقدر قصه پرداز بوده اند، یا من این بار همه چیز را قصه وار می دیدم.

راننده تاکسی فرودگاه گفت امروز تاکسی کم است، اگر اجازه دهید یک مسافر دیگر هم سوار کنم ولی اول شما را به اکباتان می رسانم. گفتم مشکلی نیست. آقای دیگری که سوار شد، با همان پرواز من به تهران آمده بود ولی در بنگلور هندوستان زندگی می کرد. حدود بیست ساعتی بود که از خانه اش در بنگلور در آمده بود و هنوز به مقصد نرسیده بود.

قسمت جالب ماجرا که به خاطر آن، این نوشته را شروع کردم، تصویری است که لحظه رسیدنم به مقصد در شهرک اکباتان با آن روبرو شدم و موقعیت طنزی به وجود آورد.
من دو چمدان داشتم که یکی از آنها به شدت قرمز بود، از جنس همان قرمزی که اسپیلبرگ در فهرست شیندلر تن پوش آن دختر بچه را میان آن همه سیاه و سفید، رنگ کرده بود که در چشمانت برای همیشه بنشیند. دو بسته بدبار دیگر هم در دستانم بود که عملاً حمل آنها به همراه دو چمدان برای یک نفر غیر ممکن بود و اگر می خواستم این چهار تکه را باهم ببرم باید هر پنج متر می ایستادم تا بارها را به نوبت به دست بگیرم.
حالا در این وضعیت تصور کنید که دو بلوک مانده به مقصد، با تاکسی خوردیم به یک دسته عزاداری ظهر عاشورا که خیابان را کاملاً مسدود کرده بود و تاکسی راهی نداشت جز اینکه من را همانجا پیاده کند.
فقط فضا را تصور کنید که من با مو و صورت تراشیده، یک چمدان قرمزِ اسپیلبرگی و سه بسته دیگر باید درست از میان این دسته عبور کنم و چون دستانم پر است باید اول چمدانها را چهار پنج متر جلو ببرم و بعد برگردم آن دو بسته دیگر را بردارم. راستش وقتی داشتم از میان دسته عبور می کردم و دور من جمعیت داشتند سینه می زدند و جلوی من، یک عَلَم بود و یک سیستم صوتی، از تصور این وضعیت از بیرون، خنده ام گرفته بود و سنگینی نگاه ها را شدیداً حس می کردم ولی اصلاً این ریسک را نکردم که به چشم کسی نگاه کنم یا پوزخندی از این وضعیت مضحک به لب بیاورم. شاید اگر یک دوربین از بالا از کل این وضعیت فیلم برداری می کرد، قرمزی چمدان من به اندازه قرمزی ژاکت دختر بچه در فهرست شیندلر، با فضای کاملاً مشکی اطرافم، کنتراست داشت.
یک چیز دیگر هم که در این میان به نظرم جالب آمد، این بود که در تمام مدتی که از میان دسته عبور کردم و بعد از آن، که حدود نیم ساعت طول کشید تا یک مسیر چند دقیقه ای را طی کنم، هیچ کس این پیشنهاد را نداد که کمکی کند و گوشه ای از بار را با من بیاورد، همه فقط به وضعیت، نگاه کردند. من هم که خوراکم اینطور وضعیت های غیرعادی است، آرام آرام، تمام چهار بسته را به ساختمان رساندم و در نهایت، کسی که با من داخل آسانسور آمد وقتی دید نمی توانم هر چهاربسته را با هم سوار آسانسور کنم، کمک کرد و دو بسته را برایم در آسانسور آورد.
کل زمانی که از خانه ام در دوبی بیرون آمدم و به فرودگاه رفتم و سوار هواپیما شدم و از فردوگاه تهران بیرون آمدم یک سفر بود و این نیم ساعت، یک سفر دیگر.

سیاه مشق های ادبی

2011-01-31T18:05:00.000+04:00

خیالم آن چشم های پائیزی ات را می خواهد
تا دانه دانه بچیند آن ستاره هایی را
که سوار بر گونه های گلگون ِ عریانت
لحظه لحظه می چکند و قطره قطره می سرایند
شعری را که تمام چلچله ها
آرزوی آوازش را به آشیانه می برند.

El secreto de sus ojos

2011-01-18T10:49:00.000+04:00

یک تجاوز، دو عشق، کمی راز و موسیقی خوب، چیزهایی است که در هم تنیده می شوند و داستان فیلمی را شکل می دهند، که هیچ کادر بدِ بدون فکری ندارد و هیچ حرف اضافه ای نمی زند.
"راز چشمهایشان" را ببینید.

نیویورک ۳ ، جورج

2011-01-06T12:29:00.002+04:00

جورج، مردی حدوداً چهل و پنج ساله، با موهای بسیار کم پشت جو گندمی است که آنقدر از میان موهایش کم شده که کف سرش را می توانی ببینی که پر است از زخم های کوچک قرمز. بینی تقریباً بزرگی دارد، بدون ریش و سیبیلی ماشین تراش شده و لبخند، گویی سالهاست از صورتش رخت بربسته. به دنبال آلبوم کرونوس کوارتت و عالم قاسم اُف، وارد کتابفروشی "بارنز اند نوبل" در تقاطع برادوی و شصت و ششم شدم و بدون اینکه بدانم وارد چه جایی شده ام، به طبقه زیرین که محل فروش سی دی و دی وی دی بود رفتم. از مسئول صندوق که سوال کردم گفت هر چه می خواهی از جورج بپرس. جورج، پشت یک کامیوتر ایستاده بود و داشت جواب یک خانم حدوداً نود ساله را می داد. توانایی حفظی عجیب و غریبی داشت، احساس می کردی برای پیدا کردن یک آلبوم در بین هزاران آلبومی که آنجا بود، احتیاج به کامپیوتر ندارد و بلافاصله بعد از انجام دادن کارش، یک غُر به سر زندگی اش می زد. مثلاً به خانم نود ساله- که آنقدر چشمانش جوان بود که حیفم می آید لقب پیرزن را به او بدهم- گفت که بعد از کار باید به خانه برود و در تنهایی خودش بمیرد!

- سلام ببخشید دنبال آلبوم کرونوس کوارتت و عالم قاسم اُف می گردم

- بهم زنگ زدند

- کیا؟!

-کرونوس کوارتت، سری لانکا بودند و داشتند روی آلبوم جدیدشان کار می کردند

- چه جالب، خب حالا این آلبوم را دارید؟

- آخرین کارشان را می دانم که با عالم قاسم اُف نیست.

- نام آلبوم رنگین کمان است.

- نه این نیست.

- می شود در سیستمتان چک کنید؟

- می دانم که این آخرین کارشان نیست با این حال اگر می خواهی برایت چک می کنم...

...... نام تمام کارهای کرونوس کوارتت را برایم می آورد که این آلبوم در آن نیست.

- حالا بگذار برویم در اینترنت برایت نام آلبوم را بگردم.

- ممنون

........ آهان دیدی؟! این آلبوم به نام فرقانه قاسم اُف است نه کرونوس کوارتت. یک دانه در اینجا موجود است. بیا بریم.

با هم به بخش سی دی های ترکی آذربایجان می رویم و آلبوم را پیدا نمی کنیم.

من گفتم: احتمالاً در بخش آلبوم های بین الملل باشد.

.... یک مکث پنج شش ثانیه ای و نگاهی که از هزار سیلی کوبنده تر بود به من انداخت و گفت: فکر کردی با یک احمق طرفی؟!

با اینکه صورتش از ابتدا سراسر اخم بود، ولی نمی دانم چه در صورتش داشت که سخت بود دوستش نداشته باشی. یک نوع طنز دائمی در چشمانش بود که تمام بد اخلاقی اش را خنثی می کرد.

گفتم اختیار دارید، ببخشید، هر چه خودتان می دانید.

گفت مردم سی دی ها را برمی دارند و گوش می کنند و دیگر سر جای اولش نمی گذارند بنابراین باید کمی وقت بگذاری تمام این بخش آلبوم های خارجی را بگردی، حتماً پیدایش خواهی کرد.

- خیلی ممنون از راهنماییتان

- آره کار من این است که به دیگران کمک کنم و بعد آخر شب بروم خانه و ظرف هایم را در تنهایی بشورم و کپه مرگم را بگذارم!!

نیم ساعتی وقت گذاشتم و آلبوم را پیدا کردم، بعد رفتم موفقیتم را نشانش دادم و برایم بلند بلند وسط سالن کف زد!!

دنبال آلبوم دیگری می گشتم که آنجا نبود. جورج برایم روی کاغذ نوشت از در که بیرون رفتم چه خط مترویی را سوار شوم و دقیقاً چند ایستگاه بعد پیاده شوم و به دو مغازه ای بروم که احتمال دارد آن سی دی را آنجا داشته باشند. خیلی تاکید کرد که حتماً اولی را چک کنم و اگر نداشت به دومی سر بزنم .

جورج، جزو معدود شخصیت هایی بود که از این سفر همراه من ماند و یکی از پررنگ ترین آدمهایی است که در سفر با او برخورد داشته ام. در برخوردی که شاید پنج دقیقه هم طول نکشید، تمام جزئیات صورتش و لحن صحبت کردنش و راه رفتن و لباس پوشیدنش را به خاطر دارم. حتی می توانم حدس بزنم کش جوراب تیره رنگش کمی شُل شده باشد و احتمالاً جوراب روی ساق پایش چین خورده. آنقدر تمام وجودش را از اطلاعات مکانی که در آن کار می کند پر کرده که دیگر جای چیز دیگری باقی نمانده است.

اگر روزی در نیویورک گذارتان به کتابفروشی بارنز اند نوبل شعبه تقاطح برادوی و شصت و ششم افتاد - که پیشنهاد می کنم حتماً بیافتد - دیدن جورج در طبقه زیرین را از دست ندهید که شاید یکی از به یاد ماندنی ترین لحظات در نیویورک را برایتان به ارمغان بیاورد.

نیویورک ۲

2010-12-09T17:04:00.003+04:00

اصلی ترین و شاید بگویم تنها بهانه ای که به خاطرش به ینگه دنیا سفر کردم، دویدن در ماراتن نیویورک بود. تجربه ام در این بخش از سفر، بزرگ ترین دستاورد سفرم بوده که جزئیات آن را می توانید در وبلاگ دیگرم بخوانید.

غیر از دویدن در ماراتن نیویورک، گشت و گذاری دو هفته ای در این شهر و واشنگتن داشتم که سعی می کنم گوشه های پر رنگی از آنرا در این وبلاگ بنویسم. خیلی خودم را درگیر ترتیب وقایع نمی کنم و هر چه که دیدم به نوشتن می آید را ثبت خواهم کرد.

اگر بخواهم دو نکته برجسته از کل سفرم بگویم - غیر از ماراتن البته- دیدن دو نمایشگاه است.
یکی نمایشگاه "اجساد" و دیگری موزه هنرهای مدرن نیویورک.

همیشه دیدن آناتومی بدن انسان، از جذاب ترین دل مشغولی هایم بوده و هیچ گاه از دیدن جزئیات شگفت انگیز درون بدن انسان سیر نمی شوم.
نمایشگاه "اجساد" عبارت است از مجموعه ای از بدن انسان های واقعی که پس از مرگ، جسدشان را به این نمایشگاه اهدا کرده اند. تمام بدنها بدون پوست هستند و در حالت های مختلفی به نمایش در می آیند. تصور نکنید که با نمایشگاهی مشمئز کننده روبرو خواهید شد. حالتی که بدنها به نمایش در می آیند حالتی طبیعی از وضعیتی است که در زندگی داریم. مثلاً جسدی در حال پرتاب یک توپ در یک سبد بسکتبال به نمایش در می آید و بیننده این امکان را دارد که دور تا دور این بدن بچرخد و تمام ماهیچه ها و استخوانهای این بدن را با ذکر جزئیات مشاهده کند.
بسیاری از بدنها برش های خاصی خورده اند تا قسمت پنهانی از آن به نمایش در بیاید.
عکس برداری شدیداً ممنوع بود ولی در همان لینکی که در بالا گذاشته ام در بخش سمت راست پایین می توانید هفت عکس را از نمایشگاه ببینید و فضای آن را بشناسید.
عکس چهار از هفت، یکی از شاهکارهای نمایشگاه بود. گوشت یک انسان از استخوان آن جدا شده بود و به صورت قرینه، استخوان و گوشت یک بدن، دست یکدیگر را گرفته بودند.
در بخشی دیگر، یک بدن کامل به صورت نازک و افقی شبیه کالباس از سر تا ته برش خورده بود و طولی حدود سه متر پیدا کرده بود و چیزی که پزشکان در ام آر آی می بینند، به صورت طبیعی قابل مشاهده بود.
در بخش کودکان، از جنین یک هفته ای تا نه ماهه به نمایش در آمده بود و یک مادر به همراه فرزندی در رحم به نمایش درآمده بود، شکم برش خورده بود و می توانستی جنین شش هفته ای را در رحم ببینی.
می دانم الان لحنم کمی شبیه قصاب ها به نظر می رسد ولی اگر در نمایشگاه بودید و همراه نوجوان های دبیرستانی به توضیحات پزشکانی که در نمایشگاه به سوالات جواب می دادند گوش می دادید، نظرتان تغییر می کرد.
دیدن این نمایشگاه دریچه ای جدید از بدن انسان به رویم گشود که تجربه اش را همیشه به همراه خواهم داشت.

موزه هنرهای مدرن نیویورک، مشهورتر از آن است که بخواهم راجع به جزئیاتش بنویسم. فقط این را بگویم که پس از شش ساعت چرخیدن در آن، فقط به خاطر قراری که داشتم توانستم خودم را راضی کنم که از آن بیرون بیایم. هنوز خاطره قدم زدن هایم در این موزه و برخی از آثار آن را با خودم مرور می کنم.
دیدن این موزه هم از آن تجربیاتی است که یک عمر با آدم می ماند.

نیویورک 1

2010-11-24T11:30:00.003+04:00

زَک (Zack) آسانسورچی آسانسور دستی قدیمی ای است که مسافران این هتل یکصد و سه ساله در منهتن نیویورک را به اتاق های کوچکشان می رساند. من را که مثل موش آب کشیده شده ام و از چمدان و کوله پشتی و کاپشن نازک پائیزه ام آب می چکد، نگاه می کند و می پرسد از کجا آمده ام، می گویم از دوبی، مثل همه آمریکایی های دیگری که پس از آن نام این شهر را از زبانم شنیدند، هیجان زده می شود و باز می پرسد در نیویورک چه می کنم. می گویم برای دویدن در ماراتن آمده ام. هیجان زده تر شماره مربوط به دویدنم را می پرسد تا روز مسابقه از طریق وبسایت نتیجه ام را دنبال کند. می گوید که چند دونده دیگر هم از نقاط دیگر دنیا برای دویدن در ماراتن به این هتل آمده اند.
چهره اش خیلی شرقی است، نامش را می پرسم و می گویم چهره ای بسیار شرقی داری، می گوید همه همین را به من می گویند، می دانم که پدر بزرگم از اروپای شرقی است ولی خودم در استتن آیلند نیویورک به دنیا آمده ام.

زَک اولین هم صحبتی است که پس از ورود خیس آلودم به نیویورک با او برخورد می کنم. پس از اینکه از فرودگاه سوار مترو شدم، اولین مواجهه ام با شهر نیویورک، بیرون آمدن از ایستگاه خیابان چهاردهم منتهن بود. باران بسیار شدید در حال باریدن بود و مردم دنبال سرپناه می گشتند. هوا بسیار سرد تر از چیزی بود که انتظارش را داشتم و خودم را برایش آماده کرده بودم. مسیر ده دقیقه ای از ایستگاه مترو تا هتل را کاملاً خیس شدم و لرزیدم.
فضای راهروی هتل از آنهایی است که انتظار داری بوی سیگار بدهد ولی نمی دهد. نور کم، موکت قرمز رنگ و رو رفته و درهای قهوه ای سوخته، راهروی باریک هتل را احاطه کرده اند.

ساعت تازه نه صبح است و حیفم می آید در هتل بنشینم. پس شال و کلاه می کنم و در باد و باران شدید، دوباره به خیابان می زنم تا برای اولین بار با شهری که بسیار مشتاق دیدنش بودم، آشنا شوم.

ادامه دارد... ولی نه خیلی زود.

نیویورک، یک روز مانده به بازگشت

2010-11-16T23:12:00.003+04:00

ساعت دو بعد از ظهر یک روز ابری، تنها در خانه دوستم در خیابان بیست و سوم منهتن، پشت پنجره ای که پرده سفید کرکره ای دارد و از قسمت کوچکی که باز است، کمی باد سرد به داخل اتاق می فرستد، نشسته ام و آخرین روز اقامتم در نیویورک را می گذرانم.
پنجره های ساختمان روبرو که از اتاق من دیده می شوند،غیر از دو پنجره، عموماً آرام و خاموش اند، این ساعت از روز بیشتر مردم سر کارهایشان هستند و خانه هایشان را بی جنب و جوش رها می کنند.
در یکی از آن دو پنجره که درست در یک ردیف عمودی در دو طبقه پشت هم قرار دارند، خانمی مشغول مرتب کردن اتاق خوابش است و در دیگری، درست زیر همان اتاق خواب، پسر جوانی، کلاه به سر، مشغول کاری دقیق است، کاری مثل تراشیدن سنگی پر ارزش، از اتاق پیداست که شکلی شبیه کارگاه دارد و میزی که پسر روی آن کار می کند پر است از ابزار کوچک و یک چراغ مطالعه که به طور متمرکز روی محل کار پسر نور می تاباند.
از یک ساعت پیش که پس از یک گردش کوتاه در محله، به خانه برگشته ام، می خواهم بروم بیرون، ولی یک حس رخوت انگیز غریب، در خانه نگاهم داشته. شاید چون همه چیز اینجا توی خانه زیادی آرام است و می دانم به محض اینکه پایم را از در بیرون بگذارم، وارد دریای بی توقف جمعیت نیویورکی خواهم شد که بدون نیم نگاهی به تو، با عجله به کارهایشان می رسند. آنقدر دریایشان روان است که تو را با خود همراه می کند و بعد از چند دقیقه می بینی تو هم جزو همان جمیعت پر عجله ای هستی که برای سه دقیقه زودتر رسیدن به مقصد، به سمت مترو می دوند و لای درب مترو گیر کرده و نکرده، خود را به داخل مترو می اندازند.

اینجا نیویورک است. ابری، کمی سرد، کمی بارانی، یک روز پیش از آنکه پس از دو هفته اقامت ترکش کنم.

اشتباهه دستوری یا اشتباه دستوری!!؟

2010-10-11T14:51:00.003+04:00

نه اینکه ادعا داشته باشم، فارسی بدون غلطی می نویسم و بخواهم اشتباهات دیگران را گوشزد کنم، ولی بعضی از اشتباهات املایی یا دستوری را که می بینم، مثل یک نقطه سیاه روی یک صفحه سفید، توجهم را جلب می کنند و نمی توانم فراموششان کنم.
یکی از آنها که مدت زیادی است در فیس بوک و وبلاگ ها دیده می شود و روز به روز به تعدادش افزوده می شود، اضافه کردن "ه" به جای کسره در انتهای کلمات است. هنوز نفهمیده ام که کسانی که اینگونه می نویسند، آگاهانه این کار را می کنند یا به خاطر اشتباه رایجی که روز به روز در اینترنت بیشتر دیده می شود، سواد دیداری شان دچار تغییر شده.
کتابه من! میزه سبز! ماله تو! زمینه بایر!...؟؟؟؟ واقعآً هنوز سوال دارم که چرا بعضی ها اینگونه می نویسند.
حتی در بعضی موارد "ه" اضافه را در چنین مواردی هم می بینی ( از متن بالای خودم مثال می زنم):
فارسیه بدونه غلط!!! اشتباهاته دیگران!! سواده دیداری!!!
اگر جایی کسی توضیحی داده و این روش نگارش را پیشنهاد کرده و عده ای آگاهانه آن را پذیرفته اند و آنرا به کار می برند، لطفاً من را هم در جریان بگذارید شاید ما هم قانع شدیم و به آنها پیوستیم و اگر نه، شاید بتوان با یک تذکر دوستانه به دوستانی که می دانیم، فارسی درست نوشتن برایشان مهم است، از همه گیر شدن اینگونه اشتباهات جلوگیری کنیم هر چند که در این مورد فکر کنم کمی دیر شده چون مثل سیل در این مجرای مجازی جاری شده است.

مزیت دیکشنری کاغذی به دیجیتال

2010-06-26T12:32:00.002+04:00

طبق تجربه شخصی، زمانی که برای پیدا کردن لغت در دیکشنری کاغذی صرف می شود، آن کلمه را در ذهن محکم تر ثبت می کند . از طرف دیگر خاطره ای که از ورق زدن و دیدن صفحه بندی دیکشنری کاغذی در ذهن می ماند به ثبت کلمه مورد جستجو کمک بسیار زیادی می کند.
این نتیجه را با یک دیکشنری انگلیسی به انگلیسی که هم سی دی اش را استفاده می کنم و هم نسخه کاغذی اش را به دست آوردم. درست است که از نظر زمانی سرعت دیکشنری دیجیتال، بسیار بالاتر از نسخه کاغذی است، ولی این اختلاف زمان در حقیقت همان کلید ثبت کلمه در ذهن است. کلمه باید کمی در ذهن قرقره شود و بعد هضم گردد وگرنه بسیار میل به پریدن دارد.

2010-05-30T07:26:00.002+04:00

یک فنجان چای سبز و یک تکه شکلات تلخ، بعد از ظهر گرم و شرجی ات را شیرین می کند.

عاشقانه

2010-05-22T10:47:00.003+04:00

قایق چوبی پارویی کوچکم را
برای یک روز آفتابی، کنار گذاشته ام.
ابرها که بروند،
من می مانم و
تو و
این مرداب و ...
صدای جیرجیر پاروهای قایق ِ چوبی ِ کوچک ِ من.

تک بیتی

2010-05-10T10:21:00.000+04:00

نفس...
نفس...
زمان...
زمان...
نفس، نفس.
زمان، زمان.
نفس نفس...
زمان زمان...

"نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت
زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک"

حافظ

نوروزیه

2010-03-20T12:19:00.001+04:00

راستش را بخواهید سالی که گذشت، سالی بود که احساس دوری بیشتری از ایران و ایرانیان داشتم. شاید بتوان اسمش را گذاشت "سرزمین زدگی"!!.

این حس ناشناخته باعث شد برای پیدا کردن یک هویت فرهنگی-سنتی مستقل، تلاش کنم که باز راستش را بخواهید در دوران برزخ و آشفتگی همین تلاش به سر می برم و هنوز به یک نتیجه ته نشین شده نرسیده که بتوانم برایتان بازگویمش ولی خوب پیش می رود.

البته که نمی توان ریشه ها را نادیده گرفت و قرار هم نیست از چیزی فرار کنم. البته که نمی توانم نوروز را به عنوان آغاز، از ذهنم بیرون کنم و زیبایی هایش را نادیده بگیرم. البته که نمی توانم تقویم فارسی را به عنوان آغاز و پایان یک سال در ذهنم با تقویم دیگری جایگزین کنم. دلیل اینکه این نوشته را هم در این روز می نویسم همین است که حتماً امروز برایم متفاوت از روزهای دیگر است. چیزی که می گویم این است که نمی توانم خودم را به نوروز و هفت سین و چهارشنیه سوری بچسبانم تا آنها برایم هویت بسازند یا هویتم را حفظ کنند. این همان حسی است که نسبت به همه پیش فرض ها دارم. دوست دارم از آنها دور شوم، از دور ببینمشان، نقدشان کنم و باز دوباره اگر جذبم کردند سراغشان روم. چیزی است شبیه حسی که سالهاست روز تولدم سراغم می آید و باعث می شود که از یک طرف حوصله شنیدن تبریک را نداشته باشم، از یک طرف از شنیدن بعضی از صداها که آن روز را تبریک می گویند احساس آرامش کنم.

چیزی که باعث شده اهمیت دادن به مناسبات سنتی و فرهنگی، کمی به نظرم تصنعی برسد، شاید این باشد که می بینم آدمها خودشان را پشت این مناسبات پنهان می کنند و خودشان را با آنها تعریف می کنند و این داستانی است که مختص به ایران نیست. این پیش فرض ها زمانی برایمان تعریف شده ند که نمی توانستیم آگاهانه ببینیمشان.

به هر حال امسال کمتر از هر سال دیگری در این چند سالی که زیسته ام، احساس نو شدن وتغییر در این روز و این ایام را دارم چون نو شدن هایم در سال گذشته – که دوبار اتفاق افتاد- در زمان های دیگری بوده که ربطی به روز و سال نداشته و ندارد.

ولی برای آنهایی که این ایام برایشان بوی نو شدن می دهد و هماغوشی "نو" و "روز" برایشان روزی نو می سازد، آرزوی سالی خوش و با آرامش می کنم و از صمیم قلب امیدوارم هر چه در دل دارند و در هر مسیری که قدم می گذارند، استوارتر و آگاه تر پیش روند.

هر چند که سالی که گذشت سال وبلاگ خوانی و وبلاگ نویسی برایم نبود، ولی باز به عنوان آخرین نوشته سال 88 یا اولین نوشته سال 89، این خانه را برای نهادن چراغ، به خانه های دیگر ترجیح می دهم.

هر روزتان نوروز

سبز باشید و پیروز

2010-02-14T17:05:00.000+04:00

یک خودنویس خریدم. خاکستری و بدون هیچ مارک شناخته شده ای.
شاید ده سالی می شود که با خودنویس ننوشته ام، شاید هم بیشتر. اولین تجربه هایم از نوشتن با خودنویس برایم خیلی هیجان انگیز بود. امروز دوباره وقتی جوهر سرمه ای با صدای خش خشی از دور که حاصل تماس قلم و کاغذ بود، به زحمت خودش را به روی کاغذ رساند، همان قدر هیجان زده بودم که بار اول در نمی دانم چند سال پیش.
این روزها کمتر فرصتی پیدا می شود که از کیبورد دست بکشم و مجبور باشم از آن استفاده کنم، ولی همین چند خطی که در روز با آن می نویسم، خیلی بوی نوجوانی می دهد.
بعضی اشیاء در زمان متوقف می شوند انگار.

2010-01-21T13:18:00.001+04:00

نوشته ای در وبلاگ دیگرم درباره دویدن ده کیلومتر در ماراتن دوبی .

Avatar

2010-01-02T09:03:00.003+04:00

شیوه فیلم سازی جیمز کامرون به گونه ای است که آنقدر به تصویر می پردازد، یا آن چنان تصویر را پردازش می کند، که برای بیننده چاره ای جز دل سپردن و خیره شدن به تصاویر باقی نمی گذارد و این فرم فیلم سازی باعث شده که این کارگردان چندین بار، در طول تاریخ سینمای معاصر، در نوع خودش اولین ها را بسازد. "بیگانه گان"، "ترمیناتور"، "تایتانیک" و امروز "آواتار".

تمام فیلم های بالا در زمان خودشان منحصر به فرد و پیشرو بودند و از نظر تصاویر و جلوه های ویژه کاملاً نو و مبتکرانه و حتی پیشرو بوده اند.

این حجم عظیم تصاویر جدید و ایده های خیره کننده، البته که برای بیننده لذت بخش است و او را راضی از سالن سینما بیرون می فرستد، ولی آن تاثیر عمیقی را که یک داستان قوی و خوش استخوان، روی بیننده می گذارد، در فیلمهای کامرون به سختی می یابی. شاید بتوان گفت که از این نظر تایتانیک کمی وضع بهتری نسبت به بقیه فیلمهای کامرون دارد ولی به آن هم که بعد از گذشت کمی زمان نگاهی می اندازی، متوجه تاریخ مصرف دار بودنش می شوی.

"آواتار" مثل بقیه اولی های کامرون، همانقدر شوکه ات می کند که آن هیبت عجیب و کریه موجودات سیاره دیگر در "بیگانه گان" و قابلیت های مرد جیوه ای در "ترمیناتور" شوکه ات کرده بود. همانقدر هیجان زده از روی صندلی سینما یا صندلی خانه ات بلند می شوی و می توانی ساعت ها از شخصیت های خیالی فیلم و تصاویر باورپذیری که باورت نمی شده در سینما ببینی، صحبت کنی.

راستش قصد دیدن فیلم را نداشتم تا اینکه آنقدر نظرات مثبت از کسانی که فیلم را دیده بودند، شنیدم که آخرین ساعات سال 2009 میلادی را روی صندلی سینما گذراندم. در حقیقت سال 2009 وارد سالن سینما شدم و نیم ساعتی پس از آغاز سال 2010 از سالن بیرون آمدم. از دیدن فیلم هم پشیمان نیستم ولی همش این را با خودم می گویم، که کاش همانقدر که روی جلوه های بصری فیلم کار و توجه شده بود تا بینندگان را میخکوب کند، روی داستان و فیلمنامه هم کار می شد. "آواتار" خیلی قابلیت این را داشت که با یک داستان قوی تر، کل فلسفه آفرینش و مرگ و مفهوم زندگی کردن را با سوالات قوی تری که در ذهن تماشاگر باقی می گذاشت، بکاود، ولی با همان فرمول های همیشگی، به یک داستان معمولی با موضوع تهاجم، با یک بدمن و گودمن و چند فداکاری از نوع هالیوودی و یک داستان عشقی بسنده کرده و ترجیح داده سوالاتی که تماشاگران از خود می پرسند حول محور جلوه های ویژه فیلم باشد تا بخش انسانی فیلم.

در یک کلام، "آواتار" به طور تمام عیار، یک فیلم هالیوودی بود. به همین دلیل دور از ذهن هم نیست که امسال اسکارها را درو کند. اگر به بخش تین ایجری وجودم رجوع کنم، باید بگویم که از دیدن فیلم هیجان زده هم شدم، از دیدن این همه نوع آوری در ثبت تخیل. تا هر جا که فکر می کنی این تصویر سازی ها می رود، باز هم جلوتر از انتظاراتت حرکت می کنند.

ولی از روی تجربه دیدن چنین فیلم هایی، می دانم که اگر پس از گذشت زمانی نه چندان طولانی، روزی تلویزیون در حال پخش آن باشد، هیچ چیز نیست که تحریکم کند دیدنش را ادامه بدهم. من به این نوع فیلم می گویم فیلم دارای تاریخ مصرف. ارزشش هم به اندازه همان زمانی است که برایش صرف کرده ای و یکبار آن را دیده ای.

"آواتار" هیجان انگیز بود، شاید کمی هیجاناتت را هم تخلیه کند ولی چیزی در تو باقی نمی گذارد که به دردت بخورد.

DIFF 2009

2009-12-08T14:46:00.004+04:00

فستیوال بین المللی فیلم دوبی از 9 تا 16 دسامبر 2009 کارش را آغاز خواهد کرد.

فستیوال امسال با فیلم موزیکال "نه" اثر راب مارشال - کارگردان شیکاگو- افتتاح می شود.
"زنان بدون مردان" اثر شیرین نشاط، مستند "تهران بدون مجوز" اثر سپیده فارسی ،"حیران" اثر شالیزه عارف پور، "broken Embraces" آخرین اثر پدرو آلمادوار را، قصد دارم در جشنواره امسال ببینم.
احتمالاً فیلمهای خوب دیگری نیز در جشنواره هستند ولی من نرسیدم برنامه فیلمها را به طور کامل ببینم و فیلمهای دیگری انتخاب کنم. اینها دم دست ترین فیلمها بودند که به نظر می رسید ارزش دیدن داشته باشند.

سایت رسمی جشنواره برای اطلاعات بیشتر:
www.dubaifilmfest.com

MEIFF

2009-10-21T18:43:00.004+04:00

جشنواره فیلم خاور میانه که در ابوظبی برگزار شد، امسال کیفیتی به مراتب بهتر از سال های پیش داشت. غیر از فیلم هایی که قبلاً نوشته بودم، یک فیلم دیگر هم در جشنواره دیدم که از قضا، جایزه بهترین فیلم جشنواره را هم از آن خود کرد. "Hipsters" از روسیه که یک موزیکال بسیار خوش ساخت بود و از ابتدا تا انتها با تصاویر پرقدرت و موسیقی گوش نواز، نمی گذارد بیننده سرش را از روی پرده برگرداند.
سهم جایزه برای سینمای ایران در بخش مسابقه، به حامد بهداد رسید برای بازی در فیلم "کسی از گربه های ایرانی خبر نداره". این فیلم را هم دیدم و بهتر از چیزی بود که خودم را برایش آماده کرده بودم. جدای اینکه که بسیار خارجی پسند است و خارجی های سالن، خیلی هیجان زده سالن را ترک می کردند، یک فیلم اجتماعی خوش ساخت با کمی مایه های هالیوودی است ولی موضوعش آنقدر جذاب هست که بتوانی اشکالات فیلم را نادیده بگیری.

"درباره الی" هم که عالی بود. امیدوارم اصغر فرهادی بتواند این روند فیلم سازی را که در پیش گرفته، با همین انرژی ادامه دهد. این نوع فیلم ها، از آن فیلم هایی است که تاریخ مصرف ندارد. روابط انسانی همیشه سوال های خودش را بر می انگیزد. پس از فیلم همه با سوالات خودشان درگیر بودند. جالبی فیلم نامه اینجا بود که نمی توانستی هیچ کس را مقصر بدانی.

عکسی که برای این مطلب انتخاب کردم، از عکسهای برگزیده هفته روزنامه گلف نیوز است که در ابوظبی گرفته شده و در سایت روزنامه انتشار یافته.

MEIFF

2009-10-07T19:32:00.004+04:00

پیش از آنکه کمی بیشتر از سفرم بنویسم، تا دیر نشده خبر رسانی هر ساله را انجام دهم.

"جشنواره فیلم خاور میانه" امسال برای چهارمین سال پیاپی در ابوظبی از 8 تا 17 اکتبر برگزار می شود. قیمت بلیط ها 20 و 30 درهم خواهد بود و فیلم ها در سه محل "قصر امارات" ، " مارینا مال" و " ابوظبی مال" به نمایش در می آیند.

امسال برخلاف سالهای پیش، از چند روز پیش از شروع جشنواره وبسایت رسمی آن به طور کامل شروع به اطلاع رسانی کرد و مجموعه فیلمهایی هم که قرار است امسال نمایش داده شود، از بار هنری بیشتری نسبت به سالهای پیش برخوردار است. در مجموع، امسال جشنواره از انسجام بیشتری برخوردار است.

من شخصاً سه بار به ابوظبی خواهم رفت تا 4 فیلم را در این جشنواره ببینم.

"درباره الی" که بعد از شنیدن تعاریف بسیار، شدیداً مشتاق دیدنش هستم.
"کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد" ساخته بهمن قبادی که از روی کنجکاوی می خواهم ببینمش.
"در برلین" که فیلمی است مستند در باره شهر برلین.
"داستانهایی از عصر طلایی" که فیلمی است ساخته پنج کارگردان رومانیایی که پنج روایت از زندگی مردم در دوران دیکتاتوری چائوشسکو را به تصویر می کشند.

مثل هر سال و هر جشنواره، فیلمهای خوب دیگری هم هستند که به علت کمبود وقت یا اینکه فکر می کنم بعداً در سینماهای دوبی هم می توانم آنها را ببینم، از دیدنشان در جشنواره صرف نظر می کنم.

لینک های مرتبط برای اطلاعات بیشتر:
وبسایت رسمی جشنواره
کاتالوگ کامل جشنواره در فرمت پی دی اف
برنامه نمایش فیلمها

وین

2009-10-01T10:31:00.006+04:00

خب، سفر رفتم و برگشتم و چیزی ننوشتم. همیشه در حین سفر، سفرنامه را می نوشتم ولی امسال حال و هوایم متفاوت است و مطالبی کوتاه و کلی راجع به سفر خواهم نوشت. از طرفی کار زیاد هم کمی وقتم را برای نوشتن می گیرد.

در مجموع این هشت روز مسافرت، سه روز و نیم آن در وین گذشت، نیم روزی در راه و باقی در پراگ. اگر فقط بنا بر مقایسه باشد، پراگ آنقدر پر رنگ و غلیظ بود که امروز، پس از گذشت یک هفته از مسافرت، در خاطرم از وین تصاویری کمرنگ باقی مانده است ولی همین تصاویر، تصاویر ماندگاری اند و در مجموع خوشحالم از اینکه وین را دیدم.

اگر بخواهم شخصیت شهر وین را تصویر کنم، آنچه که از این اقامت کوتاه می بینم، تصویر پیرمردی خوش پوش و مودب و تمیز است که آرام حرف می زند، مهربان است، آرام راه می رود، عصای گران قیمت دارد، در رستورانهای شیک و کمی گران غذا می خورد، موسیقی یا نقاشی را خوب می داند، مهمان نواز است و آلمانی و انگلیسی را به راحتی صحبت می کند. ولی احترامی که برایش قائلی، به تو اجازه نمی دهد با او شوخی کنی و سر بسرش بگذاری و با او خوش بگذرانی. می توانید با هم به یک رستوران خوب بروید و حرف های جدی بزنید و شراب بخورید، ولی اهل کافه و حرف های خودمونی نیست.

وین آرام بود، آرامتر از چیزی که انتظارش را داشتم، شاید به همین خاطر بود که شبهایش زیباتر از روزهایش به نظرم رسید. همه چیز سرجای خودش است و وقتی در فضای شهری راه می روی، خودت را جزوی از آن احساس می کنی.

نگاه مردم، مهربان و با احترام است. در این چند شهر اروپایی که تا به حال دیده ام، مردم وین مودب ترین مردمی بودند که با آنها برخورد داشتم. با هیچ کس برخورد نکردم که انگلیسی نداند و اگر کمکی از او می خواهی، در کمک کردن درنگ کند.

دانوب را آنقدر که باید ندیدم، شاید هم خودش دوست داشت کمتر دیده شود و مثل سن در پاریس یا تمز در لندن یا ولتاوا در پراگ، نمی خواهد آنقدر زیاد توی چشم باشد.

باغ وحش وین را که بنا به روایتی بهترین باغ وحش اروپا و بنا به روایتی بهترین باغ وحش دنیا است، دیدم. من تنها باغ وحشی که در عمرم رفته ام، باغ وحشی است که زمان کودکی ام، در یکی از کوچه های شمالی خیابان ولی عصر قرار داشت و تصاویر محو و کثیف آن باغ وحش، با حیوان های بی حال در زندانهای انفرادی به هم چسبیده، تنها مفهومی از باغ وحش بود که در ذهن من جای داشت. پس از آن و بعد از این همه سال، این باغ وحش را دیدم که پارکی بسیار زیباست که حتی از راه رفتن در آن خسته نمی شوی، چه برسد به اینکه حیات وحش را هم به تماشا بایستی. کودکان وینی را می دیدم که با ولع و لذت کنجاوی شان را ارضا می کردند و یاد کودکی خودمان افتادم و ....

وین –به نظر من- از آن شهرهایی است که اگر در آن زندگی کنی و آلمانی بدانی، می توانی ارتباط خوبی با آن برقرار کنی و لا به لای تارهایش خودت را بتََنی، ولی اگر توریستی از آن عبور کنی، لایه های زیرینش را از دست خواهی داد و چیزی که در رو می بینی، همان جذابیت های توریستی تعریف شده ای است که راهنمای تورها، به همه نشان می دهند ولی بعد از دیدن آنها به دیوار سختی از صمیمت برخورد می کنی که به راحتی نمی توان در وین از آن عبور کرد. وین را نمی توان در سفر کوتاه، شناخت. باید محرم باشی تا چیزهایی را به تو بگوید.

اگر گذرتان به وین افتاد، یادتان باشد، شنیستل وینی از دستتان در نرود به خصوص اگر در رستوران "فیگل مولر" آنرا بخورید. خوردن آن با سالاد سیب زمینی که کنار آن سرو می شود، تجربه جدید و به یاد ماندنی ای است.

تا یادم نرفته بگویم که دیدن کنسرت ارکستر سمفونیک شیکاگو به رهبری برنارد هایتینگ، تجربه ای بسیار بسیار بسیار لذت بخش بود از دیدن خود سالن کنسرت گرفته تا لحظه لحظه اجرا که سعی کردم تا جایی که می توانستم گوش شوم و بشنوم.اگر بعداً وقت شد، بیشتر درباره اش می نویسم.

2009-09-13T01:08:00.004+04:00

همیشه فکر می کنم وقتی بعد از سکوت های طولانی می خواهم پست جدیدی در وبلاگ بگذارم، باید نوشته دندان گیری باشد و همین باعث می شود که نوشتن به تعویق بیافتد.

می خواستم دوباره کمی از فضای شهری دوبی در ایام پس لرزه های بحران اقتصادی بنویسم نشد. می خواستم از مترو اش که برخلاف انتظارها و گفته ها، سر وقت (09.09.09) افتتاح شد بنویسم، نشد.

حالا یک مطلب که برای خودم زیاد اهمیت داشت و شاید کسی خیلی به آن توجه نکرده باشد را می گویم.

من هر چند وقت یکبار در ماشین که در حال رانندگی هستم، شبکه های رادیویی را جستجو می کنم ببینم چه چیز جدیدی پیدا می شود. شبکه های رادیویی انگلیسی زبان و عرب زبان و اردو و هندی زبان زیادی در دوبی هست که شنونده های مختلف را با همه جور سلیقه راضی می کند، ولی از ابتدا که به دوبی آمدم همیشه دنبال یک شبکه رادیویی بودم که موسیقی کلاسیک پخش کند و یافت نمی شد.
حدود ده روز پیش در کمال ناباوری روی موج 91.6 اف ام، صدای موسیقی کلاسیک شنیدم و همچنان می شنوم.
نمی دانم این شبکه از کجا پخش می شود، هنوز هیچ اطلاعاتی درباره اش به دست نیاورده ام، ولی چیزی که مهم است، این است که در حال حاضر چنین شبکه ای وجود دارد. از صبح زود تا ساعت 9 یا 10 شب،فقط موسیقی کلاسیک پخش می کند. بدون توقف، بدون مجری، بدون آگهی و بدون اطلاعات قطعه ای که پخش می شود و بعد از آن و تا نیمه های شب، موسیقی جاز.
معلوم نیست که منبع آن کجاست، شاید قطر یا بحرین یا عمان باشد ولی هر چه هست، در دوبی قابل شنیدن است و قطعات هم با شعور موسیقی انتخاب و پشت سر هم مرتب شده اند.
با اینکه ابوظبی دو سال است در حال آوردن ارکسترهای بزرگ و رهبران معروف به امارات است، ولی هنوز امارات، از نظر منابع موسیقی کلاسیک، بسیار ضعیف است.
همینجا بگویم که 23 و 24 اکتبر، ارکستر فیلارمونیک نیویورک به رهبری آلن ژیلبرت در ابوظبی برنامه اجرا خواهد کرد. برنامه های کامل "ابوظبی کلاسیک" را اینجا می توانید ببینید. پارسال هم ارکستر فیلارمونیک وین به رهبری زوبین متا در همین شهر برنامه اجرا کرده بود.

در پایان اینکه، آخر این هفته در وین خواهم بود و از بخت یاری، ارکستر سمفونیک شیکاگو به رهبری برنارد هایتینک همین جمعه در وین برنامه اجرا می کند که بلیطش را از الان خریده ام. یکی از آرزوهای دنیایی دست یافتنی ام همین بود که امیدوارم محقق شود.

امیدوارم این تنبلی نوشتن بگذارد نیمچه سفرنامه ای از وین و احتمالاً پراگ که قرار است هفته دیگر در آن باشم بنویسم.

فعلاً زیاده عرضی نیست.

وبلاگی دیگر

2009-07-27T23:01:00.002+04:00

مدتها بود که می خواستم وبلاگ جدیدی بسازم و در آن درباره دویدن بنویسم. این امر امروز محقق شد و خانه ای جدید دارم که در آن به طور خاص، فقط درباره دویدن مطلب خواهم نوشت.
دویدن آنقدر فکر و جسمم را مشغول کرده که نمی توانستم چیزی درباره اش ننویسم. به خصوص اینکه با نوشتن درباره آن بسیاری از انرژی های درونی ام به آن سمت هدایت می شوند.
نمی دانم چقدر پیگیر در آن وبلاگ خواهم نوشت. قطعاً از آنجا که نویسنده اش من هستم، بالا و پائین های زیادی خواهد داشت ولی به هر حال این آدرس و نامش، هر کس که برایش جالب بود و خواست درباره دویدن چیزهایی پراکنده بخواند، قدمش روی چشم.

دو نقطه، دو

شراب

2009-07-26T16:16:00.003+04:00

در این روزهای خیس ِ گرم ِ مردادی دوبی، اگر از سر اتفاق هوس کنی تا در گرگ و میش هوای شرجی، کنار نخل های خرما قدم بزنی، بوی آشنایی به مشامت می رسد.
خرما هایی که از نخل بزرگ جدا شده اند و چند روزی را روی زمین گرم و مرطوب، تنها سر کرده اند، هوس شراب شدن می کنند این روزها.
بوی شراب کنار نخل های خرما، بوی تخمیر ذهن خرماهای تنهاست.
کنار نخل ها می دوم، شاید من هم شراب شوم.

غرور فروتنی

2009-06-30T17:56:00.000+04:00

یکی از انواع خودنمایی – و شاید یکی از پنهان ترین آنها – آن است که با فروتنی ات خودنمایی کنی.

آنجا که کسانی فروتنت خواندند و گوشه ای از دلت غنج رفت، آغاز غرق شدن است.

آنجا که برای نخستین بار،در خلوت و در گوشه آرام تنهایی، صدایی در پس ِ پس ِ ذهنت، تو را فروتن خواند و تو به آن افتخار کردی، در حال پایین رفتنی.

آنجا که آن صدا را بیرون آوردی و برای دیگران بلند بلند فریاد زدی که: "من فروتنم، البته!!" و دیگران برایت دست زدند، انتهای باتلاق است.

این باتلاقی است که آنقدر آرام آرام، آدمی را داخل می کشد که معمولاً احساس نمی شود، فقط یک آن به خودت می آیی که انتهای آنی.

فروتنی از آن "من" هایی است که شکستنش سخت است، چون خودش ادعای "من شکستن" دارد.

به همین خاطر، وقتی شروع به شکستن تک تک بتهای درون می کنیم، فروتنی از آخرین چیزهایی است که می شکند و چقدر سخت.

امید

2009-06-22T10:50:00.003+04:00

هر چه را که دارم از من بگیر...
مالم را، جانم را،
برادرم، پدرم، خواهرم را،
کوچه ام، شهرم، وطنم را،
شجاعتم، غیرتم، غرورم را،
همه را از من بگیر،
همه از آن تو...

ولی اگر تمام سیاهی این خاک را هم، همصدا کنی...

امید

این تنهای سبز ِ روینده
این کورسوی ژرف ِ تابنده را...
نخواهی توانست از من بگیری

تنها
و تنها همین تک برگ ِ استوارمانده بر درخت است، که روزی
تمام آنچه از من گرفته ای را به من باز خواهد گرداند...
اگر چه آن روز من نباشم.

تنها نوشته انتخاباتی

2009-06-10T20:59:00.005+04:00

خب، البته که معتقدم بهتر است هر کس نظرش را درباره اتفاقی به این بزرگی بگوید، نه تنها به خاطر اینکه خودش بعدها به آن رجوع کند و از تغییراتی که در دیدگاهش به وجود آمده، نکته ها بیاموزد، بلکه به این دلیل که آن کس که ساکت می نشیند، عموماً می ترسد از اینکه قضاوت شود و البته درونش عریان تر و من که هنوز لایه هایی از سکوت محافظه کارانه را با خود یدک می کشم از چیزهایی که با این سکوت مبارزه می کند استقبال می کنم و این نوشته در راستای همین مبارزه درونی است.

از ابتدای مبارزات انتخاباتی و قبل از اینکه مناظره ها را ببینم و سخنرانی ها را بخوانم و گوش کنم، قصد کردم به موسوی رای دهم، فقط به دو دلیل اصلی، یکی نظر مثبتی که احساس می کنم به مقوله هنر و هنرمند دارد (چون خودش از این قشر است) و دیگر اینکه فکر می کنم تیم و برنامه اقتصادی محکمی برای اداره وضح موجود دارد که آنهم به خاطر سابقه مدیریتی است که در زمان جنگ داشته و باعث می شود به آن اعتماد کنم. راستش فقط همین دو دلیل برایم کافی بود ولی با این حال بیشتر بحث ها و برنامه ها را دنبال کردم
تیم آشکاری که پشت کروبی ایستاده اند، خیلی تحریک آمیز است، ولی خود کروبی شخصیت هیجان زده ای دارد و گاهی رفتارهایش از مرزهای خودش فراتر می رود و همین، باعث شد که اصلاً به کروبی فکر نکنم.
پس از دیدن مناظره ها، دلایل دیگری برای رای دادن به موسوی پیدا کردم که قطعیت انتخابم را بیشتر کرد. موسوی اصلاً از شخصیت کاریزماتیک خاتمی و سخنوری او برخوردار نیست ولی صداقتی در نگاهش هست که می توانی به آن اعتماد کنی. از طرف دیگر در مناظره ها به این نتیجه رسیدم که نگاه موسوی، نگاهی اجرایی است و به همین دلیل شعارهایش عمل گرایانه تر و واقعی تر و با درنظر گرفتن محدودیت هاست و از محدوده ای که خودش می داند در سطح اختیاراتش است بالاتر نمی رود. می داند که برداشتن بسیاری از محدودیت های اجتماعی امروز، در قدرت رئیس جمهور نیست، پس شعارش را هم نمی دهد.
البته که هیچکدام از کاندیداها از ایراد مبری نیستند، ولی شدیداً اعتقاد دارم که در مسیر دموکراسی - البته از نوع ایرانی- موسوی در حال حاضر از بقیه مناسب تر است.

راستش اصلاً از آن شور انتخاباتی و تصمیم برای سرنوشت وطن و نجات میهن و همراهی با موج های جاری، در من خبری نیست، اگر وقت داشتم بدم نمی آمد که این هفته را در ایران باشم، نه به خاطر شرکت در این شور انتخاباتی بلکه فقط به خاطر عکاسی از این فضا، چون به هر حال فضایی است که نظیرش کم در ایران پیش می آید. از شینده ها و خوانده ها اینطور به نظر می رسد که فضای این انتخابات با بقیه انتخابات جمهوری اسلامی، متفاوت است و کسانی در این شورها برنده اند که این لحظات را ثبت کنند، با هر وسیله ای که امکان دارد. تنها چیزی که الان دوست دارم این بود که دوربین به دست از صبح تا شب در خیابان می چرخیدم، بدون اینکه از کسی طرفداری کنم.

نمی خواهم بر اساس شنیده ها و خوانده هایم در اینترنت و ای میل های دوستان باور کنم که اکثریت با موسوی است. آنهایی که دستشان به اینترنت و روزنامه و ماهواره نمی رسد، بسیارند و ممکن است داستان انتخابات را طور دیگری بنگارند. می خواهم این بار بدبین باشم و بگویم در خوشبینانه ترین حالت، انتخابات به دور دوم کشیده می شود و در نهایت همین آقایی که عکس کج و کوله اش روی جلد این هفته نیوزویک بود، چهار سال دیگر و شاید بیشتر!! بر سر تاج و تخت خواهد بود ولی آن چیزی که در تاریخ ثبت می شود، همین شوری است که امروز بین مردم به وجود آمده و همین پرده هایی است که به بهانه مناظرات کنار رفته و بحث هایی است که در کوچه و بازار می شنویم و منتقل خواهیم کرد.

سالها بعد، به کوچکی دایره دید اجتماعی و سواد سیاسی امروزمان می خندیم و قصه این روزها را برای نسل بعد بازگو می کنیم تا نقطه ای باشیم در خط بی نهایت تاریخ البته اگر فراموش نکردیم. آخر می دانید که، ما مردم فراموشکاری هستیم.

2009-05-25T16:05:00.000+04:00

لحظه ای
فقط لحظه ای از لحظات بی شمار ِ گمشده در روزمرگی ات را
به هیچ چیز نیاندیش
به هیچ چیز
مطلقاً به هیچ چیز
حتی به "هیچ چیز نیاندیشیدن"

چند عکس WOMAD Abu Dhabi

2009-05-06T20:09:00.011+04:00

برای فستیوال WOMAD ‍‍آخر همان هفته به ابوظبی رفتیم و یک شب همانجا ماندیم و اتفاقاً در هتلی اقامت داشتیم که بسیاری از هنرمندان جشنواره و از جمله گروه کامکارها‍‍‍‍‍، در همان هتل بودند.
جشنواره بسیار خوب برگزار شد، کنار ساحل دو استیج بزرگ با تمام امکانات برپا کرده بودند و گروه ها یکی در میان در هرکدام، کنسرت برگزار می کردند.
روبرت پلانت، خالد و یوسف نور از گلهای سر سبد فستیوال بودند که جمعیتی بسیاری را به فستیوال رساندند.
من از ‍آنجا که از اول به قصد دیدن برنامه ‍‍‍‍ژیوان گاسپاریان و کامکارها به فستیوال رفته بودم، این دو برنامه را از نزدیک و ردیف اول دیدم و چند عکس خبری هم گرفتم که چند تایشان از این قرارند.

سه عکس اول از برنامه گاسپاریان و بعدی ها از اجرای کامکارهاست.
برای بزرگتر دیدن عکسها روی آنها کلیک کنید. البته برای جلوگیری از سوء استفاده رسانه ای، کیفیت آنها پایین است.
استفاده غیر تجاری از عکسها با ذکر منبع بلامانع است.

WOMAD Abu Dhabi

2009-04-19T13:01:00.004+04:00

فستیوال WOMAD فستیوالی است با تمرکز بر موسیقی و رقص، که هرسال در شهرهای مختلف جهان برگزار می شود و هدف آن، پیوند فرهنگ های مختلف بوسیله موسیقی و رقص است.
امسال این فستیوال از 23 تا 25 آپریل در ابوظبی برگزار می گردد. مکان اجرای برنامه ها، کورنیش ابوظبی و قلعه ای در العین خواهد بود که تا هر کدام از دوبی دو ساعت رانندگی است.

بخشی که شاید برای ایرانیهای مقیم امارات جالب باشد، کنسرت گروه کامکارها در این جشنواره است که جمعه شب، از ساعت 9:30 تا 10:15 در ابوظبی اجرا می شود.
از اجراهای دیگر قابل توجه این فستیوال، نوازندگی "دودوک" ژیوان گاسپاریان نوازنده ارمنی است که پنجشنبه شب ساعت 9:45 در همان کورنیش ابوظبی اجرا می شود. ژیوان گاسپاریان به خاطر کار مشترکی که با حسین علیزاده منتشر کرده، بین ایرانیان نیز شناخته شده است.

ورود به تمام برنامه های این جشنواره آزاد و رایگان است.

لینک های مرتبط:
سایت جشنواره امسال در ابوظبی
صفحه اعلام برنامه ها
آدرس محل برگزاری
سایت ژیوان گاسپاریان

32

2009-04-16T11:48:00.000+04:00

امروز شانزده سال از شانزده سالگی ام گذشت.

شانزده سال پیش که شانزده ساله بودم، سال هیجانات بلوغ بود. کُرک های صورت که داشتند یکی یکی سیاه تر و ضخیم تر می شدند را می تراشیدم که زودتر بزرگ شوم. سالی که عرقم بوی تند می گرفت و آنرا نشانه مرد شدن می دانستم!. سال اولین عشق و دل تپیدن هایش، سالی که شعر می گفتم و فکر می کردم بهترین شاعر دنیا خواهم شد، سالی که حاضری هر کاری بکنی که جدی ات بگیرند ولی نمی گیرند، سال استمناء های پنهان و بیگاه، سال لذت بردن از انجام هر چه که ممنوع است و هنوز برایت "مناسب نیست". سالی که حوصله ات از کودکی ات سر رفته و می خواهی هر چه زود تر از دستش خلاص شوی. سالی که سهراب و فروغ و شاملو و هدایت و شریعتی، همه با هم برایم جالب شده بودند، سالی که رمانتیک و س.ک.س.ی برایم یک معنی داشت. شروع سالهای سرکشی، بلاتکلیفی، سوالات فلسفی و هزاران چیز که به کلام نمی آیند.

امروز اما سی و دو ساله ام.

مرد شده ام گویا، اما خبری نیست در این دنیای مردانگی. دیگر سیگار و الکل و فیلم پورنو، ممنوعه نیستند پس هیجانی هم ندارند. بعد از تمام دست و پایی که زدم تا از کودکی بیرون بیایم، امروز زنده ترین چیزی که در درونم شعله ای روشن دارد، کودکی است که برای بیرون آمدن و شکستن مرزهای "مردانگی" دست و پا می زند.

اهل سالگرد و ماهگرد و هزار گرد دیگر نیستم. اگر قرار باشد روزهایی که رنگ و بوی خاص و معنی متفاوتی برایم دارند را به بهانه ای یاد کنم، روزی مثل روز به دنیا آمدن کم اهمیت ترین آنهاست.

امروز، شانزده سال پس از شانزده سالگی، که از بوی عرق تند و تراشیدن ریش خسته ام، آنقدر به هوای چیزی پشت چهارچوب ها، ساختارشکنی کرده ام و با پرده جدیدی مواجه شدم که دیگر ساختارشکنی هم آنقدرها هیجان انگیز نیست.

همین که فرصتی باشد تا کودک بی قرار درونم، با تمام شور و اشتیاق، به امید شیطنتی، از منفذی سرک بکشد و یادت بیاندازد که هنوز زنده ای، یعنی زنده گی، ما بقی را به تخم گیر!

2009-04-14T12:41:00.002+04:00

دیشب از شبکه یک تلویزیون ایران، در ساعتی بسیار پربیننده، برنامه ای پخش شد به نام "شهر شیشه ای" که به بحران دوبی می پرداخت.

برای مراجعه آینده خودم هم که شده خواستم چند نکته را راجع به این برنامه و نوع نگاهش بنویسم.

اینکه برنامه ای ساخته شود تا مردم را نسبت به سرمایه هایی که از ایران خارج می کنند آگاه تر کند و چشمانشان را بازتر، بدون شک خوب است. هدف برنامه "شهر شیشه ای" نیز همین بوده است ظاهراً ولی نکته ای که قابل انتقاد است لحن فیلم ساز است که کاملاً تحت تاثیر فضای ضد دوبی است که در ایران به وجود آمده و در تمام مصاحبه هایی که انجام می دهد، نمی تواند وجد خود را از بحرانی که برای دوبی به وجود آمده پنهان کند و همین نگاه باعث شده، در ارائه مطالب فیلم، دچار یک نوع یکجانبه نگری باشد که باعث می شود از دیدن بعضی از زوایای داستان بحران دوبی غافل باشد. در حقیقت از شروع فیلم معلوم است که فیلمساز چیزی را ساخته که می خواسته و در طول فیلم برداری و مصاحبه ها دنبال جوابی برای سوالاتش نبوده، بلکه فقط با کسانی صحبت کرده که جوابی را که از قبل می دانسته را به او بدهند و مهر تائیدی برایش باشند.

این نگاه یک جانبه غیر از اینکه بی طرفی یک فیلم مستند را زیر سوال می برد – که البته انتظارم از صدا و سیما همین بود- باعث می شود که فیلم تاریخ مصرفی بسیار کوتاه داشته باشد و بعد از زمانی بسیار کوتاه که زوایای دیگری از این بحران آشکار می شود،حتی خود فیلمساز از اینکه با چشمانی نیمه باز به سوی سوژه اش حرکت کرده تعجب کند. هر چند که ما حافظه مان کوتاه مدت است و فردا فراموش می کنیم چه کردیم و چه دیدیم.

و اما چند نکته درباره خود فیلم:

-بسیاری از اطلاعاتی که در فیلم توسط شخصی با عنوان "تاجر دوبی" بیان می شود، نظر شخصی او و بعضاً بسیار غیرکارشناسانه است، این شخص که بار اصلی اطلاعاتی که در فیلم داده می شود نظرات اوست، در تمام فیلم عینک آفتابی اش را برنمی دارد و نامش را بیان نمی کند.

-حتی با یک مقام رسمی کنسولی یا سفارتی ایران درباره بحران دوبی مصاحبه نشد. تمام افرادی که در فیلم نشان داده شدند، غیر از مهرداد میناوند، بدون نام بودند و هر کس از زاویه دید خودش مطلبی راجع به بحران دوبی بیان کرد که البته همه هم شبیه هم بود.

- ساعت یازده صبح شنبه ها، مال های دوبی همیشه خلوت است، چه برسد به "دوبی مال" که مال جدیدی است و هنوز بسیاری از مغازه های آن افتتاح نشده. چند نفر هستند که برای خرید کفش و لباس و رفتن به یک کافه یا رستوران، ساعت یازده صبح شال و کلاه می کنند؟ نمی توان از این خلوتی به عنوان سندی برای رکود اقتصادی دوبی یاد کرد. می شد حداقل بعد از ظهر همان روز فیلم را در یک مجتمع تجاری گرفت که شلوغی آن نسبت به سال پیش در همین موقع بسیار کمتر بوده و قابل توجه است، ولی مشکل این بود که اگر مردم در زاویه دوربین قرار می گرفتند، فیلم دیگر قابل پخش نبود.

- اینکه زمین های خالی با تابلوهای شهرک هایی که قرار است ساخته شوند، به مشتریان خرید مسکن نشان داده می شود، چیزی نیست که از آن به عنوان کلاه برداری یاد کرد. این روند معمولی بوده که طی دوران شکوفایی دوبی نیز ادامه داشته و بسیاری از کسانی که از راه سرمایه گذاری مسکن در دوبی به سودهای قابل توجهی رسیده اند، وقتی پول خانه هایشان را می دادند، هنوز چیزی نه روی زمین نه روی هوا وجود نداشته است ولی پس از دو سال مجموعه ای کامل تحویلشان می شده و بعضاً تا قبل از تحویل، چندین نوبت به فروش دوباره می رسیده است. کسانی در این میانه متضرر شدند که سودهای دویست درصدی بازار مسکن دوبی را همیشگی پنداشتند و در موج کاذب رشد اقتصادی خود را غرق کردند و با به خطر انداختن سرمایه و گاهی تمام زندگی شان، به طمع سود فراوان اقدام به خرید های خارج از توان اقتصادی شان کردند و در صورتی که به هر دلیل این رشد با رکود مواجه می شد – که شد – تمام معادلات، زنجیروار به هم می ریخت و تا کوچکترین جزئیات زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می داد.

بیش از دو سال پیش در برنامه رادیویی زنده صبحگاهی دوبی که راجع به اقتصاد است، با یک تاجر نیویورکی که برای سرمایه گذاری به دوبی آمده بود مصاحبه می شد، از او پرسیدند نظرتان راجع به آینده دوبی و این حجم سرمایه گذاری در بازار مسکن چیست؟ گفت: "من تاجرم و اومدم اینجا پولم رو دربیارم و برم، با دید اقتصادی که من دارم معتقدم این سرعت رشد، جایی متوقف میشه و من به نظرخودم بهترین وقت رو برای سود کوتاه مدت انتخاب کردم، دوبی برای زندگی آشغاله! من اهمیت نمی دم چی به سرش میاد، من فقط اومدم پول دربیارم و فلنگ رو ببندم قطعاً کسانی که به روزهای آخر این رشد برسند، فدا خواهند شد." که البته مجریان انگلیسی رادیو از رک گویی به سبک نیویورکی این آقا کمی شوکه شده بودند و مصاحبه رو جمع و جور کردند.

هر کس در دوبی زندگی می کند از بحران اقتصادی دوبی لطمه دیده، هر کشوری که در تعامل با اقتصاد جهانی بوده، به طریقی درگیر این بحران شده است. اینکه کناری بایستی و به ریش آنها که در بحرانی گرفتارند بخندی، نه دردی از تو دوا می کند نه از آنها. اینکه داخل کشوری بحران زده باشی و باز به ریش همان کشور که درحال گذر از بحرانی تاریخی دست و پا می زند بخندی، به خودت خندیده ای.

این روزها تمام خواهد شد. دوبی هم خود را از آب و گل بیرون می کشد و به یک روند منطقی در حرکت اقتصادی خواهد رسید و برخلاف نظر نویسنده مقاله ای در روزنامه گاردین، دوباره به بیابانی خشک و بی آب و علف تبدیل نخواهد شد. بسیاری از پروژه هایی که در فیلم مذکور از توقف آنها صحبت شد، دوباره با تامین اعتبار شروع به کار کرده اند. اتاق های فکر در امارات هم از اشتباهاتشان، چیزهای جدید یاد می گیرند و آنها را برای مقاصدی جدید به کار می گیرند.

من قصد ندارم از دوبی دفاع کنم، سعی می کنم واقع نگر باشم . قصدم فقط دو روی سکه را دیدن است.

همانطور که گفتم حافظه ما ایرانی ها، دورتر از یکی دو ماه قبل را نمی بیند. فردا روز، بسیاری یادشان نمی آید امروز چه می گفتند و چه می کردند. همیشه می شود تمام اصول را زیر پا گذاشت.

فرضی است محال به چندین دلیل، ولی تصور کنید روزی است، که یکی از این جزایر سه گانه که بر سرش اختلاف است به دست امارات افتاده و از قضا در آن کازینویی افتتاح کرده و نام کازینو را هم گذاشته خلیج ع.ر.ب.ی!. فکر می کنید چند نفر از کسانی که این روزها پتیشن امضا می کنند و سنگ نام خلیج فارس و میهن را به سینه می زنند، پایشان را به آن کازینو نخواهند گذاشت؟!!

ما مردم فراموشکاری هستیم.

2009-04-08T17:04:00.010+04:00

چند فیلم برای دیدن:

Das Leben der Anderen

فیلم آلمانی "زندگی دیگران" محصول سال 2006 که در همان سال جوایز بسیاری از جمله اسکار بهترین فیلم خارجی را از آن خود کرد.
در آلمان شرقی سال 1984 که زندگی اغلب نویسندگان و روشنفکران، زیر ذره بین دولت آلمان شرقی است و در بیشتر خانه ها دستگاه شنود کار گذاشته شده، یک نمایشنامه نویس مورد اعتماد، از این قانون مستثنی است ولی بنا به دلایلی سرویس امنیتی آلمان شرقی موسوم به استاسی، تصمیم به شنود زندگی او می گیرد. مسئول تیم شنود و مراقبت از او، پس از مدتی مشاهده زندگی شخصی این نویسنده، تحت تاثیر فضای زندگی و افکار او قرار می گیرد و ...

فیلم با تکیه بر تصویر و پرهیز از دیالوگهای بی مورد، خط بسیار روان و جذابی دارد و بارها در طول فیلم تماشاگر را غافلگیر می کند و تا آخرین صحنه فیلم، چیزی برای تحت تاثیر قرار دادن بیننده در چنته دارد.
دی وی دی "زندگی دیگران" با ترجمه "The lives of Others" جدیداً وارد بازار امارات شده و برای خرید و کرایه کردن موجود است.

Revolutionary Road

سام مندس، کارگردان فیلمهای ماندگاری چون "زیبایی آمریکایی" و "جاده ای به سوی تباهی" این بار نیز مانند زیبایی آمریکایی سراغ موضوعی رفته که به دغدغه اصلی انسان، روزمرگی، می پردازد. فیلم بر اساس رمانی قدیمی به همین نام ساخته شده و زندگی زن و شوهری در دهه پنجاه را روایت می کند که با داشتن دو فرزند، زندگی آرام و یکنواختی را می گذرانند. تا جایی که زن خانواده پیشنهاد تغییر در زندگی و مهاجرت به پاریس را عنوان می کند. از این به بعد لایه های مختلف آدمهای یک خانواده و اطرافیانشان یکی پس از دیگری عریان می شود و هر چه به پایان فیلم نزدیک می شویم دریچه ای درونی تر به روابط انسانی برای تماشاگر گشوده می شود و در نهایت پس از پایان فیلم، بیننده است و یک مشت سوال که برای جواب دادن به آنها باید زندگی را کاوید.

بر خلاف زیبایی آمریکایی که محوریت داستان با یک مرد بود، در "جاده رولوشنری" یک زن داستان را هدایت می کند و انصافاً کیت وینسلت خوب از عهده اش برآمده است. صحنه هایی در فیلم هست که نشان از شناخت کارگردان از شخصیت زن در داستان دارد و البته اینکه کیت وینسلت در زندگی واقعی همسر کارگردان است خودش کمک بزرگی به شناخت ریزه کاری های شخصیت اصلی داستان کرده است.
زوج دی کاپریو و وینسلت هم پس از یازده سال که از هم بازیگری آنان در تایتانیک می گذرد، خوب از آب درآمده.
دیدن فیلم را برای آنها که حتی یکبار به فکر فرار از گرداب روزمرگی افتاده اند، توصیه می کنم. ولی این را هم می گویم که سرعت فیلم باز به نسبت زیبایی آمریکایی کمی کند است و شاید یکی از پارمترهایی که باعث شده کمی مهجور بماند هم همین باشد.

Doubt

"شَک" یکی از تئاتری ترین فیلمهای سال 2008 است. کارگردان آن کارگردان تئاتر است و نمایشنامه شک را هم خودش نوشته و بعد آنرا به فیلم نامه برگردانده است. نمایشنامه شک جایزه پولیتزر سال 2005 و چند جایزه مهم ادبی دیگر برده است ولی اینها باعث نمی شود که فیلمش هم خوب از آب در بیاید.

خب قطعاً فیلمی که فیلیپ سیمور هافمن و مریل استریپ در آن هم بازی باشند را باید دید و قطعاً نمی تواند از استانداردهای این دو بازیگر پائین تر باشد.
"شک" داستان یک شک است که تا انتها به یقین تبدیل نمی شود و فضای معلق آن در تمام فیلم شناور است. یک راهبه و مدیر یک دیر مذهبی(مریل استریپ) به کشیش دیر(فیلیپ سیمور هافمن) مشکوک می شود که از یکی از دانش آموزان پسر سیاه پوست سوء استفاده می کند. همین. این تمام ماجرا است و چیزی که در فیلم شاهد آن هستیم گفتگوهایی با موضوع مذهب و انسان و شک است که آنقدر متنوع نوشته شده که زمان یکصد دقیقه ای فیلم را بسیار کوتاه تر جلوه می دهد.
از آنجا که فیلم کاملاً وابسته به دیالوگ است، پارمترهای سینمایی، کمتر در فیلم غالب می شوند و صحنه ها هم بسیار تئاتری هستند و البته که به همین خاطر میزانسن ها بسیار خوب هستند.
بازی ها هم همگی بدون استثنا خوب هستند و در کل مجموعه ای از آب درآمده که می توانم بگویم دوستش داشتم و شاید پس از سالیانی باز هوس دیدنش به سرم بزند.

... و برای ندیدن:

Nights in Rodanthe

یک عاشقانه حوصله سر بر. اگر قرار باشد فیلمی درباره عشق در میان سالگی ببینم، ترجیح می دهم چیزی شبیه پلهای مدیسن کانتی باشد تا این فیلم آبگوشتی که همه چیزش کلیشه خالص بود، حتی صحنه های معاشقه اش که آدم را یاد دهه هشتاد می اندازد.

Bella

انتظارم خیلی بیشتر از این بود. باز هم یک عاشقانه با تم مکزیکی که در طول یک روز در نیویورک می گذرد. تبلیغش خیلی اغوا کننده است: "داستانی عاشقانه و واقعی که نشان می دهد چگونه یک روز، زندگی سه نفر را برای همیشه تغییر می دهد". داستان شاید کمی جالب باشد ولی فیلم کند و خسته کننده و پر از صحنه های اضافی است. وقتتان را تلفش نکنید.

Gran Torino

2009-03-26T11:48:00.003+04:00

همان آرامش همیشگی، همان تنهایی کلنجار برانگیز تمام شخصیتهای اصلی فیلمهای کلینت ایستوود، در فیلم آخرش Gran Torino نیز تماشاگر را رها نمی کند و در آرامشی باور نکردنی، آنقدر عمیق روابط انسانی را برایت به تصویر می کشد که وقتی فیلم تمام می شود، خودت می مانی و تیتراژی که دوست داری نوشته هایش تا همیشه بالا بروند و تو همچنان که ساکت روی صندلی ات نشسته ای، تن به هیپنوتیزم این نوشته ها و موسیقی آرام بدهی و به هزار چیز ناگفتنی فکر کنی.
کلینت ایستوود اعلام کرده که این فیلم آخرین فیلمی است که به عنوان بازیگر در آن ظاهر می شود و حقاً که این کار آخر را خوب تمام کرد. تمام بار فیلم روی پیرمرد تلخ غرغروی فیلم است که از ابتدا می دانی قرار است دوستش داشته باشی.
استاد در این سالهای آخر، بد جوری دود از کنده شان بلند می شود. Gran Torino را دوست داشتم.

2009-03-11T13:06:00.005+04:00

هر از گاهی نگاهی به راههایی می کنم که به وبلاگ من رسیده و گذشته است و همیشه جالب ترین و غیر قابل پیش بینی ترین بخش آن، کلماتی هستند که در موتورهای جستجو وارد شده و کسی را به وبلاگی می رساند.
چند تا از این جملات که برای خودم جالب بود را می خواهم بنویسم. این جملات دقیقاً با همین دیکته و علامت ها که در زیر می آورم در موتورهای جستجو تایپ شده و آن موتور، این وبلاگ را به نحوی برای جواب به سوالات مناسب دانسته و خواننده هم از همان لینک وارد وبلاگ شده. این شما و این دروازه های تقدیر:

آیا فصل بهار دوبی رفتن خوب است یا نه؟
آیا با لباس اسپرت می توان در مراسم رسمی وارد شد
برپا خیز آمریکای لاتین
تمرکز فروش کت و شلوار زنانه کجاست؟
جاه طلبی چیست با ترجمه انگلیسی
منتهای رومانتیک
چگونه از دبی به شارجه برم
دوبلورهای نسخه سوم کارتن رابین هود چه کسانی هستند؟

... همین!

نمایشگاه عکس عباس کیارستمی در دوبی

2009-03-10T09:30:00.004+04:00

دیشب رفتم به افتتاحیه نمایشگاه عکسهای عباس کیارستمی در "میم گالری" دوبی.
کمترین چیزی که در کل نمایشگاه اهمیت داشت، هنر بود. تعداد قابل توجهی آدم خوش تیپ و باکلاس آمده بودند هنرشناس بودنشان را به خودشان ثابت کنند.
عنوان مجموعه عکسها، "درختان و کلاغها" بود ولی چیزی که فروخته می شد به قیمت چهل هزار و شصت هزار دلار، "اسم" بود. آخر کیارستمی است دیگر، استاد اگر عکسها را با موبایل هم بگیرد همین قدر فروش می رود، کیه که به کیفیت کار و جنبه هنری و این چرت و پرتها توجه کنه. چند عکسی هم فروخته شد. زنده باد "اسم"،گور بابای هنر. کلاً در هنر مرز حساسی هست که اگر از آن بگذری می توانی به عنوان یک هنرمند، هر چه خواستی به همراه نامت به خورد مردم هنردوست بدهی و صدایشان در نیاید ضمن اینکه می توانی مطمئن باشی در تاریخ هم ثبت خواهی شد.

در ضمن این را بگویم که من از آن دسته آدمهای ضد کیارستمی نیستم، بعضی از فیلمهایش را هم هنوز دوست دارم و همیشه دوست خواهم داشت ولی این روندی که در مورد بیزنس نمایشگاهی در پیش گرفته و با آگاهی، هر چیزی را با استفاده از نامش به مردم می فروشد، به نظرم کاملاً بی انصافی است.
خودش هم بود دیشب و البته اصلاً دلم نمی خواست در چنین فضای خالی از هنری ببینمش که نتوانم به پاس آن قسمت از هنرش که دوست می دارم، احترامی برایش قائل باشم.

2009-03-01T16:39:00.001+04:00

شنبه 28 ذی‌الحجه – امروز برای دخل و خرجِ قنسرت آمدند. خلوت نمودیم. خوب مداخل کرده‌ایم. قریب 250 کرور. گفتیم ما که به جهت مال دنیا قنسرت نمی‌دهیم. برای قبول حق است. گفتند پس سهمی به جهت امور خیریه و بهبودی وضع طرب در مملکت تخصیص دهید مأجور می‌شوید. حرامزاده‌ها کیسه دوخته‌اند. دیدیم قافیه را می‌بازیم، درآمدیم که حُکماً چنین می‌کنیم، لکن فُرجه می‌خواهیم تا در امور تفحص (در اصل همه جا: تفهس) نماییم. سرشان را به طاق کوبیدیم. بمانند تا تفحص نماییم. خودمان یک اتول حسابی نداریم زیر پایمان، حالیه که مداخل کرده‌ایم می‌گویند انفاق کنید. خیر. ما که بنا داریم یک ماقسیما بخریم. صنعت جاپون است. اعلی درجه ترقی کرده‌اند. از جرمانی سبقت گرفته‌اند. یحتمل سفری هم به فرنگ می‌کنیم. قریب سه سال است پاریس را ندیده‌ایم. دلمان منتهی درجه لک زده است.

از وبلاگ دُهُل چی که الحق خوب می نویسد.

2009-02-26T10:07:00.001+04:00

آرزو به دل ماندم کسی را ببینم که وقتی در آسانسور ایستاده و آسانسور در طبقه ای برخلاف نظرش توقف می کند، آنقدر آرامش داشته باشد که دو سه ثانیه ای بیشتر بایستد تا درب آسانسور خودش بسته شود و این دکمه ">|<" بدبخت را پشت سر هم فشار ندهد. یک سماجت پنهان در فشردن این دکمه احساس می کنم که برایم جالب است و شاید اینکه این دکمه تنها لحظه ای است که در کار این دستگاه عظیم که هیچوقت سر از کارش در نمی آوری دخالت می کنی و نظامش را با اراده خودت به هم می ریزی. بفشار دکمه را، که شاید همین دو ثانیه ای که زودتر به مقصد رسیدی، جایی را گرفتی...!

Slumdog Millionaire

2009-02-22T15:48:00.001+04:00

همیشه وقتی فصل جوایز سینمایی فرا می رسد، همه منتظرند تا ببینند چه فیلمهایی نامشان بر سر زبان می افتد و معمولاً همه جار و جنجال ها از گلدن گلوب به بعد شروع می شود.

هر چند وقت یکبار ناگهان فیلمی از نا کجا سر بر می آورد و تمام جوایز سال را درو می کنند و همه می گویند این دیگر از کجا پیدایش شد. بعد از اینکه چنین فیلمی در یکی دو جشنواره معتبر جایزه گرفت، معمولاً این روند را تا اسکار ادامه می دهد و آنرا هم می برد، مثل اینکه جشنواره ها در یک جور رودربایستی گیر می کنند و فیلمی را که در چند جشنواره قبلی جایزه گرفته رویشان نمی شود جایزه ندهند!

من از پنج فیلم کاندیدای اسکار تا به حال همین "میلیونر زاغه نشین"را دیدم ولی به نظرم نرسید فیلمی باشد که ارزش این همه جار و جنجال را داشته باشد.

البته که فیلم خوبی است و البته که من هم اگر این همه جایزه نمی گرفت اصلاً اسمش را هم نمی شنیدم ولی این غوغایی که این روزها از این فیلم برپاست، به باورم فراتر از لیاقت و ظرفیتش است.

بارزترین خصوصیت فیلم و قوی ترین آن، داستانش است که مربوط به سینما نیست و ادبیات است چون فیلم از روی یک کتاب بنام Q&A ساخته شده و انصافاً بسیار داستان جذابی است. درخشان ترین بخش سینمایی فیلم، فیلم برداری آن است که بسیاری از صحنه هایش را در خاطره حک می کند. باقی قضایا همه غوغاست و به قول دایی جان ناپلئون: کار، کار انگلیساس..!!

شاید سطح سینمای امسال خیلی افت کرده که چنین فیلمی بهترین فیلم سال باشد ولی عجالتاً فیلم گرسنگی که پیشتر از آن نوشتم، از نقطه نظر سینمایی در بسیاری جهات بر میلیونر زاغه نشین برتری دارد.

گرفتن اسکار بهترین فیلم را که قطعاً امشب به این فیلم تعلق می گیرد را هم پیشاپیش به دست اندرکاران و هنرپیشه های بهت زده از شهرتش، تبریک می گویم.

چیزی شبیه سفرنامه: مالزی 3

2009-01-15T14:42:00.002+04:00

کوالالامپور

هر چند که سفرم به مالزی با کوالالامپور آغاز و با همان به پایان رسید، ولی پیننگ آنقدر هیجان زده ام کرده بود که نتوانستم اول از آن ننویسم.

وقتی از شهری مثل دوبی وارد کولالامپور یا هر شهر دیگری از این منطقه شرق آسیا می شوی، اولین چیزی که توجهت را جلب می کند، سبزی بی اندازه و نا محدود شهر است که با فضای زندگی ات در این گوشه دنیا خیلی تفاوت دارد. درختان، وحشی و نافرمان از هر گوشه ای از شهر، سر برافراشته اند و گویی جنگی دائمی بین برجهای شهر و سبزینگی برقرار است، جنگی که شخصیت شهر را شکل داده.

کوالالامپور، در میان جنگل حک شده، مثل اینکه جنگل را تراشیده باشند و جایش ساختمان کاشته باشند. بسیاری از اتوبانهای داخل شهر از جاده دوهزار ایران سرسبز تر است. سیستم متروی رو زمینی خوبی دارد که گاهی زیر زمین هم می رود، تاکسی ها ارزان و قابل دسترس اند.

همانطور که گفتم در مالزی، سه نژاد عمده مالایی، چینی و هندی زندگی می کنند که در کوالالامپور از هر سه نژاد به وفور موجود است. مردم کلاً آرام و خونسرد هستند. البته این آرامش و خونسردی نسبی است، به نسبت دوبی که خیلی شهر پر جنب و جوشی است، بسیاری از شهرها آرام اند. بگذارید اینگونه بگویم، اگر استرسی که در شهر تهران وجود دارد را صد فرض کنیم، استرس دوبی شصت، پاریس هفتاد و پنج، برلین سی و کوالالامپور چهل و پنج است.این اعداد را همین الان از خودم در آوردم که منظورم را برسانم و هیچ منشا علمی ندارد شاید اگر این نوشته را یکماه دیگر بنویسم، کمی اعداد را تغییر دهم. پارمترهایم برای استرس یک شهر چیزهایی مثل نوع رانندگی، سرعت راه رفتن مردم، نگاه های مردم، بلندی و آهستگی و سرعت حرف زدن مردم در مکانهای عمومی و تعداد آدمهایی که شبها یا صبح زود مشغول پیاده روی یا دویدن هستند و چیزهایی از این قبیل است. کوالالامپور با اینکه شهر مدرنی است و انتظار داشتم به خاطر همین مدرن بودن، آرامش از شهر رخت بربسته باشد، مردمی آرام تر از چیزی داشت که فکر می کردم. شاید یکی از دلایلش، آمیختگی طبیعت با شهر باشد که ناخودآگاه بر سیستم اعصاب مرکزی تاثیر می گذارد.

باز از کوالالامپور یا KL خواهم نوشت.

چیزی شبیه سفرنامه: مالزی 2

2009-01-13T16:24:00.000+04:00

*Pulau Pinang یا Penang جزیره ای کوچک در شمال غربی مالزی و نزدیک به تایلند است که با پلی سیزده و نیم کیلومتری به خشکی متصل شده است. مرکز این جزیره و مهم ترین شهر آن Georgetown است که توسط یونسکو به عنوان یکی از شهرهای منحصر به فرد خاور دور از نظر شهرسازی و معماری به ثبت رسیده است که شبیه آن در منطقه موجود نیست.

در قسمتی از شهر ساختمانهای قدیمی به جا مانده از زمانی که شهر، مستعمره انگلستان بوده به جا مانده که بیشتر آنها در حال بازسازی هستند. بخشی دیگر ترکیبی از معماری سنتی چینی و هندی و مالایی با پارمترهای بودایی و هندو است.

پیننگ تنها ایالت از ایالات فدرال مالزی است که جمعیت چینی آن، اکثریت را تشکیل می دهد به همین دلیل فضای فرهنگی متفاوتی نسبت به کوالالامپور و جنوب مالزی دارد که همین هم بسیار آنرا جذاب می کند. این را هم اضافه کنم که سه نژاد مالایی، هندی و چینی، در سراسر مالزی، کنار هم با دین و فرهنگ مختلف زندگی می کنند و از آنجایی که بیشتر ازدواجهایشان داخل همان نژاد صورت گرفته، قیافه های هر نژاد ثابت مانده ولی به دلیل اینکه بیش از سه نسل در مالزی ساکن هستند، هر نژاد، خود را مالایی می داند و بسیاری از آنها کشور پدربزرگانشان را ندیده اند با این حال چینی و هندی و مالایی به راحتی قابل تفکیک هستند چون از قیافه تا عادات غذایی و لباس پوشیدنشان مربوط به نژاد خودشان است.

در خیابانهای تنگ و شلوغ Georgetown که راه می روی، چیزی که بیش از همه نظرت را جلب می کند، جمعیت چینی آن است و بعد از آن یک آرامش عجیب که همیشه در شهر برقرار است.

بیشتر مغازه ها دیر باز می کنند و بعد از ظهر زود می بندند، در خیابانهای پر رفت و آمد بیش از هر چیز دیگری کافه وجود دارد و در تمام ساعات روز کافه ها مشتری دارند. آبجو با تنوع فراوان و قیمت ارزان در هر بقالی فروخته و سرو می شود و توریستها و مغازه دارها هر لحظه اراده کنند، می توانند جایی بنشینند، لبی تر کنند و غذایی با کیفیت بالا و پخت خانگی بخورند. گویا تمام خانه های کنار خیابان اصلی، آشپزخانه شان را عمومی کرده اند ولی با این حال، در عین رفت و آمد توریست ها و گرمای کافه ها، همه چیز آرام است. از آن نوع آرامش هایی که ظهر روزهای تعطیل دارد.

پیننگ را شهر غذا می نامند و این به خاطر تنوع بسیار زیاد خوراکی و رستوران در این جزیره است. بسیاری از توریست ها فقط به خاطر تنوع غذایی به این جزیره می آیند و اغراق نیست اگر بگویم می شود یکماه در این جزیره ماند و حتی یک غذای تکراری نخورد (به شرطی که همه چیز بخورید، به خصوص غذاهای دریایی). از غذاهای عجیب و غریب که مثلاً شنیده ام در تایلند وجود دارد، در پیننگ خبری نبود. سوسک و مار و عقرب و قورباغه در اینجا سرو نمی شود. عمده غذاها، مالایی، هندی و چینی اند با کیفیت بالا و قیمت ارزان.

کنار اغلب رستورانها و مغازه ها، مجسمه کوچکی از بودا قرار دارد و شمعی و عودی کنار آن روشن است. یک کارگاه جوشکاری را مجسم کنید که میان آن همه فلز و دود و سیاهی، یک کلبه کوچک چوبی قرمز رنگ به دیوار آویزان است و تمثالی از بودا در آن قرار دارد و چند شمع و عود در کنار آن می سوزند و آن گوشه از کارگاه را برای صاحبش مقدس می کند.

از طرف دیگر تصور کنید، که دم دمای ظهر، کنار خیابان در کافه ای نشسته اید و کنارتان چند توریست مشغول خوردن آبجو هستند و چند مرد چینی که شیشه های خالی آبجو روی میزشان جا نمی شود، مشغول قماربازی اند، در همین حال صدای اذان از مسجد محل بلند می شود و جالب اینجاست که هیچ تضادی بین این دو فضا احساس نمی کنی... مثل اینکه این اذان همیشه متعلق به همین فضا بوده. مثل اینکه همه این مجموعه با هم شکل گرفته است و اصلاً مکانی برای نگاهی اعتراض آمیز یا طعنه ای باقی نمانده است.

چنین همزیستی مسالمت آمیز ادیان را پیش از این در هند دیده بودم ولی کنتراست آن در پیننگ بسیار زیاد تر است و قرار گرفتن در این فضا، برایم بسیار تجربه ارزشمندی بود.

*Pulau در زبان مردمان منطقه، به معنی جزیره است.

چیزی شبیه سفرنامه: مالزی 1

2009-01-11T19:20:00.004+04:00

دو تصویر از Penang

تصویر یک:

مرد سیه چرده با ریشی سفید که به صورت نامرتبی مرتب شده، چشمانی سرخ و خمار و صورتی کثیف و پر خط، شصت و اندی سال دارد و با اندامی نحیف روی یک صندلی کنار دیواری کثیف نشسته است. در نگاه اول به گدایی خیابانی در Penang بیشتر می ماند تا چیزی دیگر. ریشه اش به نظر هندی می رسد که بعد خودش می گوید سریلانکایی است و البته، زاده مالزی. از کنارش که رد می شوم صدایم می کند، گویا همه توریست ها را صدا می کند. با انگلیسی بسیار فصیح و بدون ایراد می گوید در پیننگ دو جا را حتماً باید ببینید که من آدرسش را به شما می دهم... دستم می آید که قرار است بابت اطلاعاتش پولی کف دستش بگذارم، ولی انگلیسی اش کنجکاوی ام را برانگیخته و می پرسم کجا؟

می پرسد کجایی هستید، می گویم ایرانی، چشمان خمارش زیر پلکهای افتاده چرخی به بالا می زنند، گویی یاد هزاران چیز افتاده است، می گوید: من ایران بوده ام، بیش از سی سال قبل! من متعجب تر از او می پرسم: چه می کردی در ایران سی و چند سال پیش؟! جوابش تمام پیش داوری هایم را می شکند: به خلبانان انگلیسی درس می دادم!!؟

انگلیسی اش آنقدر خوب هست که باورم شود تدریس می کرده. می گوید از آلمان تا افغانستان را با ماشین رفته است و می گوید تا چند سال پیش در مالزی در دانشگاه کلاس انگلیسی داشته ولی سکته مغزی می کند و نیمی از بدنش فلج شده و در حال حاضر الکلی است و به جای پول از من می خواهد برایش مشروب بگیرم. غیر از انگلیسی بسیار روانی که صحبت می کند چیز دیگری برای باورکردنش ندارم ولی حتی اگر تمام حرفهایش دروغ باشد فقط برای یک مشروب، می شد فهمید سرجایش نیست، مثل خیلی چیزهای دیگر که سرجایشان نیستند در این دنیای کوچک... آدرس آن دو جای دیدنی را هم می دهد البته یادآوری می کند اطلاعات هر دو، در همان کتابی که در دستم است، موجود هست. آبجویی برایش می خرم و در آن کوچه کثیف پر از موش و سگ به حال خویش وا می گذارمش ولی فکرش و تصویرش هنوز من را به حال خودم نگذاشته.

تصویر دو:

دو زوج در کافه ای در پیننگ نشسته ایم و به فارسی گپ می زنیم، دختر هندی-مالایی پشت پیشخوان، بعد از حدود نیم ساعت طاقت نمی آورد و می پرسد: می توانم بپرسم کجایی هستید؟ می گوییم حدس بزن. چند حدس می زند که ایران جزوش نیست، می فهمیم توریست ایرانی کم به اینجا می آید. کمی بعد خانمی مسن تر که گویا صاحب یا مدیر کافه است از قسمتی دیگر سر میزمان می آید و می پرسد: شما ایرانی هستید؟ ما با تعجب می گوییم: بله شما از کجا فهمیدید؟ می گوید: همسایه من در اینجا ایرانی است و چون حرف زدن او را شنیده ام فهمیدم فارسی حرف می زنید. می پرسیم همسایه ایرانی؟! چه کاره است؟ می گوید بهترین جراح اعصاب در کل مالزی است.بعداً فهمیدم دکتر کاظم جوادخانی معروف به دکتر کاظم از معروف ترین جراحان اعصاب مالزی است و خیلی از اهالی پیننگ او را می شناسند و خیلی سال است که در پیننگ زندگی می کند.

از پیننگ و مردمش بیشتر خواهم نوشت.

مصاحبه با بنیچیو دل تورو درباره "چه"

2008-12-29T01:35:00.001+04:00

بنیچیو دل تورو، هنرپیشه پورتوریکویی، اخیراً در فیلم چهار ساعت و نیمه "Che" به کارگردانی استیون سودربرگ در نقش چه گوارا بازی کرده که این فیلم در جشنواره فیلم دوبی نمایش داده شد. البته به دلیل طولانی بودن زمان فیلم، در اکران عمومی در دو قسمت نمایش داده خواهد شد.

فیلم را در جشنواره فیلم دوبی دیدم ولی فعلاً قصد ندارم درباره اش بنویسم. اخیراً مجله "Time Out" مصاحبه ای با بنیچیو دل تورو انجام داده که هوس کردم برای وبلاگم ترجمه اش کنم.

ترجمه، هول هولکی و کم دقت است و سواد نصفه نیمه انگلیسی من هم مزید بر علت، کلاً چیز دندان گیری از آب درنیامد ولی با این حال پستش می کنم. با اینکه کمی طولانی شد ولی به نظرم نباید دو تکه شود.

استفاده تجاری و غیر تجاری از متن فارسی هم (اگر به درد کسی خورد) با ذکر منبع، آزاد است.

روزنامه نگار: تبریک میگم، شما در فیلمی بازی کردید که برای اولین بار از یک تی شرت الهام گرفته شده!

دل تورو: این رو دیگه نشنیده بودم! ممنون.

روزنامه نگار: به نظرتون یک کم مسخره نیست که عکس چه گوارا برای پرفروش شدن چیزهای مختلف بکار میره؟

دل تورو: نه، لزوماً این مسخره نیست. منظورم اینه که تی شرت حداقل تی شرته، اون چیزی که من فکر می کنم کمی مسخره است، اینه که عکسش رو روی شیشه ودکا یا جت اسکی می بینیم.

روزنامه نگار: جت اسکی چه گوارا واقعاً خنده داره!

دل تورو: از اون خنده دارتر اینه که اون کسی که این عکس رو گرفته هیچ وقت چیزی از فروش این همه چیز، عایدش نشده.

روزنامه نگار: شما در جشنواره کن، جایزه بهترین بازیگر مرد رو برای بازی در فیلم "چه" گرفتید، این جایزه رو چطور با اسکار مقایسه می کنید؟

دل تورو: " کن " من فکر می کنم یک جورهایی مثل المپیکه، اسکار، اسکاره. این دو ربطی به هم ندارند. ولی به هر حال هر جایزه ای برای یک فیلم، بخشی از تجارت در سینماست. حداقل، من اینطوری بهش نگاه می کنم. می تونه یک راهی باشه برای فروش بهتر فیلم.بالاخره باید یک جوری مردم رو برای دیدن فیلم ترغیب کرد، اگر جایزه می خواد ابزارش باشه، به نظر من ایرادی نداره.

روزنامه نگار: بهمون بگید، یک فیلم اسپانیایی زبان چهار ساعت و نیمه دو قسمته، اون هم از شخصیتی که آمریکایی ها خیلی کم می شناسنش، چطور ساخته شد؟

دل تورو: راستش رو بخواین، باید بگم بدون اعتبار و شناختی که اسکار برای من آورده بود، شاید فیلم ساخته نمی شد. این باعث شد حضور من، سرمایه گذاران رو برای سرمایه گذاری روی فیلم توجیه کنه. از طرف دیگه، شاید شما بتونید یک مستند دو ساعته راجع به چه گوارا بسازید، ولی یک فیلم دو ساعته هرگز. اگر هم بسازید حتی نمی تونید ادعا کنید که شمه ای از شخصیتش رو نمایش دادید.

روزنامه نگار: حالا چرا در دو قسمت؟

دل تورو: دلیلی که من قبول کردم فیلم رو در دو قسمت بازی کنم، این بود که استیون سودربرگ این طوری می خواست. نه به خاطر خودش و شخصیتش و ... از این حرفها که همه می زنند، به خاطر اینکه دلیلی که برام آورد، قانع کننده بود. اولش قرار بود فقط آخرین سال زندگی چه گوارا رو به تصویر بکشیم، که همون "Guerilla" یا "Che: Part II " بود ولی چیزی که به فکر استیون رسید این بود که اگه کسی فقط این فیلم رو ببینه و هیچ چیزی راجع به زندگی "چه" قبل از این دوران ندونه، و از طرفی فقط چه گوارا رو در حد عکس روی یک تی شرت بشناسه، با خودش می گه: " این مرتیکه که دیوونه اس!" و اینطوری بود که ایده ساخت"Che: Part I" یا "Argentine" شکل گرفت.

روزنامه نگار: فیلم برداری فیلم بعدی تون، "The Wolf Man "درست بعد از تموم شدن فیلم "چه" شروع شد، بازی توی این فیلم رو برای این قبول کردید که بتونید با ریشهای چه گوارا توی این فیلم نقش یک گرگ نما را بازی کنید؟!

دل تورو: باید این طور می شد. ولی نه، این یکی تمامش گریمه.

روزنامه نگار: کمی غیر عادی نبود از یک شورشی مارکسیست، ناگهان به یک گرگ نما تبدیل شدن؟

دل تورو: مثل یک جور پوست انداختن بود بعد از چه گوارا. وقتی تا این حد در یک نقش فرو میری، یک جایی هست که برای تموم شدنش باید ناگهان نابودش کنی، اینجاست که میری سراغ یک نقش خیلی متفاوت و همه چیز رو می شکنی. فکر کنم این نقش گرگ نما برای سلامتیم خوب بود ولی احتمالاً خیلی مسخره از آب در اومده.

روزنامه نگار: نقشتون در “The Wolf Man” یک سیر تکاملی طبیعیه نسبت به اولین نقش سینماییتون در فیلم "Big Top Pee-wee" که نقش "دوک صورت سگی" رو بازی می کردید.

دل تورو ( با خنده ): آره ، "The Wolf Man " می تونه پدر جد بزرگش باشه!

روزنامه نگار: خب، بعد از این می خواهید چی کار کنید؟

دل تورو: بعد از این مصاحبه؟ می خوام غذام رو بخورم.

روزنامه نگار: البته منظورم کار بعدی تون در سینما بود ولی حالا که گفتید، چی می خواهید بخورید؟

دل تورو: یک کم سالاد گوجه فرنگی، یک کم گوشت و یک اسپرسو.

روزنامه نگار: آره، برای یک گرگ نما، غذای خوبیه.

دل تورو: پس اگه اجازه بدید، شروع کنم.

Hunger

2008-12-16T19:09:00.005+04:00

فیلم "Hunger" یا "گرسنگی" اولین فیلم بلند کارگردان انگلیسی استیو مک کوئین ( نه آن استیو مک کوئین هنرپیشه که بیست و هفت سال پیش مرده)، به چند هفته آخر زندگی بابی ساندز، در زندان معروف و مخوف Maze در ایرلند شمالی می پردازد.

در این نوشته قصد دارم کمی از فیلم بنویسم و نه از داستان آن. جریان اعتصاب غذای بابی ساندز بارها گفته شده، این فیلم هم بیان و زبانی دیگر است از همان داستان، ولی چیزهایی دارد که آنرا دیدنی می کند. با اینکه سعی ام بر این است که این نوشته جذابیت دیدن فیلم را از بین نبرد ولی با این حال اگر فیلم را ندیده اید توصیه ام این است که ادامه نوشته را پس از دیدن فیلم بخوانید.

خط اصلی فیلم به سه بخش تقسیم می شود.

بخش اول، نمایش "اعتصاب پتو" (پوشیدن پتو به جای لباس زندان) و "اعتصاب عدم نظافت" ( عدم استحمام و مالیدن مدفوع به در و دیوار سلولها) زندانیان که قبل از اعتصاب غذای بابی ساندز شروع شده بود ولی به نتیجه نرسید.

در این بخش، خط داستان به طور سیال روی چند شخصیت تمرکز می کند و با نمایش جزئیاتی به ظاهر بی اهمیت از حرکات آنها، نکات عمیقی را از درون شخصیت و وضعیت روحیشان بیان می کند. دوربین روی شخصیتها می چرخد و از این شخصیت به آن شخصیت می پرد و با کلوزآپ هایی بسته طولانی و تاکید بسیار بر صداهای جزئی و عدم استفاده از موسیقی، سکوتی سنگین و عمیق را بر فضای فیلم حاکم می کند و این فرصت را به بیننده می دهد که روی شخصیتها توقف کند. این بخش با سر و صدای زیاد و اعتراضات زندانیان و سرکوب این اعتراضات توسط مسئولین زندان و هجومی از صحنه های خشن، به بخش دوم می پیوندد.

بخش دوم: یک گفتگوی طولانی و تنها دیالوگ با اهمیت فیلم، بین بابی ساندز و یک کشیش درباره شروع اعتصاب غذا و دلایل آن.

با اینکه به دلیل لهجه ایرلندی گفتگوهای این سکانس، حدود هفتاد درصد مکالمه ها را در سینما از دست دادم ولی از نظر بازی و تکنیک فیلم سازی یکی از به یاد ماندنی ترین سکانس های است که در سالهای اخیر دیده ام.

کل این بخش حدود بیست و دو دقیقه گفتگو بین دو شخصیت است که هفده دقیقه و نیم آن بدون هیچ کات با یک برداشت و با دوربین ثابت گرفته شده که در نوع خود رکورد محسوب می شود.

بخش سوم: تقریباً بدون دیالوگ، متمرکز بر ایام اعتصاب غذا و جزئیات آن است تا انتها. رنگ قالب این بخش سفید و نورها غلو شده هستند. بازی مایکل فاسبندر در نقش بابی ساندز فقط با بدن و نگاه است و به خاطر لاغری بسیار شدید و رژیم غذایی خاص او، تمام صحنه ها با حضور کادر کامل پزشکی اورژانس گرفته شده. فاسبندر به خاطر بازی در همین بخش و البته بخش دوم که اجرای آن بسیار مشکل است، لیاقت کاندیداتوری اسکار را دارد هر چند که فیلم به خاطر مستقل بودن، کمتر شانسی برای جوایز اسکار خواهد داشت.

فیلم موسیقی متن ندارد و در عوض پر است از صداهای معمولی که با تاکید بر هر یک از آنها، انبوهی از معانی به سمت تماشاگر سرازیر می شود. پک سیگار، هام سنگین و بم هوا هنگام بارش برف، نفس، قدم، صدای بال مگس و بسیاری صداهای دیگر بارها در مخت کوبیده می شود و حتی گاهی بسیار آزارت می دهد.

" گرسنگی" روایتی شاعرانه است از یک اعتصاب و انتقادی که بسیاری به فیلم گرفته اند هم همین است. اینکه فضای فیلم نه تنها از این حرکت تقدیر می کند بلکه نوعی تقدس برای بابی ساندز قائل می شود و به همین دلیل هم هست که پیش بینی می شود نمایش فیلم در انگلستان با واکنش هایی منفی از سوی مردم مواجه شود.

من به عنوان بیننده ای که نه میهن پرستی ایرلندی برایم مهم است و نه سیاستمداری انگلیسی، از لحن و لهجه فیلم و طرز بیان یک واقعه به این شکل، بسیار لذت بردم و مطمئنم که به خاطر دریافت کامل دیالوگهای بخش دوم هم که شده دی وی دی فیلم را دوباره خواهم دید و مطمئن هستم که فیلم بعدی استیو مک کوئین، کارگردان فیلم را بدون درنگ می بینم.

گرسنگی جایزه دوربین طلایی جشنواره کن 2008 را برده است.

2008-12-14T10:46:00.000+04:00

حترشدیه.ذمخلسحخف.زخئ !!!!

و اینگونه بیضوی است آدرس وبلاگ ما، وقتی یادمان می رود کیبوردمان را از فارسی به انگلیسی برگردانیم!!!

پنجمین فستیوال فیلم دوبی

2008-11-27T14:57:00.005+04:00

پنجمین جشنواره فیلم دوبی، برنامه های امسال خود را اعلام کرد. این جشنواره از یازدهم تا هجدهم دسامبر در دوبی برگزار خواهد شد.

آنطور که اعلام شده، الیور استون، سلما هایک، نیکلاس کیج، دنی گلاور، گلدی هان و براندون فریزر از مهمانان مخصوص امسال هستند.

فیلم افتتاحیه جشنواره امسال "W" ساخته الیور استون است که با حضور خودش اکران خواهد شد.

طبق رسم هر سال در این وبلاگ بعد از دیدن برنامه فیلمها، فیلمهایی را که به نظرم به درد دیدن می خورند را در اینجا می نویسم و البته که ممکن است در مواردی اشتباه کرده باشم، یا اینکه با سلیقه فیلمی خواننده ای متفاوت باشد، پس اگر خواستید بلیط فیلمی را بخرید، خودتان هم راجع به آن یک تحقیقی بکنید. لینک تمام فیلمها روی نامشان در این صفحه موجود است ولی این بار به جای ارجاع به سایت همیشگی دیتا بیس فیلمهای سینمایی، تمام لینکهای این صفحه به سایت جشنواره دوبی خواهند بود که در آنجا می توانید زمان پخش هر فیلم و سینمای مربوطه را هم مشاهده کنید.

"W" ساخته الیور استون به زندگی جرج دبلیو بوش از زمان دانشجویی تا ریاست جمهوری می پردازد.

"Che" یا "Guerilla" فیلم چهار ساعته استیون سودربرگ در باره زندگی ارنستو چه گوارا.

"Snow" محصول مشترک بوسنی، آلمان، فرانسه و ایران با داستانی زن محور.

"Entre Les Murs" یا "The Class" محصول کشور فرانسه برنده نخل طلای جشنواره کن امسال که داستانش در یک کلاس درس می گذرد و نگاهی است از زاویه دید یک معلم فرانسوی به شاگردان اکثراً مهاجر منطقه ای فقیر نشین در پاریس.

"Blindness" فیلمی که بر اساس رمان کوری خوزه ساراماگو ساخته شده.

"Hunger" محصول انگلستان است و دو هفته آخر اعتصاب غذای بابی ساندز را روایت می کند.

"Cadillac Records" فیلمی درباره صنعت ضبط و پخش موسیقی در دهه پنجاه آمریکا.

"Salamandra" محصول آرژانتین با تمرکز بر زندگی یک کودک که در خانواده ای ناآرام زندگی می کند.

" نیلوفر " ساخت کشور لبنان و فرانسه است ولی هنرپیشه ها و زبان فیلم فارسی است و فاطمه معتمد آریا در آن بازی می کند. داستانش درباره ازدواج اجباری دختران جوان جنوبی است.

"Aref Squared" مستندی ایرانی ساخته نادر داوودی. آرزوی یک راننده تاکسی در تهران، دیدن خواننده افسانه ای اش عارف است. این آرزو توسط کارگردان فیلم محقق می شود و احساسات این راننده در تمام لحظات قبل و بعد از رسیدن به آرزویش ثبت می شود.

از سینمای ایران غیر از چند فیلم کوتاه و مستند، دوفیلم "سه زن" و " آواز گنجشکها" در بخش سینمای جهان حضور دارند.

در جشنواره امسال برای اولین بار بخش "فیلم مارکت" هم وجود دارد برای ارائه و فروش فیلمهای سینمایی به پخش کنندگان بین المللی.

بلیط های جشنواره از دیروز( پنجشنبه 27 نوامبر ) در سه مکان امارات مال، فستیوال سیتی و تئاتر مدینت جمیرا به فروش می رسد.

برای کافه آنتراکت...

2008-11-15T23:55:00.000+04:00

همان یک فنجان شکلات داغی که دستی و نگاهی آشنا برایم درست کرد، همان منوی موسیقی هفته و آینه زنگار گرفته ای که بر سینه دیواری کهنه تکیه داده بودند، همان فضای کوچک و کم نور در طبقه دوم سینما جمهوری، آنقدر گیرا و ماندگار بود که با همان یکبار رفتن به کافه آنتراکت، بندی از بندهایم را آنجا گره بزنم.
دیروز سینما جمهوری در آتش سوخت و وقتی خبرش را خواندم قبل از اینکه افسوس از دست دادن یکی از قدیمی ترین سینماهای تهران را بخورم، به سر آن بندی فکر می کردم که در کافه آنتراکت سوخته رها شده است.
کاش لیلا و علی تاب بیاورند... می آورند.
افسوس...

اجرای زنده اپرا از متروپولیتن در دوبی

2008-11-09T19:41:00.004+04:00

اپرای متروپولیتن نیویورک در اقدامی قابل تحسین، امکانی را برای علاقه مندان به اپرا در سراسر جهان فراهم کرده تا اپراهای اجرایی در این سالن را به طور زنده با کیفیت صدا و تصویر بسیار بالا در کشور خودشان مشاهده کنند. به این ترتیب اپرایی که در یکی از بهترین سالنهای اپرای جهان اجرا می شود، برای حدود سی کشور به صورت زنده و در سالن تئاتر شهر خودشان پخش می شود تا بار دیگر تکنولوژی به کمک هنر بیاید و علاقمندان اپرا را در سراسر جهان راضی نگاه دارد.

با استفاده از این امکان، سالن تئاتر مدینت جمیرا در دوبی دیشب اپرای "دکتر اتمیک" جان آدامز را روی پرده بزرگ و با کیفیت بسیار بالا از نیویورک پخش کرد و تجربه دیدن آن اگر چه به پای حضور در سالن متروپولیتن نمی رسید، ولی غنیمتی بود که نمی توان نادیده اش گرفت.

به خاطر اختلاف ساعت در کشورهای مختلف، زمان اجرا در نیویورک طوری است که مناسب پخش در اروپا و آمریکا باشد ولی برای کشورهای شرقی کمی دردسر ساز است و در این خط زمانی دوبی در آخرین خط امکان پخش قرار داشت. اپرای سه ساعت و نیمه "دکتر اتمیک" از ساعت ده شب در دوبی آغاز شد و تا یک و نیم نیمه شب ادامه داشت. با وجود خواب آلودگی شدیدم قبل از اجرا، آنقدر انرژی اجرا زیاد بود که در تمام مدت نمایش لحظه ای چشم برهم نزدم، ضمناً این را هم بگویم که این اولین اپرایی بود که در عمرم به صورت زنده دیدم و شاید به همین خاطر کمی هم هیجان زده باشم.

نکته قابل توجه، جمعیت بسیار کمی بود که به سالن آمده بودند، سالن چهارصد نفری مدینت تی اتر، شاید به زحمت پنجاه-شصت بیننده داشت. البته اطلاع رسانی ضعیف و مدرن بودن خود اپرا هم مزید بر علت بوده حتماً.

کار بعدی از همین سری که در Madinat Theatre ساعت ده شب به صورت زنده از نیویورک پخش خواهد شد، 22 نوامبر و اپرای "محکومیت فاوست" هکتور برلیوز است که با رهبری جیمز لیواین اجرا خواهد شد.

در دوبی تا به حال اپرایی در این سطح اجرا نشده و به نظر نمی رسد به این زودی ها هم اجرا شود چون هنوز فضا برای اجرای آن مناسب نیست، یعنی هنوز درخواستی از سوی مردم برای چنین برنامه هایی نیست. با این حال می دانم هستند بسیاری از ساکنان دوبی، ایرانی و غیر ایرانی که مشتاق دیدن اجرایی در این سطح باشند. اگر چنین است از من داشته باشید که بلیط صد درهمی این اجرا بسیار به قیمتش می ارزد.

لینک:

مشخصات برنامه های Met Opera HD Live ( پخش زنده اپرای متروپولیتن )

سایت Madinat Theatre و برنامه های دیگر آن

دوبی و ابوظبی

2008-10-29T10:31:00.001+04:00

دو هفته پیش، ساعت هفت بعد از ظهر جمعه، ناگهان تصمیم گرفتم صد و شصت کیلومتر را بکوبم بروم ابوظبی و یک فیلم ایتالیایی را در فستیوال فیلم خاور میانه که امسال هیچ چیز راجع به آن ننوشتم ببینم، آنهم سانس ده تا دوازده شب!. فستیوال از دهم تا نوزدهم در ابوظبی برگزار شد و مهمانانی مثل سوزان ساراندن و آنتونیو باندراس در آن شرکت کردند. شایعاتی هم هست که آقای باندراس گویا از جریان ساخت و ساز در دوبی خوشش آمده و می خواهد یک مجموعه ساختمانی به نام "باندراس رنچز" در آن بسازد.

بگذریم... فیلمی که در ابوظبی دیدم نامش Caos Calmo بود که در انگلیسی آنرا Quite Chaos ترجمه کرده اند. خود فیلم آنقدر که از آن انتظار داشتم خوب نبود ولی چیزی که می خواهم راجع به آن بنویسم، شهر ابوظبی است.

هر بار که به دلیلی به ابوظبی می روم به محض ورود به شهر، از آرامشی که در آن حاکم است لذت می برم و خودم را به آن می سپارم. با اینکه دوبی و ابوظبی نزدیک تر از آنی هستند که تفاوت فرهنگی عمده ای با هم داشته باشند ولی ابوظبی به طرز عجیبی آرام است و هر چه دوبی مانند یک جوان پرنشاط کم تجربه با سرعت به سوی بزرگتر شدن و پرجمعیت تر شدن پیش می رود، ابوظبی مثل یک عاقله مرد دنیا دیده، آرام آرام و با زیر سازی فرهنگی مشغول رشدی آرام ولی با ریشه است.

همیشه این اختلاف برایم جالب بوده و هر بار که به ابوظبی می روم به نظرم می رسد که این اختلاف در حال زیادتر شدن است و مهمترین و عمده ترین دلیلی که می توانم برای آن پیدا کنم، یکدستی جمعیتی است که در ابوظبی ساکن است و در دوبی نیست.

دوبی یک شهر کاملاً چند ملیتی و به همان نسبت چند فرهنگی است. همین دیروز که جشن دیوالی هندی ها و از عمده ترین تعطیلی آنان بود، آنقدر در روند تجاری و اجتماعی شهر تاثیر گذاشت که نمی شد نادیده اش گرفت. یکی از ملموس ترین تاثیرات آن، ترافیک است که دیروز به خاطر تعطیلی مدارس هندی در صبح، به یک دهم وضعیت همیشگی رسیده بود. مشابه چنین تاثیری در ایام نوروز و ایام سال نو میلادی شاهد هستیم. تعطیلاتی که هیچ ربطی به امارات ندارند ولی یک شهر آنرا کاملاً تحت تاثیر قرار می دهند.

ابوظبی از این داستان ها به دور است، برعکس شخصیت دوبی که در دوران بلوغ به سر می برد و هنوز کاملاً شکل نگرفته، ابوظبی تعاریف مشخصی از زبان، رفتار اجتماعی، معماری و شهرسازی دارد و در چهارچوب همان تعاریف رشد می کند. دوبی در حال پایه گذاری این تعاریف اجتماعی است و این تعاریف شدیداً وابسته به ساکنان آن یعنی مهاجرانی از کشورهایی با فرهنگهای مختلف است به همین دلیل سالها طول می کشد تا این جمعیت با نگاه واحدی به شهرشان نگاه کنند و دوبی آینده را به عنوان یک کلان شهر تعریف کنند و تا آن روز این آشفتیگی وجود خواهد داشت.

شاید بتوان وضیعت امروز دوبی را تا حدودی با تهران اواخر دهه چهل شمسی مقایسه کرد. زمانی که روستائیان پس از انقلاب سفید شروع به مهاجرت به تهران کردند و تهران مجبور به گسترش مساحتی و جمعیتی شد. البته با توجه به اختلاف زبانی و آداب اجتماعی ساکنان دوبی، می توان حدس زد چه وضعیت پیچیده و غیرقابل پیش بینی ای برای دوبی پیش آمده.

یک لینک

2008-10-25T23:32:00.003+04:00

یک شوی تلویزیونی زنده که به خاطر خنده بی جای مجری اش متوقف شد. هر چند که فیلم قدیمی است ولی پس از چند سال با مجری مصاحبه کرده اند و زیر نویس هم دارد.
توصیه جدی اینکه: با شکم پر این فیلم را نبینید چون جداً احتمال دارد که از خنده کارتان به بیمارستان بکشد!

تهران پس از یکسال و اندی

2008-10-04T22:27:00.004+04:00

از فرودگاه امام که آمدم بیرون، قبض تاکسی را گرفته بودم، یک تاکسی که مال همان شرکتی بود که من قبضش را گرفته بودم ولی خیلی به نوبتش مانده بود، آمد قبض را گرفت و دید و گفت خانه من نزدیک جایی است که شما می روید، کرایه معمولی مسیر شما پانزده هزار تومانه، بیا به رئیس خط ما بگو هشت هزار تومان بیشتر نمیدی بعد من میگم که می برمش، چون کار دارم می خوام زود برم خانه، آنوقت به جای هشت هزار تومان ده هزار تومان بده به من... اینگونه با دروغ و دغل بود که پس از یکسال و یکماه وارد تهران شدم.

از بس که دیر به دیر به ایران می روم باید برای تهران هم سفرنامه بنویسم ولی به همین چند خط بسنده می کنم. می دانم که کمی لحنم مثل اینها شده که بعد از چند سال می آیند ایران و مدام از همه چیز ایراد می گیرند و غر می زنند ولی این را بگویم که از مسافرت کوتاهم بسیار راضی ام. سه-چهار نفر را دیدم که می خواستم ببینم و یک نفر را نتوانستم ببینم ( که می خواستم ببینم ) . دیدن یک فیلم در سینما و خریدن چندین کتاب و سی دی، حاصل اقامت چهار روزه ام در تهران بود.

عکس جرج کلونی روی بیل بورد تبلیغاتی اتوبان قم برایم جالب بود.
برج میلاد قرار بود همان روز عید فطر افتتاح شود که گویا باز هم عقب افتاد.
مردم در بزرگراه ها بهتر رانندگی می کنند.
به هر وسیله نقلیه عمومی که سوار شدم، مردم راجع به رئیس جمهور و توانایی هایش صحبت می کردند.
از کسانی که با آنها برخورد مستقیم داشتم ( کاسبان، راننده ها، مردم در مترو و اتوبوس، کارمندان رستورانها و ...)، حتی یکنفر هم ندیدم که لبخند بزند حتی مصنوعی و برای جلب مشتری.
سینما آزادی یا آنگونه که نامگذاری اش کرده اند، مجموعه فرهنگی آزادی، خیلی طراحی داخلی سرد و بی روحی داشت ولی رنگ داخل سالن سینما و صندلی ها خوب بود و صندلی ها کاملاً راحت بودند.
همچنان در حین رانندگی در شب، عبور از چراغ سبز از ایستادن پشت چراغ قرمز خطرناک تر است، چون همیشه این احتمال هست که یک نفر حوصله ایستادن پشت چراغ قرمز متقاطع با ماشین تو را نداشته باشد.
مردم کمتر بوق می زنند... بیشتر فحش می دهند!
ایستادن در صف بنزین و برنامه ریزی کردن برای آن از مهمترین کارهای روزمره یک راننده است.
کوکاکولای اصلی قوطی ای با نوشته فارسی ندیده بودم، این بار دیدم.
تهویه مترو خیلی خوب بود.
دختران ایرانی همچنان خوشگل اند ولی به سختی می شود قیافه های واقعی شان را تشخیص داد.
از بخت یاری من و با نسیمی که وزید، هوای تهران در این چند روز هم خنک تر و هم تمیز تر بود و از آن لذت بردم.
آنقدر که فکر می کردم بابت حجاب سخت گیری ندیدم. همچنان روسری ها تا نیمه و گاهی بیشترعقب است.
بدیهی است که نسبت به پارسال همه چیز بسیار گرانتر شده بود.

عجالتاً همین.

کمی فیلم

2008-09-30T00:09:00.005+04:00

دو فیلم 88mintes و Butterfly on a wheel را دیدم. اولی را در سینما و دومی را به وسیله دستگاه دی وی دی پخش کن.
هر دو از آن فیلمهایی هستند که حماقت آدمیزاد را با کلک داستان پردازی می زنند توی سرش. از آنها که تا آخر داستان منترت می کند و بعد سرت داد می کشد: " دیدی احمق، گول خوردی، باز هم نفهمیدی داستان به کجا می خواست برسد، دیدی من بردم !"
چنین فیلمهایی که داستانهای پرسوال و پیچیده دارند باید در انتها خیلی با قدرت تمام شوند تا بیننده احساس نکند سر کار بوده است، فیلم هشتاد و هشت دقیقه شروع بسیار خوبی دارد و در ده دقیقه اول فکر می کنی با فیلمی پر مغز سر و کار داری و قرار است دست و پنجه نرم کنی ولی از بعد از نیم ساعت کمی سوالهای توی سرت تکراری می شود و در آخر که گره داستان گشوده می شود می توانی بگویی "همین؟!". فیلم را برای بازی آل پاچینو رفتم و در سینما دیدم ولی او هم گویا حوصله نداشته زیاد از حد انرژی بگذارد.
Butterfly on a wheel هم کل داستان را می شد در نیم ساعت خلاصه کرد و وقت تماشاچی را نگرفت. هیچ بازی جالب توجه یا فیلم برداری یا موزیکی نداشت که بگویی به خاطر همان نکته، فیلم به دیدنش می ارزد. در این ژانر، فیلمهای "The Game " و "Seven" از کارهای دیوید فینچرهمچنان ماندگار هستند. با اینکه در پایان باز هم حماقتت را به رخت می کشند ولی آنقدر حریفت قدر است که دوست داری ماتت کند.

فیلم دیگری که دیدم و بسیار لذت بردم "The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford" بود.
نام فیلم همین قدر طولانی است و جالب است بدانید یکی از شرایطی که براد پیت برای بازی در این فیلم در قراردادش ذکر کرده این بوده که نام فیلم از زمان فیلمنامه تا زمان نمایش تغییر نکند.
مدتها بود نور پردازی و فیلم برداری اینقدر ظریف و لطیف و پر از حس در هالیوود ندیده بودم. تمام بازی ها خوب بود به خصوص کیسی افلک (برادر بن افلک) که در نقش رابرت فورد بازی می کرد. خود براد پیت هم معلوم بود خیلی برای نقش جسی جیمز زحمت کشیده، خودش هم یکی از تهیه کنندگان فیلم است و مطمئناً نیم نگاهی به اسکار داشته که البته چیزی نصیبش نشد.
کارگردان فیلم را نمی شناختم. اندرو دومنیک نیوزلندی است و این دومین فیلمی است که ساخته ولی می دانم فیلم بعدی اش هر چه باشد با کله خواهم دید. آنقدر شعور در فیلمسازی اش بود که به این راحتی ها نمی تواند فیلم بد بسازد. داستان فیلم ممکن است برای ما ایرانیها کمی خسته کننده باشد. فیلم، داستان ماه های آخر عمر جسی جیمز را تا زمان به قتل رسیدنش توسط باب (رابرت) فورد به تصویر می کشد. ما چون پیش زمینه ای ذهنی از نام جسی جیمز نداریم شاید به سختی با داستان ارتباط برقرار کنیم ولی آنطور که فهمیدم در امریکا کسی نیست که نام یا داستانی از جسی جیمز نشنیده باشد. تبهکاری که با دزدی از اموال دولت و سرقت محموله های بانکی به نیازمندان کمک می کرده... ولی فیلم راجع به دزدی و وسترن بازی و این حرف ها نیست، فیلم با کند و کاو در روزهای آخر عمر جسی جیمز، به موازات، شخصیت باب فورد، قاتل جسی جیمز را معرفی و باز می کند و سیر روانی ای که باب، از شیفتگی اش نسبت به جسی جیمز تا قتل او طی می کند را به تصویر می کشد.
این فیلم به طرز غیر منتظره ای آرام است و به خاطر همین آرامشش می توانم بگویم شاعرانه ترین فیلم وسترنی که دیده ام همین فیلم بوده است.

مگس!

2008-09-27T22:07:00.002+04:00

چند وقتی است ارتباط عجیبی با مگس پیدا کرده ام!
اولش خیلی جدی اش نگرفتم ولی آنقدر موضوع ادامه پیدا کرد که توجهم کاملاً بهش جلب شده. نمی دانم از کجا شروع شد، شاید از همان مقاله ای که نوشته بود مگسها چگونه از مگس کش فرار می کنند و ارگانیسم بدنشان به صورتی است که هنگام بلند شدن برخلاف جهتی که ما انتظارش را داریم و مگس کشمان را نشانه رفته ایم بلند می شوند. حالا آنقدر ها هم مهم نیست اصلاً کل داستان آنقدر هم که من گنده اش کرده ام هیجان انگیز نیست ولی دوست داشتم راجع به آن بنویسم. جالب اینجاست که هر چه می آیم در این وبلاگ بنویسم به نظرم بیهوده می آید ولی این یکی خیلی هم به نظرم جالب آمد.
داستان از این قرار است که در یکماه گذشته هر بار که خواسته ام مگسی را بگیرم یا بکشم، با اولین تلاش موفق شده ام، توجه کنید با اولین تلاش، نه دومی یا سومی. تنها کاری که می کنم این است که قبل از اینکه دستم یا هر آلت قتاله دیگر را به سمت مگس نگون بخت نشانه روم، مدتی حدود سی ثانیه به آن نگاه می کنم و با او ارتباط برقرار می کنم، بعد وقتی اطمینان پیدا کردم که از او برترم ضربه را می زنم، نکته جالبش فقط همینجاست که اول مطمئن می شوم شکستش می دهم بعد کارم را شروع می کنم و تلاش بی خودی نمی کنم.
در یکماه گذشته بیشتر از ده مگس را کشته یا سرنگون کرده ام و همین الان وقتی آخری را با یک تلنگر نقش زمین کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و اینسپایر شدم و این نوشته از من در آمد. آخر با تلنگر هم می شود مگس کشت؟! اصلاً مگر مگس صبر می کند تو دستت را آنقدر جلو ببری که به آن تلنگر بزنی؟ حالا که شد.
از آنجا که شدیداً معتقد به نشانه ها هستم دارم دنبال نشانه ای در این موجود مزاحم می گردم جالب اینجاست که این روزها در خیابان هم که مگس می بینم، با اینکه کاری با من ندارند دوست دارم خودم را امتحان کنم و زندگی آن بدبخت را بازیچه نشانه هایم قرار دهم.
این است دیگر گاهی هم اینطوری می شود.!

کپی رایت در دو پرده !

2008-08-23T18:00:00.003+04:00

پرده اول:

از یک مجله بسیار معتبر آمریکایی ای میلی دریافت می کنم مبنی بر اینکه می خواهند یکی از عکسهایی که در فلیکر گذاشته ام را برای مجله شان استفاده کنند. عکس مذکور در سایت فلیکر برای استفاده محدودیتی ندارد و هر کس می تواند آنرا روی کامپیوترش ذخیره و استفاده کند فقط طبق پروانه کریتیو لایسنس باید نام عکاس را در محل استفاده درج کند.

با این حال این ای میل رسمی، می گوید که می خواهیم فلان عکس شما را برای فلان منظور در فلان سایز استفاده کنیم و بابت این استفاده فلان قدر دلار بهتان خواهیم داد، اگر موافقید اعلام کنید تا برایتان قرارداد بفرستیم و امضا کنید و بعد از آن، عکس را با کیفیت بهتر برایمان ای میل کنید.

من همزمان با اعلام موافقت، عکس را با بهترین کیفیت برایشان می فرستم و فردا قرارداد چهار صفحه ای می آید و امضا می کنم و کمتر از دو هفته چک آنرا دریافت می کنم.

پرده دوم:

اتفاقی نگاهم به یکی از مجلات فارسی زبان دوبی می افتد و می بینم یکی از عکسهای فلکیرم را در سایز یک سوم صفحه استفاده کرده اند و هیچ اسمی از عکاس وجود ندارد. زنگ می زنم و با مسئول صفحه بندی صحبت می کنم و می گوید خودش عکس را از فلیکر برداشته و نمی دانسته باید نام عکاس را درج کند. آنطور که تصور می کرده هر عکسی که برای ذخیره کردن روی کامپیوتر آزاد است می توان از آن هر استفاده ای کرد. عذر خواهی می کند و می گوید اگر بار دیگر این کار را کرد نام عکاس درج خواهد شد.

اشکال جای دیگری است!!

2008-06-26T10:15:00.000+04:00

در این ایام که وبلاگ را به بهانه سفرنامه سرپا نگه داشته بودم، زندگی ام جریان داشت. فیلم دیدم، خواندم و دویدم. اگر فکر کرده بودید که دیگر از صرافت دویدن افتاده ام و تبی بود که گرفت و گذشت، در اشتباه بوده اید. می توانم بگویم به دویدن معتاد شده ام، دویدن وقتی به نقطه ای می رسد که جای ثابتی در برنامه هفتگی پیدا می کند، یک "لایف استایل" با خودش می آورد، آرام آرام تا جزئی ترین لایه های زندگی ات می خزد و همه چیزت را تحت تاثیر قرار می دهد. تغذیه، خواب، سیستم بیولوژیک و متابولیسم بدن و حافظه، بعضی از ظواهر این تغییرات اند و طرز فکر، نگرش و بازدهی، بعضی از لایه های عمیق تر آن هستند.

در این مدت بیش از نیمی از مطالعاتم درباره دویدن استقامت بوده و به جرات معتقدم که دویدن استقامت با تمام ورزش ها، تفاوتهای عمده ای دارد که فقط مختص خودش است و در دکان هیچ عطاری پیدا نمی شود. تجربه بیش از ده سال کوهنوردی در ایران به اندازه این یکسالی که شروع به دویدن کرده ام برایم هیجان انگیز و جدید نبوده است و تا به حال هیچ لذتی در زندگی ام نبوده که تا این حد سرسپرده برای آن تقلا کنم. مطمئناً باز هم از دویدن خواهم نوشت، از تجربیات بسیار ناب این ورزش که گاهی جنبه هایی عرفانی دارند و البته بسیاری از آنها به سختی در کلام می گنجند.

Morocco 12

2008-06-23T18:07:00.000+04:00

از آنجایی که این سفرنامه مراکش زیادی کش آمده و هم مرا تنبل کرده و هم خواننده های این وبلاگ را بی حوصله ، با چند نکته کلی به اتمامش می رسانم و وبلاگ را به روال عادی – کدام روال؟ مگر روالی بود؟!- باز می گردانم.

مردم مراکش بسیار مردمان با عزت نفسی هستند و یک نوع غرور نژادی در آنها دیده می شود. بیشتر مردم در همه طبقات اجتماعی، به نسبت خودشان، لباس و کفش تمیز می پوشند آن نگاه دریوزه ای که در چشم بعضی از اعراب هست، در نگاه مراکشی ها نیست.

به خاطر اینکه بسیاری شهرهای کوچک جذابیت توریستی دارند، جوانان آن شهرها به جای مهاجرت به شهرهای بزرگتر، در همان شهر مانده اند و یا راهنمای توریستها هستند یا شغلی دارند که محصولاتشان را به توریستها عرضه می کنند، در فز تقریباً تمام جوانان محلی مشغول فراگرفتن حرفه ای زبان اسپانیایی یا آلمانی یا انگلیسی هستند تا بتوانند به طور رسمی راهنمای توریستها شوند، بیشتر خانه های قدیمی هم اتاقهایی دارند که به توریستها اجاره داده می شود.

فرودگاه کازابلانکا بسیار فرودگاه تمیز و راحتی است ولی پلیس فرودگاه هنگام خروج کمی دله دزدی کرد که برایم تعجب آور بود، یعنی انتظارش را از چنین آدمهایی نداشتم ولی خب پیش آمد. آخرین پلیسی که قبل از سوار شدن به هواپیما جیب ها را می گشت کیف پولم را دستش گرفت و آخرین اسکناس مراکشی که داخل آن بود را نگاه کرد و به عربی پرسید این چیه؟ من هم خودم را زدم به نفهمی و فقط انگلیسی حرف زدم، از شانس ما خیلی نمی دانست چطوری منظورش را انگلیسی بیان کند، آخر سر کیف را با دلخوری پس داد و بدون اینکه سکه هایم را بدهد گفت برو، نگاهی به سکه هایم انداختم... گفت برو برو...! تنها توصیه ای که می توانم بکنم این است که پول نقد کمی در فرودگاه و هنگام خروج همراهتان باشد.

من تقریباً تمام برنامه ریزی سفر را از روی اطلاعات کتاب Lonely Planet انجام دادم. اینکه چه شهرهایی برویم، چه هتل هایی بمانیم، هر شهر چند روز دیدن نیاز دارد... و از همه مهمتر خرج سفر را از روی همین کتاب پیش بینی کردم و درنهایت با اختلاف کمی همه چیز درست از آب درآمد و در هر صورتی و برای هر سفری این کتاب را توصیه می کنم. فقط در نظر داشته باشید که این کتاب از آن نوع کتابهایی نیست که یک روز قبل از سفر و در سفر خوانده شود، حداقل یکماه قبل از سفر باید آنرا خواند و نکاتش را به خاطر سپرد. من برنامه ریزی برای این سفر را از چهارماه قبلش انجام دادم و هیچ منبعی بهتر از همین کتاب پیدا نکردم ولی همین جا اعلام می کنم اگر کسانی از جستجو در اینترنت به این وبلاگ رسیده اند، با کمال میل حاضر به در اختیار گذاشتن اطلاعات و راهنمایی شان از طریق ای میل هستم، کما اینکه تا کنون دو نفر که راهی مغرب هستند برایم ای میل زده اند و جواب گرفته اند. اصلاً قصد من از نوشتن چنین سفرنامه ای همین است.

هر شهر و کشوری که آدمیزاد به آن مسافرت می کند تکه ای از آدم را برمی دارد و جای آن تکه ای به یادگار در وجودت باقی می گذارد. بعد از مدتها که از سفرت می گذرد، یک بو، یک عکس یا یک موسیقی تو را به تکه ات در آن دیار پیوند می دهد و گویی چیزی صدایت کرده باشد، پر می شوی از آن فضا، مرتعش می شوی مثل یک سیم ساز و باز آرام می گیری. هر شهر سِحر خودش را دارد جادوی خودش را. کازابلانکا، فز و شفشاون هم رفتند کنار تمام شهرهایی که از آنها گذشته ام، با مردمانش خندیده ام، غذاهاشان را خورده ام و در هوایشان نفس کشیده ام. دیگر نمی شود بوی نعنا و شکوفه پرتقال شنید و یاد هزاران چیز در مراکش نیافتاد.

Morocco 11

2008-06-11T10:45:00.000+04:00

"تجین" یا "طجین" یا "طاجین" اصلی ترین و معروف ترین غذای تمام کشورهای شمال افریقاست. مراکش ، الجزایر و تونس همه تجین های خودشان را دارند و هر کدام با سبک خودشان و کمی تفاوت نسبت به دیگری این غذای سنتی را استفاده می کنند.

پیش از هر چیز بگویم که نام عربی این غذا را در منوی هیچ رستورانی گیر نیاوردم و اسامی که در بالا می بینید از اینترنت آمده اند بیشتر رستورانها منوی عربی ندارند، منو ها فرانسه ، انگلیسی و اسپانیایی است نام این غذا در تمام منو ها به صورت "Tajin" می آید.

تجین را شاید بتوان با تاس کباب یا آبگوشت خودمان مقایسه کرد ولی تنوع بسیاری در مواد آن وجود دارد. این غذا عبارت است از تکه ای از مرغ یا گوشت که به همراه سبزیجات و گاهی میوه به مدت طولانی پخته می شود و تمام مواد به هم آمیخته می گردند و در نهایت یک مزه ثابت از گوشت و این همه مخلفات بیرون می آید که بنا به موادی که در تجین استفاده می شود، گاهی شیرین است ( با آلو سیاه و هلو و سیب و این جور چیزها )، گاهی ترش است ( با پرتقال و لیمو و نارنگی و این جور چیزها ) و چندین مزه دیگر که بنا به سلیقه آشپز و سنت منطقه ای که تجین را می پزند تغییر می کند و در نهایت بسیار خوشمزه و خوش خوراک است. تمام تجین ها در بشقاب های کمی گود به همراه در پوشی مخروطی شکل سرو می شوند و در حقیقت اصل تجین باید اینگونه درست شود که مواد خام در همین بشقاب قرار می گیرند و به همراه درپوش در تنور یا فر گذاشته می شود تا کاملاً پخته گردد و با همان ظرف سرو می شود، چیزی شبیه دیزی سنگی خودمان.

"کوسکوس" (Coos Coos) عبارت است از دانه ای گندم که به صورت گلوله ای کوچک درآمده و روی آن را با آرد گندم پوشانده اند. به عبارتی می شود آنرا برنج گندم هم نام نهاد. کوسکوس هم معمولاً به همراه مرغ یا گوشت پخته شده سرو می گردد و چون آب را شدیداً به خود جذب می کند، همیشه به همراه آن، آب مرغ یا آب گوشت هم آورده می شود که هنگام خوردن روی آن بریزی که دهان را خشک نکند، هر مایعی هم که روی آن ریخته شود سریعاً داخل دانه های کوسکوس می رود و چیزی بیرون نمی ماند. مزه کوسکوس ثابت است و تنوع آن در چیزهایی است که کنار آن گذاشته می شود و که آنها هم همان مواد تجین هستند.

Morocco 10

2008-05-14T18:52:00.000+04:00

قبلاً نوشتم که در مراکش همه چیز تازه تازه خورده می شود و مردم حساسیت زیادی روی مواد نگهداری شده دارند و حتماً باید از تازه بودن محصولی که می خورند مطمئن باشند. در بازار قدیمی فز و بسیاری شهرهای دیگر، کبابی هایی هست که گوشت راسته را با مُهر روز آویزان کرده اند و هر کس می خواهد کبابی بخورد، فقط وزن کبابش را به کبابی می گوید، او تکه ای از گوشت تازه می برد، آنرا جلوی چشم مشتری چرخ می کند و روی ترازو می گذارد بعد که به وزن دلخواه رسید به آن ادویه زده و در ظرفی می گذارد و دست مشتری می دهد، مشتری ظرف را نزد مرد کباب پز می برد، مرد گوشت چرخ کرده را با مشت به صورت استوانه های کوچک در می آورد و لای توری مخصوص کباب می گذارد و آنرا روی ذغال کباب می کند و بعد آنرا از لای توری درآورده و لای نان تازه ای که خیلی از کبابی ها آنرا هم همانجا می پزند می گذارد و بعد از زدن ادویه جات دیگری آنرا دست مشتری می دهد.... قبول کنید که بوی این کباب و چنین فضایی هر رهگذر سیر و گرسنه ای را به وسوسه می اندازد که لقمه ای امتحان کنند.

در صحنه دیگری مرغ های زنده در قفس اند و مشتری یکی از آنها را انتخاب می کنند و همانجا سر مرغ بی نوا را جلوی مشتری می برند و بدنش را در آب جوش می اندازند و پوستش را می کنند و آنرا پاک می کنند و در کیسه تحویل مشتری می دهند.

خلاصه اینکه مشتری باید هر طور شده خیالش راحت باشد که گوشتی که می خورد بیشتر از یک روز نیست که تولید شده.

در مورد میوه هم وضع به همین منوال است به همین خاطر آب میوه های تازه و طبیعی و به خصوص آب پرتقال، نوشیدنی ای است که در تمام رستورانها بر هر چیزی ترجیح دارد. اگر گذرتان به مراکش افتاد دو نوشیدنی را تا توانستید بنوشید چون نظیرش را کمتر جایی در دنیا پیدا می کنید، یکی چای نعنا و دیگری آب پرتقال.

و اما غذاهای اصلی که در رستورانها سرو می شود با اینکه تنوع مزه دارند ولی عموماً دو نام دارند "تجین" و "کوسکوس". در نوشته بعدی مفصل راجع به آنها خواهم نوشت.

Morocco 9

2008-05-05T14:11:00.001+04:00

کشور مراکش دو رشته کوه بزرگ و معروف دارد، رشته کوه های ریف در شمال و رشته کوه های اطلس در مرکز و جنوب. کوه های اطلس، خشک و بیابانی هستند و همانی است که در فیلم بابل دیده اید ولی رشته کوه های ریف که فاصله کمی از دریای مدیترانه دارد، بسیار سرسبز و جنگلی هستند و جاده های شهرهایی که در این رشته کوهها قرار دارند، بسیار شبیه جاده های شمال ایران است. شهر شفشاون در دامنه کوههای ریف واقع است و اگر در بلندی شهر بایستی، تپه ها و کوههای سرسبز را که دور تا دور شهر را گرفته می توانی ببینی.

سیستم حمل و نقل کشور مراکش بسیار روان و با امکانات مدرن است، خط راه آهن ONCF در امتداد اقیانوس اطلس شهرهای شمالی و جنوبی را به هم پیوند می دهد و از میان آن راهی به سمت شرق کشیده شده که مسافران را تا شهر " فز " می رساند. واگن هایش نه خیلی قدیمی و نه خیلی جدید است ولی وسیله راحت و بدون دردسری برای سفرهای بین شهری مراکش محسوب می شود.

شرکت اتوبوس رانی CTM چیزی است مثل سیر و سفر خودمان، اتوبوس هایش جدید و بسیار راحت اند و با زمان بندی دقیق بین تمام شهرها حرکت می کنند. جاده ها هم تا آنجا که ما دیدیم همه خلوت و خوب بود.

ما از کازابلانکا تا فز را با قطار، از فز تا شفشاون را با خطوط اتوبوسرانی CTM و از شفشاون تا کازابلانکا را که مسیری هفت ساعته است را به اجبار با یکی از خطوط اتوبوسرانی معمولی طی کردیم که خسته کننده ترین قسمت کل سفر همین هفت ساعت بود. اتوبوس چون متعلق به شرکت معمولی و ارزان قیمتی بود، سر راه مسافر سوار می کرد و تنها مسافرانی که از مبدا تا مقصد ثابت بودند ما دو نفر بودیم و طی این هفت ساعت شاید حدود دویست نفر به اتوبوس وارد و از آن خارج شدند، البته جذابیت این بخش هم دیدن این جماعت از شهرهای کوچک بین راهی بود که عموماً عربی صحبت می کردند.

به طور کلی جمعیتی که در قطار و اتوبوس می دیدیم عربی صحبت می کردند و زبان عربی مراکشی تحت تاثیر زبان فرانسه خیلی تغییر کرده است. یک نکته جالب که همیشه برایم جالب بود، بیان عدد " دو " بود در زبان مراکشی، دو به عربی در همه کشورهای عربی می شود " اثنین" که آنرا " اتنین" تلفظ می کنند و تاکید بر بخش دوم یعنی " ..نین " است و تقریباً در محاوره همین " نین " را می شنوی، ولی مراکشی ها به " دو " می گویند "ژوژ" یا در بعضی شهرها " جوج " که تغییر شکل یافته "زوج" است ولی خیلی نرم و لطیف و با تلفظ کامل "ژ" بیان می شود. آنهایی که فکر می کنند در زبان عربی ژ-پ-گ-چ استفاده نمی شود بدانند که در محاوره همه آنها به غیر از " پ " استفاده می شود ولی در مراکش "ژ" را بسیار می شنیدی تقریباً تمام "ج" های نوشتاری در محاوه به " ژ" تبدیل شده و زبان را بسیار لطیف و روان کرده است. تشدید و ساکن هم در کلمات زبان مراکشی زیاد شنیده می شود و کلاً مصوت های بلند را کوتاه و مصوت های کوتاه را ساکن می خوانند و این خصوصیت هم کمی به زبان "بربر" ها ( با کسر ب ) که ساکنان افریقایی تبار و بومی مراکش اند نزدیک است و تمام این مجموعه باعث می شود کسانی که گوششان با عربی خلیجی آشناست، عربی مراکشی را بسیار نا آشنا و جدید بشنود.

مراکشی ها هم می گویند که خلیجی ها زبانشان با چند زبان دیگر مخلوط شده و اصالتش را از دست داده ولی به هر حال زبان هر منطقه ای از جهان تحت تاثیر زبان همسایگان نزدیک و شرایط آب و هوایی تغییراتی کرده و برای بحث درباره واژه " اصالت زبان " باید تعاریفی منطبق با جامعه شناسی و روانشانسی و جغرافیای هر منطقه ارائه داد.

هنوز از جزئیات خوراکی های مراکش ننوشته ام که در نوشته بعد قصد دارم به آن بپردازم.

Morocco 8

2008-04-17T10:59:00.004+04:00

شهر شفشاون در کمال شلوغی اش، آرامش عجیبی دارد که کمی سحرآمیز است و دست و پایت را به شهر می بندد. قسمتی از شهر که بخش اصلی توریستی شهر است، محدوده ای است که ماشین به آن وارد نمی شود و تمام آدمها پیاده رفت آمد می کنند. تمام کوچه پس کوچه ها پر است از خانه هایی که به صورت مهمانخانه درآمده اند و تشخیص اینکه کدام خانه، معمولی و کدام مهمانسراست کمی دشوار است. اقامتگاه ما هم یکی از همین مهمانسرا ها و البته معروف ترین آن بود.

خانه ای بزرگ ( که در مراکشی به این فرم خانه ها " ریاض " Riad می گویند ) که پس از ورودی وارد حیاط مربع شکلی می شوی که چهار طرف آن راهرو هایی قرار دارد که به قسمتهای مختلف خانه وصل می شوند. معمولاً اضلاع این حیاط مربع با گلدانهای کوچک تزئین شده اند و بالای آن یا کاملاً باز است یا با سقفی شیشه ای پوشیده شده که نورگیر باشد و نور حیاط با نور طبیعی تامین می شود. در راهروها پله های به طبقه بالا می رسد و اتاقهای کوچک و بزرگ خانه در طبقه دوم پخش هستند و راهرویی مربع یا گرد در طبقه بالا هست که رو به حیاط پنجره دارد و راه پله ای دیگر که یا به طبقه ای دیگر و یا پشت بام می رسد.

" کازا حسن " ( خانه حسن ) یکی از همین خانه هاست که یکی از معروف ترین رستورانها و مهمانسراهای شفشاون است ، قسمت هیجان انگیزش این بود که برای رفتن به اتاق، باید از داخل رستوران عبور می کردی. هر اتاق به شکل متفاوتی با دیگر اتاقها دکوربندی شده و همه دارای توالت و حمام مجزا و سنتی هستند. دیوارها سرد و نم گرفته است و همه چیز از میزهای چوبی و لیوانهای سفالی گرفته تا رنگ دیوارها و فرم تخت و پنجره ، برایمان تازگی دارد. آب گرم برای حمام از هفت شب به بعد موجود است و قیمت اتاق، صبحانه و یک وعده غذایی دیگر ( شام یا ناهار ) را شامل می شود که عموماً غذاهای سنتی مراکشی هستند.

در همه رستورانها سه منوی جداگانه به سه زبان فرانسه ، اسپانیولی و انگلیسی موجود است که هر کدام را جلوی مشتری مربوط اش می گذارند، جالب بود که وقتی می خواستم نام غذاها را به عربی ببینم و گفتم منوی عربی بیاورید با تعجب نگاهم کردند و گفتند منوی عربی نداریم!

این قسمت شهر یک میدان بزرگ و سنگفرش شده دارد که تمام زوایای آن از کافه و رستوران پرشده و تمامشان از ساعت هشت صبح تا دوازده شب مشتری دارند، طبق گفته یکی از رستوران دارها در ماه های جولای و آگوست که به خاطر گرمای اروپا، توریستها به این شهر سرازیز می شوند تا ساعت سه صبح تمام رستورانها پر از مشتری هستند. از مشروب و بار در این شهر خبری نیست و فقط هتل ها مشروب سرو می کنند که خیلی هم طرفدار ندارند، چای نعناع و قهوه و غذاهای متنوع محلی و هوای پاکیزه توریستها را راضی می کند. ضمن اینکه در بعضی از پستوخانه های این کافه ها، مخدراتی هم پیدا می شود توریستها ترجیح می دهند به جای مشروب که همیشه دم دستشان است، این یکی را امتحان کنند که کمیاب تر است.

دو عکس ضمیمه مطلب، یکی نمایی کلی از شهر شفشاون است از بالای تپه ای نزدیک شهر و دیگری میدان اصلی شهر است در شب.

ادامه دارد...

Morocco 7

2008-04-08T18:36:00.003+04:00

شهر سوم و آخری که برای ادامه سفر و اقامت انتخاب کرده بودیم، شهری بود در شمال مراکش و در قلب کوه های ریف، به نام "شفشاون" ( Chefchaouen ). این شهر، یکی از زیباترین و توریستی ترین شهرهای مراکش است و مقصد عمومی بیشتر اسپانیایی ها و فرانسوی هایی است که وارد مراکش می شوند. مهمترین دلیلی که این شهر اینهمه مورد توجه قرار گرفته رنگ آبی بسیار شفافی است که سراسر شهر را فراگرفته. دیوارها، درب ها، و حتی زمین با رنگ آبی تازه ای رنگ شده اند و فقط بعضی دیوارها از نیمه به بالا سفید هستند. آنقدر این آبی، تازه و آرام است که فکر می کنی هر روز صبح به صبح، فرشته ای می آید و از بالا روی تمام شهر، آبی می پاشد... آنقدر آبی، که وقتی دو سه دقیقه در کوچه های این شهر راه می روی و لحظه ای نگاهت به آسمان می افتد، آبی آسمان به نظرت مرده و کدر می نماید.

با اینکه قبل از ورودمان به این شهر عکسهای بسیاری از آن را دیده بودم ولی باز هم هنگام و ورود و تمام مدت اقامت، هیجان زده بودم. شهری که هم ظاهرش و هم باطنش بسیار زنده و هوش ربا است و از آن شهرهاست که دلت بخواهد در آن یکسالی را جا خوش کنی.

نام این شهر در قدیم " شاون " – با کسر واو - بوده است که در عربی مراکشی به معنای " قله" است، هنوز هم اهالی شهر آنرا شاون و اسپانیایی ها با تلفظ خودشان به آن خاون می گویند "شف شاون" یعنی "قله را نگاه کن" و نامی است که بعدها روی این شهر گذاشته شده.

یکی دیگر از جذابیت هایی که این شهر و دیگر شهرهایی که در دامنه کوه های ریف واقع شده اند برای توریستها دارد، در دسترس بودن حشیش محلی و گیاهان مخدری است که در این رشته کوهها می رویند و تا همین چند سال پیش حتی از نظر قانونی هم مصرف و فروش آنها آزاد بوده. امروز از نظر قانونی ممنوع است منتها این قانون از آن قانونهایی است که خیلی اجرا نمی شود و فقط برای کنترل وضع شده، چون خود دولت می داند که یکی از راههای جذب توریست به منطقه است. به محض ورود به شهر و همینکه از تاکسی پیاده شدیم، توسط چند جوان دوره شدیم و اول به اسپانیایی و بعد به انگلیسی همه شان یک حرف داشتند: "مستر...مستر... گود حشیش ! کام تو مای فکتوری! " که این فکتوری یا همان کارخانه، احتمالاً خانه ای است که در باغچه اش حشیش کاشته اند. راستش را بخواهید کمی حسرت خوردم که اهل این حرف ها نیستم چون قاعدتاً اگر قرار باشد حالی باشد از مخدرات، باید در چنین شهری باشد که در و دیوارش خود به خود آدم را مست می کند. به هر حال ما به همان چای نعنای تازه مان بسنده کردیم.

حالا که به چای نعنا رسیدم بگویم که نحوه سرو چای نعنا در کازابلانکا و فز به اینگونه بود، که چای دم کرده را در یک قوری مراکشی نقره ای می ریزند و به آن مقداری شکر اضافه می کنند و در لحظه سرو، یک دسته درسته نعنا به همراه فلفل سیاه خرد شده در قوری می اندازند و در قوری را می بندند و به تعداد مشتریان، استکان کوچک کنار آن می گذارند و این مجموعه را در یک سینی بیضی شکل جلوی مشتری می گذارند.

اگر از کسی که چای را آورده خواهش کنی برایت استکان اول را پر کند، قوری را با فاصله خیلی زیاد از استکان می گیرد و آنرا پر می کند، هر چه فاصله قوری از استکان بیشتر باشد، مهارت قهوه چی بیشتر است و این فاصله باعث می شود که پر شدن آن استکان کوچک با صدای زیاد همراه باشد و در ضمن روی چای کف می کند. یک قوری یک نفره حدود چهار تا پنج استکان چای می دهد.

ولی در شفشاون طور دیگری چای نعنا سرو می شد. در آنجا چای آماده کمی شیرین را در یک لیوان بزرگ شیشه ای می ریزند و دسته نعنا را در همان لیوان می اندازند و جلویت می گذارند و به این ترتیب از اول تا آخر نوشیدن چای، از دیدن و بوییدن نعنا هم لذت می بری، یک جا که ما مشتری آن شده بودیم، غیر از نعنا، شکوفه پرتقال هم در لیوان می انداخت و دل و دینت را با نوشیدن چای از دست می دادی. این را هم در نظر داشته باشید، وقتی می گویم نعنا منظورم این دسته هایی نیست که در سوپرمارکت ها رنگ و رویشان را باخته اند، قبلاً گفته ام که مراکشی ها همه چیز را تازه دوست دارند، نعنا که جای خود دارد. چشمت که به آن می افتد، سبز می شوی خودت.

ادامه دارد...

Morocco 6

2008-04-01T15:35:00.000+04:00

وضعیت ارتباطات و اینترنت در کل کشور مراکش بسیار خوب و بسیار بهتر از چیزی بود که انتظار داشتم. از سه هتلی که در آنها اقامت داشتیم، دو تایشان در لابی، اینترنت بی سیم پرسرعت رایگان داشتند و آن یکی هم که نداشت دو قدم آنطرف تر از هتل، سه تا کافی نت با کاملترین امکانات و کامپیوترهای نو و تمیز و قیمت ارزان بود.

از وقتی که پادشاه مراکش – سلطان محمد ششم – با یک خانم مهندس کامپیوتر در سال 2003 ازدواج کرده ، وضعیت ارتباطات طی دو سه سال، به سطح بسیار قابل قبولی از نظر بین المللی رسیده است. در تمام شهرهای کوچک و حتی دهات، حتماً بیشتر از یک اینترنت کافه با تجهیزات وجود دارد، تلفن عمومی های جدید کارتی در هر چند قدم هر شهری دیده می شوند و کارتهایش هم همه جا قابل خریداری است و از آنها می شود با تمام دنیا با کیفیت خوب تماس گرفت، موبایل ها در تمام نقاط آنتن دارند و کلاً بگویم که از نظر ارتباطی هیچ مشکلی برای یک توریست وجود ندارد، از نظر تعداد تلفن عمومی وضعیتش از دوبی هم بهتر است، بارها شده که در دوبی دیده ام توریست ها دنبال تلفن عمومی می گردند.

در تمام مدت سفر غیر از یک خانواده ایرانی که هنگام ورود در صف پاسپورت در فرودگاه کازابلانکا کنارمان بود، دیگر با هیچ ایرانی برخورد نکردم و از این نظر این اولین سفری بود که به طور کل در هیچ شهری هیچ ایرانی ندیدیم ولی نکته بسیار قابل توجه و جالب، محبوبیتی بود که رئیس جمهور کشورمان در تمام شهرهای مراکش و بین تمام مردم و از همه قشر دارد و جالب است بدانید نام احمدی نژاد را با چنان غیرت و تعصبی بر زبان می آوردند که من که ایرانی بودم جرات نمی کردم انتقاد کنم.

برخوردهای جالب زیادی در این زمینه داشتم. اولاً اینکه هر جا می رفتیم همه شروع می کردند با من اسپانیایی صحبت کردن، وقتی می گفتم انگلیسی صحبت کنید با تعجب می پرسیدند کجایی هستی؟ من هم می گفتم حدس بزن و هیچ حدسی هم درست از آب در نمی آمد نزدیک ترین حدسی که زده شد از جانب یک راهنما بود که گفت ترکیه ای هستی، وقتی می گفتم نه ، ایرانی هستم، گل از گلشان می شکفت و با هیجان خاصی می گفتند: ایران؟!!، ماشالله... احمدی نژاد وری گود من!!... می پرسیدم چرا؟ می گفتند برای اینکه از هیچ کس نمی ترسد ولی همه از او می ترسند، برای اینکه تنها کسی است که جلوی آمریکا ایستاده.

یک جا در یکی از شهرهای بسیار کوچک ولی توریستی که بعداً راجع به آن خواهم نوشت، به یک نفر تا گفتم ایرانی هستم مشتش را گره کرد در هوا و با فریاد شعارگونه ای گفت: لا اله الا الله ، الله اکبر... الله اکبر.. وری گود...وری گود... ایران... خمینی... احمدی نژاد... فایت ویت امریکا...! من هم که می دیدیم اینها کاسه شان خیلی داغ تر از آش است بحث را ادامه نمی دادم. با هر قشری از مردم که روبرو شدم و فهمیدند ایرانی هستم کم و بیش همین برخورد را داشتند هیچکدامشان هم نپرسیدند نظر خود ایرانیها درباره رئیس جمهور و جنگ با آمریکا چیست، فقط با قدرت و افتخار نام رئیس جمهور ایران را به عنوان سمبل مقاومت در برابر استبداد و زورگویی بر زبان می آوردند.

آنقدر که فهمیدم مراکشی ها به شدت ضد آمریکایی هستند و همین هم یکی از دلایلی است که از عربهای خلیجی خوششان نمی آید آنقدر که حتی زبان عربی خلیجی ها را مسخره می کنند- راجع به زبان عربی مراکشی ها بعداً خواهم نوشت – و همین ضد آمریکایی بودن باعث شده که دولت کنونی ایران را به عنوان سمبل مبارزه با آمریکا دوست داشته باشند. کاش یکی از مشاوران رئیس جمهور پیشنهاد سفری به مراکش را به ایشان بدهد، با این وضعی که من دیدم، استقبالی که انجام خواهد شد، در تاریخ ایران و مراکش بی سابقه خواهد بود.

Morocco 5

2008-03-29T17:32:00.003+04:00

شهر "فز" (Fes) یا (Fez) سومین شهر بزرگ مراکش و یکی از قدیمی ترین آنهاست، این شهر امسال 1200 سالگی اش را جشن می گیرد و به عنوان مرکز دینی و فرهنگی مراکش شناخته می شود. مدارس دینی با اعتباری در این شهر فعال هستند که از تمام قاره افریقا طلبه می پذیرد همچنین مدارس علمی این شهر در گذشته پذیرای دانشجویان اروپایی بوده است، این شهر یکی از غنی ترین شهرهای مراکش از لحاظ آثار تاریخی و هنر و معماری سنتی مراکش است. شهر دیگری که از این نظر با فز برابری و رقابت می کند شهر " مراکش " است که ما در این سفر فرصت دیدنش را نیافتیم.

شهر فز امروزی از سه بخش جدا تشکیل شده است:

"فز قدیم" که دیواری دور تا دور آن وجود دارد و آنرا از بقیه شهر امروز جدا می کند، " فز جدید " که قسمت گسترش یافته و محل سکونت یهودیها در سال 1465 میلادی بوده و " فز نوول " که باز هم به معنای فز جدید است به زبان فرانسوی و بخشی است که فرانسوی ها پس از در اختیار گرفتن مراکش در سال 1912 به بعد ساخته اند و هنوز هم توسط خود پادشاه مراکش در حال گسترش است.

تمام تمدن قدیم مراکش و مرکز توریستی این شهر در "فز قدیم" یا "فز البالی" خلاصه می شود. طبق کتاب رکوردهای گینس، مدرسه قرویین ساخته شده در سال 859 میلادی در این بخش شهر، قدیمی ترین دانشگاه شناخته شده جهان است. این ساختمان اکنون به عنوان مسجد استفاده می شود و به همان شکل نگهداری می شود.

پشت دیوارهای شهر قدیم، پر است از کوچه پس کوچه هایی که باریکی آنها گاهی به اندازه عرض بدنت می شود و آن قدر این کوچه ها در هم می تنند که هم خودت و هم مسیرت را گم می کنی، پر است از فروشندگانی که قلق خریداران اروپایی شان را می شناسند و قیمتها را برای آنها چند برابر اعلام می کنند و چانه هم به سختی می پذیرند- ولی همچنان محل چانه زدن باز است - ، پر است از خانه هایی که از فرط پیری دیوارهایشان چروک خورده، پر است از کافه و رستوران سنتی، پر است از خانه های بازسازی شده و به شکل مهمان پذیر در آمده و... پر است از آدم، آدمهایی که آنقدر درهم فشرده راه می روند که گاهی ایستادن را برایت غیر ممکن می کنند. روزی که ما از شهر قدیم دیدار کردیم تراکم جمعیت چیزی بود در حد بازار بزرگ تهران ولی راهنما می گفت امروز از روزهای خلوت است، اگر معمولی باشد جمعیت حرکتت می دهد. بدون راهنما بسیاری از قسمتهای شهر قدیم را نمی توان دید، ما راهنما داشتیم و از بخت یاری، راهنمای خوبی هم داشتیم.

بر خلاف چیزی که بهمان گفته شده بود و فکر می کردیم، با اینکه فضای شهر قدیم بسیار شلوغ است ولی از امنیت بسیار بالایی برخوردار است، پلیس های لباس شخصی زیادی در کوچه ها همراه توریست ها حرکت می کنند و هر حرکتی را زیر نظر دارند.

بیشتر فروشندگان به زبانهای عربی ، انگلیسی، فرانسه و اسپانیایی در حد خرید و فروش و معرفی اجناسشان تسلط دارند بعضی ها غیر از اینها آلمانی هم بلد بودند من گاهی از اینکه یک فروشنده به سرعت به چهار زبان با چهار نفر صحبت می کرد به راحتی بین زبانها سوئیچ می کرد دهانم باز می ماند، بسیاری شان سواد خواندن و نوشتن ندارند ولی این زبانها را در حد محاوره روزمره بلدند.

طبق اعلام سازمان جهانگردی مراکش، در سال 2007 بیشترین توریست به ترتیب از این کشورها به مراکش آمده است: فرانسه، اسپانیا، انگلستان، بلژیک و آلمان.

دو عکس این صفحه هر دو از همین قسمت شهر هستند، عکس رنگی در قدیم بازار نجاران و عکس سیاه و سفید بازار پارچه فروشان بوده اند که البته امروز کاربری شان تغییر کرده است.

Morocco 4

2008-03-27T01:53:00.002+04:00

غذاهای سرپایی و کنار خیابانی همیشه جزو جالب ترین چیزهای هر شهر جدیدی است که می روم. در کازابلانکا اولاً پر است از کافه هایی که صندلی هایش کنارهم و رو به خیابان چیده شده و جمعیتی مشتاق، خیلی جدی به خوردن چای بعد از ظهر و تماشا کردن مردم مشغولند( تماشا کردن در کازابلانکا کار خیلی مهمی است !) و پر است از رستورانهایی که نوعی شاورما با سالاد سرو می کنند. ساندویچ های شاورماهایش با دوبی فرق دارد، در نان بزرگتری قرار دارد و با مایونز و سالاد کلم لای نان قرار می گیرد، سر میزها خردل تیز قرار دارد و در ظرفهای کوچکی مایونز و کچاپ برایت می آورند.

زیتون نقش عمده ای در تمام غذاها و پیش غداهای مراکش دارد، معمولاً وارد هر رستوران که می شوی قبل از آوردن غذا یک ظرف کوچک زیتون که یا در آبلیمو یا در سرکه خوابانده شده با خلال دندان برای برداشتنشان، جلوی مشتری قرار می گیرد.

مراکشی ها فقط گوشت تازه روز می خورند، به همین خاطر غذاهای گوشتی شان بسیار لذیذ است، در خیابان ها پر است از مغازه های گوشت فروشی که گوشت روز را عرضه می کنند و معمولاً در همان محل بساطی هم برای کباب کردن آنها مهیاست، برای خریدن کباب، از خرید گوشت تا خوردنش را در یک محل انجام می دهی.

قیمت خوراکی ها بر خلاف چیزی که فکر می کردم گران است، فست فود ها از دوبی هم گرانتر هستند، یک منوی معمولی یکی از فست فودها که در دوبی 20 درهم است در کازابلانکا معادل 30 درهم امارات است که می شود حدود 8.3 دلار. غذای اصلی رستورانها از پانزده - شانزده دلار شروع می شود به بالا. واحد پول مراکش، درهم مراکشی است که حدود یک دهم یورو است.

این دو روزی که در کازابلانکا بودیم چون مصادف شده بود با تولد حضرت محمد و تعطیلی دینی رسمی، هم شهر خیلی فضای کم حس و حالی داشت، هم زندگی شبانه کاملاً تعطیل بود، بار بعدی که به این شهر آمدم فضای زنده تری در آن دیدم. اصولاً کازابلانکا در بین شهرهای مراکش و حتی قاره افریقا به شهر خوشگذرانی معروف است که من این فضا را در برخورد اول ندیدم ولی در ورود دوباره به این شهر در روزهای آخر سفر، کاملاً این فضا را حس کردم.

پی نوشت: در حال حاضر که این نوشته را پست می کنم، آخرین روز سفرمان در مراکش را می گذرانیم، فردا به دوبی بازخواهیم گشت ولی سفرنامه را به روال خودش و به ترتیب شهرهایی که رفته ام ادامه خواهم داد، عکس هم زیاد گرفتم که چندتایش برای وبلاگ و چندتایش برای فلیکر است امیدوارم وقت کنم در هفته آینده هم وبلاگ را به روز نگه دارم و هم به چند عکس سروسامان دهم.

Morocco 3

2008-03-24T01:42:00.000+04:00

در خیابانهای مرکزی کازابلانکا که راه می روم، شدیداً یاد معماری و فضای شهری خیابان جمهوری ، سپه و توپخانه تهران می افتم، ساختمانهای دولتی و بانکهای بزرگ همه ساختمانهایی سنگی با ستونهایی بلند دارند، درست مانند ساختمان بانک ملی در انتهای خیابان سپه، کلاً همه چیز آشناست، فکر می کنی داری در تهران پنجاه سال پیش راه می روی، ولی آدمها انگار فرق دارند...

اولین برخوردی که با مراکشی ها داشتم در هواپیما بود و چیزی که توجهم را جلب کرد، نگاه بود. مراکشی ها و به خصوص در کازابلانکا خیلی نگاه می شوی، یعنی نگاهت می کنند، مثل یک ده کوچک که یک خارجی پایش را در آن گذاشته باشد، همه نگاهت می کنند، از داخل هواپیما تا تمام مدتی که در کازابلانکا بودیم، سنگینی صدها نگاه را در لحظه رویمان احساس می کردیم، تقریباً بگویم امکان نداشت کسی از کنارمان رد شود و لحظه هم که شده نگاهمان نکند، البته بیشتری ها لزومی نمی دیدند که زیر چشمی و لحظه ای نگاهت کنند، از دور که می آمدند چشم می دوختند در چشمت تا از کنارت رد شوند!!

وقتی داری از چیزی عکس می گیری آنقدر به تو و دوربینت و چیزی که داری از آن عکس می گیری نگاه می کنند که خنده ات می گیرد، خیلی وقتها مردم می آمدند پشت دوربین می ایستادند و از زاویه دوربینت به چیزی که نشانه رفته بودی نگاه می کردند تا بفهمند چه چیزی آنجاست که تو می بینی و او ندیده.

خلاصه وقتی با کوله پشتی و دوربین و قیافه خارجی در یک چهارراه می ایستی به راحتی می توانی هزاران خط فرضی را از چشمان مردم به نقطه ای که ایستاده ای ترسیم کنی.

بیشتر از هفتاد درصد جمعیت خانمی که ما دیدیم محجبه بودند و آنها که بی حجاب بودند یا خودشان وقتی به من نگاه می کردند لبخندی لوند تحویل می دادند، یا توسط مردان دیگر در حال تعقیب شدن و متلک شنیدن بودند. آقایان هم خیلی راحت دنبال هر کس می خواهند می افتند و شروع به متلک گفتن می کنند و این روند آنقدر طبیعی است که پیش خودم فکر کردم شاید اگر خانمی کسی را دنبال خودش نبیند سرخورده شود چون برخورد خانمها هم خیلی با این موضوع طبیعی است. همان فضایی که وقتی دختران دبیرستانی، پسری را دنبال خودشان می کشانند را تصور کنید در شهر برای مردان و زنان شهر اتفاق می افتد. این داستان برای بعضی از محجبه ها هم بود ولی نه به اندازه بی حجاب ها. حجاب در چنین فضایی کاملاً ابزاری محافظت کننده محسوب می شود. البته این هم واضح و مبرهن است که وقتی می گویم حجاب منظورم حجاب در همه جای دنیا غیر از ایران است، یا حجابی نیست یا اگر هست پوششی کامل است.

ادامه دارد...

Morocco 2

2008-03-22T13:32:00.001+04:00

مراکش از کشورهای است که در دنیا به چند نام خوانده می شود. خود مراکشی ها و اعراب آنرا به نام "مغرب" می شناسند و این نام از آنجا آمده که در قدیم مجموعه کشورهای شمال غربی قاره آفریقا به نام سرزمین مغرب خوانده می شدند، تونس کنونی مغرب الاول بوده، الجزایر کنونی مغرب الاوسط و مراکش کنونی مغرب الاقصی یعنی مغرب دور و این شده که نام مراکش در میان اعراب به مغرب باقی مانده است. ولی در میان سرزمین های دیگر به نام مهمترین شهرش یعنی " مراکش " تعمیم داده شده و پس از کمی تغییر "Morocco" نامیده می شود و در ایران به نام مراکش معروف است که دقیقاً نام یکی از شهرهای قدیمی و بسیار معروف این کشور است خارجی ها این شهر را "Marakesh" یا "Marakech" می نامند. جالب است که در بین تمام کشورهای دنیا فقط ترکیه است که به جای شهر مراکش شهر مهم دیگر این سرزمین را برای نامیدن نام کشور برگزیده و آنرا "فاس" می نامند که نام یکی از قدیمی ترین شهرهای این کشور و قاره افریقاست، ما و دیگر کشورها، این شهر را "Fes" یا "Fez" می نامیم.

کازابلانکا (Casablanca) از دو قسمت کازا به معنی خانه و بلانکا به معنی سفید در زبان اسپانیایی تشکیل شده و معنی کلی آن می شود " خانه سفید " و این نامی است که پرتقالی ها پس از تصرف این شهر در سال 1515 بر این شهر گذاشته اند که در آن زمان خانه های محلی این شهر کاملاً سفید بوده اند ولی در سال 1755 زلزله شدیدی تقریباً تمام شهر را نابود می کند و دیگر از آن خانه های سفید خبری نیست. در عربی این شهر به "دار البیضاء" شناخته می شود که همان معنی را می دهد.

زبان رسمی کشور عربی و دین رسمی اسلام است ولی در شهرهای بزرگ، همه بدون استثناء فرانسه را به راحتی صحبت می کنند چون زبان دومی است که در مدارس تدریس می شود و حتی بعضی خانواده ها از بچگی با فرزندشان فرانسه صحبت می کنند. آنقدر که من به گوشم خورد خودشان معمولاً با هم عربی صحبت می کنند ولی وقتی چیزی از آنها می پرسی در لحظه ای با فرانسه سلیس شروع به پاسخ گفتن می کنند. عربی شان هم با عربی خلیجی که ما در دوبی می شنویم متفاوت است هم از نظر لهجه و هم از نظر به کاربردن کلمات. در جنوب مراکش یعنی خود شهر مراکش و بعد از آن زبان " بربری" (Berber) هم صحبت می شود که زبان قبایلی است به نام بربر که پیش از آمدن اسلام در این کشور صحبت می کرده اند. بسیاری از ساکنین انگلیسی بلد نیستند چون با فرانسه و عربی کارشان در همه جا پیش می رود.

بر خلاف چیزی که خیلی ها تصور می کنند، کازابلانکا پایتخت مراکش نیست، بلکه مهمترین مرکز تجاری و شناخته شده ترین شهر آن است، اغلب پروازهای مستقیم از کشورهای دنیا به مقصد کازابلانکا صورت می گیرد به همین دلیل بسیاری نام پایتخت مراکش را نمی دانند. پایتخت مراکش شهر " رَباط " است که پایتخت سیاسی و محل استقرار حکومت پادشاهی این کشور است. نسبت کازابلانکا و رباط مانند نسبت دوبی و ابوظبی است، بسیاری از نقاط دنیا اگر اطلاعاتشان آنقدر باشد که دوبی را کشور مستقل ندانند، آنرا پایتخت امارات می پندارند و نام ابوظبی کمتر به عنوان پایتخت شناخته شده است.

باز هم از کازابلانکا خواهم نوشت...

Morocco 1

2008-03-20T21:07:00.001+04:00

بیشتر از ساعتی به تحویل سال نو مانده است. اینجا در کازابلانکا ساعت چهار و نیم صبح است و پشت میز کار اتاقی که بوی چوب و نم می دهد و شدیداً آدم را یاد خانه های گیلان می اندازد، درهتلی آرام نشسته ام و تایپ می کنم: بیشتر از ساعتی به تحویل سال نو مانده ...

پرواز نه ساعته از دوبی به کازابلانکا راحت تر از چیزی بود که انتظارش را داشتم. پس از ورود به فرودگاه اولین چیزی که چشممان به آن می افتد، تابلوهای نقاشی است که به دیوار راهرو فرودگاه نصب شده اند، فرودگاه بسیار تمیز است و احساس خوبی دارم. مامور چک پارسپورت مدام می خندد و در حال لاس زدن با خانمهایی است که پاسپورتشان را چک می کند ( کلاً در کازابلانکا زیاد لاس می زنند ! )، خنده ای هم تحویل ما می دهد و بدون دردسر ما را روانه کشورش می کند.

زیر فرودگاه ایستگاه قطاری است که مسافران را به شهر کازابلانکا که سی کیلومتری دورتر از فرودگاهش است می برد. صندلی های کوپه چرمی با رنگ قهوه ای سوخته است، دیوارهایش کِرِم است و کهنه به نظر می رسد. کوپه تقریباً خالی است، کنارمان جوان تقریباً بیست ساله ای است که از نیویورک آمده ، در ایستگاه های کوچک سر راه قطار تقریباً پر می شود از مردان و زنانی که در حومه زندگی می کنند و لباس های غیر شهری به تن دارند، یک گروه دانشجو هم در یکی از ایستگاه هایی که نزدیک دانشگاه است وارد می شوند و یکی از دانشجوها شروع به سیگار کشیدن در کوپه می کند و این باعث اعتراض یکی دو نفر از مسافران و بالاگرفتن بحث می شود تا جایی که کار نزدیک به زد و خورد هم پیش رفت و کوپه کاملاً بهم ریخت و با آمدن مامور قطار ماجرا فیصله پیدا کرد.

وارد شهر که می شویم راننده ای که کاملاً فرانسه صحبت می کند راضی مان می کند که تا هتل سوار تاکسی اش شویم، وضعیت رانندگی در کازابلانکا کمی بهتر از رانندگی در هند است و چیزی نزدیک به تهران، آشفته و درهم ولی هرکس می داند حرکت بعدی طرفش چیست و در نهایت آشفتگی به نظم تعریف شده ای رسیده اند. بیشتر ماشینها رنو و پژو هستند و تاکسی ها فیات.

هتل در کوچه ای آرام است و ظاهر و باطن خوبی دارد. اختلاف ساعتمان با دوبی چهار ساعت و با تهران سه ساعت و نیم است و همین باعث می شود شب زود خوابمان بگیرد. ساعت هشت شب خوابیدیم و چهار صبح سیرخواب شدم.

چند دقیقه ای به تحویل سال نمانده، نه رادیو داریم نه تلویزیونی که کانالی ایرانی داشته باشد و نه اینترنت. امسال در سکوت کامل تحویل می شود... باران گاهی رگبار و گاهی نم نم می بارد... آسمان می گیرد و باز می شود...خیابان سکوتی غریب دارد که صدای اذان دقیقه ای آنرا می شکند و بعد، خورشید تابشش را بر این گوشه دنیا، در یکی از غربی ترین نقاط قاره افریقا آغاز می کند و اولین بامداد بهار را برایمان به ارمغان می آورد...

سفر به سرزمین "مغرب"

2008-03-18T11:11:00.002+04:00

پیش سفرنامه

مدت زیادی است که به فکر سفر به مراکش بوده ام، مصر و مراکش همیشه دو کشوری بوده اند که دیدنشان برایم هیجان انگیز بوده. به خاطر نبود رابطه بین ایران و مصر گرفتن ویزای توریستی مصر برای ایرانیان، در حال حاضر تقریباً غیر ممکن است. پس پیش به سوی مراکش!

سفارت مراکش در امارات، خانه ای ویلایی و قدیمی در شهر ابوظبی است که در و دیوارش چوبی است و بوی نم می دهد، هیچ دفتری هم در دوبی ندارد، به همین خاطر برای گرفتن ویزا مجبور به رفتن به ابوظبی شدیم. بعد از اینکه چندین بار تلفنی سعی داشتم مدارک لازم برای دریافت ویزا را بپرسم و هر بار جوابی نگرفتم، هر چه به فکرم می رسید برداشتم و به ابوظبی رفتم و تازه آنجا گفتند که فلان مدرکتان باید مهر فلان وزارتخانه را داشته باشد ( چیزی که برای ویزای شنگن هم لازم نیست )!! این باعث شد یک هفته ای سرم گرم تهیه این تائیدیه باشد و بعد از اینکه دو بار به ابوظبی رفتم، ویزای مراکش که مهری است به زبان فرانسوی و عربی روی پاسپورتمان فرود آمد.

امارات، اتحاد و رویال ماروک سه شرکت هواپیمایی هستند که از دوبی به مراکش پرواز مستقیم دارند و مقصد هر سه هم کازابلانکا است. در زمانی که قیمتها را چک می کردم ( حدود 3 ماه پیش ) قیمت امارات از همه مناسب تر بود و از بخت خوش ما، تخفیف مناسبی هم شامل حالم شد که بسیار چسبید و هر بلیط را حدود سیصد هزار تومان ارزانتر خریدیم، قیمت معمولی پرواز رفت و برگشت دوبی کازابلانکا با پرواز امارات 3000 درهم است که می شود حدود 770000 تومان.

از چهارماه پیش مشغول برنامه ریزی و مطالعه برای این سفر هستم از همان موقع هم تمام هتلها را رزرو کرده ام. مدت برنامه ریزی شده این سفر هشت روز و دیدن سه شهر از شهرهای مراکش است که جزئیات هر کدام را پس از ورود به آن شهر خواهم نوشت.

یکروز مانده به سال 1387 شمسی سفرمان را به مراکش آغاز می کنیم و زمان تحویل سال در هتلی در کازابلانکا خواهیم بود که بعید است حتی یک ایرانی هم آنجا باشد... البته از ایرانیها هیچ چیز بعید نیست، یکدفعه دیدی صاحب هتل ایرانی بود!!

از آنجاییکه نمی دانم وضعیت اینترنت در مراکش چگونه خواهد بود ممکن است در نوشته ها تاخیر بیافتد ولی قصد دارم تا آنجا که می توانم نوشته ها را به روز بنویسم.

سال نو بر همه تان مبارک.

سنتوری

2008-03-08T12:53:00.000+04:00

فیلم سنتوری را دیدم... کاش نمی دیدم. کاش آخرین فیلمی که از مهرجویی در ذهنم مانده بود همان "مهمان مامان" می ماند. خرابش کردم با دیدن سنتوری.

نمی شود به آسانی قضاوت کرد که چه می شود کارگردانی با تفکرات مهرجویی چنین فیلمی می سازد من هم نمی خواهم قضاوت کنم. به عنوان یک بیننده عادی دوست دار مهرجویی برایم کاملاً فیلم نا امید کننده ای بود و غیر از یکی دو سکانس کوتاه و گذرا، هیچ تاثیری از فیلم نگرفتم. شاید یکی از دلایلش این باشد که از فضای اجتماعی حال حاضر ایران دورم و داستان برایم ملموس نیست ولی غیر از داستان مشکلات دیگری هم با فیلم داشتم.

گلشیفته فراهانی – که کلاً از بازی اش خوشم می آید- انرژی بسیار کمتری نسبت به بهرام رادان برای نقشش گذاشته و به همین دلیل تمام صحنه هایی که دو نفری حضور دارند غیر واقعی از آب درآمده در عوض یکی دو صحنه ای که مسعود رایگان و بهرام رادان روبروی هم قرار می گیرند صحنه های قدرتمندی شده.

کاملاً مشهود است که بهرام رادان کاری بزرگ برای بازی در این فیلم انجام داده و برای این نقش کاملاً وقت گذاشته، مضراب زنی سنتور و لب زدن بسیار خوب و صحنه های اعتیاد، همه به اندازه و باورپذیرند ولی کلیت فیلم آنقدر ضعیف است که بازی خوب او هم در آن گم می شود.

البته کنار تمام ایرادهایی که بی رحمانه بر فیلم گرفته می شود این را هم باید در نظر گرفت که یک فیلم از زمان تصویب فیلمنامه تا روی پرده – تازه این فیلم که روی پرده هم نیامد – آنقدر دچار محدودیت و تغییرو اصلاح می شود که کارگردان مجبور می شود با آن تغییرات در حین کار کنار بیاید و دست آخر چیزی که از آب در می آید محصولی است که بسیار با ایده اولیه تفاوت دارد. دیگر نمی شود صحنه های داخلی مهمانی ها را اینطور نشان داد و بیننده باور کند، دیگر نمی شود صمیمیت زن و شوهر و دوست دخترو دوست پسر را با انداختن شال گردن دور گردن دیگری نشان داد، این می شود که صحنه های داخلی همه دارای پرده ای هستند که بیننده را از فیلم جدا می کند و نمی گذارد وارد فضای فیلم شود.

احتمالاً بیننده ای که بتواند با یکی از شخصیت های فیلم همذات پنداری کند از فیلم خوشش خواهد آمد ولی تمام شخصیت ها برای من دور و دست نیافتنی به نظر آمدند. حتی کلاری هم فیلم بردار نبود تا با کادرهای فوق العاده اش زبان فیلم را تغییر دهد.

اگر از ابتدا نام مهرجویی را بر روی فیلم نمی دانستم امکان نداشت حدس بزنم او کارگردان فیلم است. فیلم سنتوری را دوست نداشتم...اصلاًً... ولی منتظر فیلم بعدی او می مانم.

پرسپولیس در امارات

2008-03-01T18:49:00.004+04:00

بالاخره بعد از کش و قوس فراوان، فیلم "پرسپولیس" در مجموعه سینماهای سینه استار امارات اکران شد. مدتی قبل این فیلم در لیست فیلمهای بعدی نمایش قرار داشت ولی ناگهان نامش از روی وبسایت حذف شد تا اینکه آخرهفت گذشتهه بدون مقدمه فیلم را اکران کردند و ایرانیان مشتاق و کنجکاو به سوی سینماها سرازیر شدند.
اینکه فقط سینه استار این فیلم را نمایش می دهد و گراند سینما از اجرای آن خودداری کرده خودش قابل تامل است که احتمالاً به خاطر مدیریت ایرانی گراند سینماست، همان سینمایی که بعد از کلی تبلیغات، از نمایش فیلم سنتوری منصرف شد.
این بده بستانهای ایران و امارات برایم جالب است ، سیاست امارات تا اینجا یکی به نعل یکی به میخ بوده و گاهی که یک حالی به ایران می دهد از آن طرف یک حالی هم باید بگیرد. نمایش فیلم پرسپولیس در جشنواره فیلم ابوظبی در سال گذشته باعث شد هیچ خبری از این جشنواره در رسانه های ایران منتشر نشود. نمایش این فیلم در سینماهای دوبی آنهم درست موقعی که ایرانیها برای مسافرت شب عید به دوبی آماده می شوند از آن کارها بود، نمی دانم این فیلم قرار است تا عید روی پرده بماند یا نه ولی اگر در تعطیلات نوروز روی پرده باشد با توجه به اینکه امسال به خاطر کنسرت گوگوش ایرانیان بیشتری در ایام نوروز به اینجا خواهند آمد، می تواند یک اتفاق تاثیر گذار محسوب گردد.

در مورد خود فیلم باید بگویم، هر چیزی دو سو دارد، این فیلم نگاهی است به هر حال یکسویه از زوایه دید یک زندگی به جریاناتی که بعد از انقلاب در ایران به وجود آمده، ولی از قضا این " سو " خیلی ها ایستاده اند که جزئیات داستان فیلم را از نزدیک تجربه کرده اند و با دیدن فیلم خاطرات خوش و ناخوشی برایشان زنده می شود. در لحن داستان اگر هم از نظر منتقدین بزرگنمایی شده باشد، ولی در اصل وقوع اتفاقات، عموماً متفق القول هستند مگر کسانی که "سوی " دیگری ایستاده اند و مایلند همه چیز را سیاه و سفید ببینند.
دوست داشتم از آن " سو " هم انیمشنی ببینم که به دغدغه روزمره آدمها می پرداخت، آدمهایی که در سالهای اول تغییر حکومت ایران، غیر از فکر جنگ،عاشق می شدند، تفریح می کردند و به موسیقی ممنوع گوش می دادند. تمام هنرمندانی هم که اینها را در زمان خودش فیلم کرده اند آنموقع محدود بوده اند و امروز هم نگاهشان تغییر کرده و در نتیجه اجازه کار ندارند.

پرسپولیس فیلم ماندگاری نیست، چون تنهاست می درخشد، فکری است که فرصت بیان شدن پیدا کرده ولی همینکه بیان شده، غنیمت است

سه فیلم

2008-02-19T11:08:00.003+04:00

قطعاً دیگر اصلاً تعجب نمی کنید که یک مدت کرکره این وبلاگ پایین باشد و یک دفعه مطلبی سر در بیاورد. قبلاً راجع به این نوشتن ها و ننوشتن ها زیاد نوشته ام دیگر بی خیال می شویم...

مدتی است در خانه به دیدن سریال “Lost” مشغولیم و این باعث شده کمتر دی وی دی فیلمی را کرایه کنم و ببینم و از این نظر کمی از بازار فیلم عقب افتاده ام از طرفی صنعت تلویزیون آمریکا خیلی کنجاوم کرده و تصمیم گرفته ام چند سریال پربیننده را ببینم.
به همین خاطر آخرین فیلمهایی که دیده ام در سینما بوده اند و از آن جمله اند فیلمهای زیر:

Charlie Wilson’s War
جنگ چارلی ویلسون ساخته برادران کوئن درباره قسمتی از زندگی واقعی یکی از نمایندگان کنگره آمریکاست که در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی، از نفوذش برای کمک به مجاهدین افغان برای جنگ با شوروی استفاده می کند.
هر چند که معمولاً به صداقت اینطور فیلمها نمی توانم اعتماد کنم ولی فرم روایی جذاب و طنز آشکار فیلم، باعث شد که از دیدن فیلم لذت ببرم. ترکیب تام هنکس ( با نقشی متفاوت با چیزی که همیشه از او دیده ایم )، جولیا رابرتز و فیلیپ سیمور هافمن از آنجایی که همه کارشان را خوب بلدند ، خوب از آب درآمده ولی این فیلیپ سیمور هافمن جانور جدید دنیای بازیگری آمریکاست، اولین سکانسی که در این فیلم به معرفی اش می پردازد آنقدر برایم کوبنده بود که تا چند دقیقه در سینما شوکه بودم که این آدم چطور توانسته اینقدر تمام جزئیات صورت و صدایش را تغییر دهد و این نقش را بیافریند.

No Country for Old Men
قبل از فیلم آنقدر راجع به آن شنیده بودم که سطح انتظارم خیلی از فیلم بالا رفته بود و در نهایت، کمتر از چیزی بود که انتظار داشتم ببینم ولی با این حال فیلمی است که باید دید و می شود از دیدنش لذت برد به شرطی که با دید یک فیلم اکشن به تماشایش ننشینیم. فیلم لایه های زیرینی دارد که با بار اول دیدن شاید خیلی مشهود نباشند. الان حافظه ام یاری نمی کند ولی آنطور که یادم است فیلم " فارگو " همین برادران کوئن را بیشتر دوست داشتم ولی باید آنرا با دید امروز ببینم و بتوانم کنار هم قضاوتشان کنم. این فیلم از آن دسته فیلمهایی است که بدون دردسر قابل نمایش در سینماهای ایران هست و احتیاجی به سانسور هم ندارد – شاید هم تا به حال نمایش داده اند - . نوشته مفصل تری در کاغذ دیجیتال در این باره نوشته ام که می توانید اینجا بخوانید.

The Kite Runner
فیلم بادبادک باز که بر اساس رمان معروف نویسنده افغان خالد حسینی ساخته شده، اگر چه از نظر سینمایی کار فوق العاده ای نیست ولی به خاطر جذابیت و تنوعی که خود داستان خالد حسینی دارد، دیدنی و تاثیر گذار است به خصوص برای ما ایرانی ها که زبان فیلم را بی واسطه می فهمیم.
داستان فیلم از روایت زندگی دو کودک همبازی و رفیق در افغانستان ِ آباد دهه هفتاد شروع می شود و ضمن مروری به اتفاقات سیاسی و اجتماعی ای که در این سه دهه برای مردم افغانستان افتاده است، محوریت داستان را با دنبال کردن زندگی یکی از آن دو کودک حفظ می کند و تا به امروز ادامه می دهد. بیشتر زبان فیلم فارسی است و همایون ارشادی در نقش دوم فیلم ظاهر شده که این دو عامل باعث شده که فیلم برای ایرانیها جذابیتی دو چندان داشته باشد.
از مارک فورستر کارگردان این فیلم قبلاً “Finding Neverland” و "Stranger than Fiction" را دیده ایم.

دو لینک زیر از کاغذ دیجیتال نیز شاید برایتان خواندنی باشد:
مطالب پراکنده گردآوری شده درباره فیلم
گزارش حضور این فیلم در اختتامیه جشنواره فیلم دوبی

طرحی از من

2008-01-28T18:20:00.000+04:00

فرشید شیوا، که هنوز موفق به دیدارش نشده ام، از روی یکی از عکسهای من که اتفاقی به دستش رسیده، طرحی زده و آن طرح را برای روی پوستر نمایشگاهش نیز انتخاب کرده.

برای خودم جالب بود، با اینکه همدیگر را تا به حال ندیده ایم ولی در این طرح مقدار قابل توجهی از این پژمانی که من از خودم می شناسم وجود دارد، غیر از اینکه این طرح زیادی مهربان و آرام شده که شاید اگر خودم را دیده بود کمی از مهربانی طرح می کاست. با این حال می توانم بگویم این طرح را دوست دارم، چون ضمن اینکه از من دور نیست، خوبتر از من است.

تجربیاتی از شرکت در یک مسابقه دوی همگانی -3

2008-01-24T13:16:00.000+04:00

وقتی به همراه حدود سه هزار نفر از نقطه آغاز، شروع به دویدن کردیم، همینطور که از خط استارت دور می شدیم، همهمه جمعیت هم کمتر می شد... حدود پنج دقیقه طول کشید تا هر دونده سرعت خودش را در جمع پیدا کند و به دیگران نخورد. آرام آرام نفس ها که تندتر شد صدا ها هم کمتر شد و چون در مسیر آرامی می دویدیم بعد از حدود ده دقیقه، فقط صدای پا می شنیدی و نفس. فضای بسیار عجیبی بود، جمعیتی که دو خیابان را پر کرده بودند هیچ صدایی نداشتند! فقط نگاه بود و انرژی که رد و بدل می شد، سوار یک موج شده بودیم که خودمان آنرا ساخته بودیم. نفهمیدم اثر همین موج انرژی بود یا چیز دیگری که یک اتفاق نادر افتاد...
مسیر دوی ده کیلومتر از کنار کاخ زعبیل، یکی از کاخهای شیخ محمد حاکم دوبی می گذشت، معروف است که در این کاخ انواع جانوران اهلی زیبا مثل آهو و طاووس آزادنه برای خودشان تفرج می کنند. هیچ کس نفهمید چگونه و از کجا یک بچه غزال وارد جمعیت دوندگان شد و خیلی با متانت، همراه جمعیت شروع به دویدن کرد. جالب اینجا بود که هیچ استرسی از اینکه در بین اینهمه آدمیزاد می دود نداشت، نگاهش خیلی آرام و بازیگوش،سرعتش هم کمی تندتر از دوندگان متوسط بود، اصلاً هم قصد فرار از میان جمع را نداشت، خیلی آگاهانه آمده بود بین ما بدود!!. حالا تصور کنید جمعیت دوندگان را که هر کدام در حال خودشانند و می بینند یک بچه غزال از کنارشان رد می شود، عکس العمل ها غیر از چند دست و صوت و فریاد شادی، فقط بهت بود و بس.

قیافه خاصی از تماشاگران در ذهنم نیست به غیر از یک پیرمرد و پیرزن که میانه های راه، روی یک نیمکت دونفری نشسته بودند و با یک لبخند از دوندگان پذیرایی می کردند.

همانطور که انتظار داشتم یک انرژی مضاعف در طول مسابقه در بدن به وجود می آید که باعث می شود بهتر از چیزی که در تمرینات می دویدی بدوی.

الان خبردار شدم ماراتن ابوظبی که امسال سومین سال برگزاری اش است – ولی من تا به حال راجع به آن نشنیده بودم- و 28 فوریه برگزار می شود، مجموع جوایزش را به دو میلیون دلار افزایش داده و گرانترین ماراتن تاریخ شده. نکنه خدای ناکرده این مقام دست دوبی بماند.

من نمی دانم اینها چرا با خودشان کل کل می کنند. مثل دو خواهر که از روی چشم و هم چشمی پز پولشان را به هم دیگر می دهند با پول که نمی شود زمان را هم خرید. این طور اتفاقات همگانی که همه فضای شهر را درگیر می کند، زمان می خواهد تا در تار و پود فرهنگ و شخصیت شهر جا بیافتد و اعتبار بگیرد. اینکه با پول چند تا قهرمان را از چند گوشه دنیا جمع کنید که ماراتن تان اعتبار نمی گیرد. این بنده خدایی که در ماراتن دوبی اول شده را هم دعوت کرده اند اصلاً هم فکر نمی کنند دویدن دو ماراتن با فاصله نزدیک یعنی چه.

یکی نیست از اینها بپرسد مگر آن چهل هزار نفری که می روند در ماراتن نیویورک و لندن و توکیو می دوند، برای پول جایزه هایش می روند؟!

ادامه ندارد/

تجربیاتی از شرکت در یک مسابقه دوی همگانی -2

2008-01-22T18:52:00.000+04:00

بالاخره دیشب ( دوشنبه) سایت ماراتن دوبی، آمار رسمی شرکت کنندگان و درجه بندی آنها را اعلام کرد. کار جالبی که امسال کرده اند این است که درجه بندی دوندگان بخش ماراتن را بر اساس زمان استارت – پایان محاسبه کرده اند نه بر اساس زمانی که گلوله شلیک می شود، به همین خاطر کسانی که انتهای صف شروع بوده اند ولی زمان خوبی را دویده اند رتبه واقعی خود را می گیرند، ولی در بخش ده کیلومتر همچنان از زمان شلیک، رتبه ها چیده شده اند.
کلاً 787 نفر در بخش ماراتن و 2793 نفر در بخش ده کیلومتر از زن و مرد شرکت کرده اند.
زمان من : 00:59:20 از استارت تا پایان و 01:02:10 از زمان شلیک تا پایان اعلام شده که رتبه ام با محاسبه زمان دوم، از بین 1887 شرکت کننده مرد، 1059 شده است. اگر زودتر به خودم می جنبیدم و اوایل صف قرار می گرفتم می توانستم تا رتبه 800 هم پایین بیایم که البته این اعداد و ارقام بیشتر برای دیگران جالب است تا برای کسی که در مسابقه دویده.

برای آنها که اینگونه رتبه بندی را ناعادلانه می دانند بگویم که غیر از نفرات اول تا بیستم یا حتی سی ام که با امید و انگیزه مقام آوردن می دوند و غیر از آنهایی که گروهی در مسابقات شرکت می کنند و مقام آوردن برای گروهشان را هدف قرار می دهند، بقیه دوندگان انگیزه هایی فراتر از " چندم شدن " دارند، بیشترین چالش در اینگونه مسابقات، شخصی است و قرار مدار هایی است که هر کس با خودش می گذارد. پیرمرد هفتاد و پنج ساله ای که کل مسیر چهل و دو کیلومتری ماراتن را در مدت هفت ساعت و اندی هروله می کند و پنج ساعت بعد از نفر اول به خط پایان می رسد، برایش مهم نیست که نفر آخر باشد، مهم این است که به خط پایان رسیده، او با تعاریف خودش قهرمان است. مثل کوهنوردی که وقتی به قله رسید فکر نمی کند چگونه و چند ساعته و چند روزه آمده است، مهم این است که الان نوک قله است. در ورزشهای استقامتی، پیمودن برای پیمودن، تلاش برای تلاش است که معنی دارد. تکرار مداوم ریتم دویدن در بدن به صورت طولانی، تقریباً همان مکانیسمی را ایجاد می کند که ذکر گفتن در دروایش به وجود می آورد، بعد از مدتی دونده در یک فضای جدید ذهنی وارد می شود که لذتش را فقط خودش درک می کند و از بیرون چیزی معلوم نیست ولی آنجا جایی است که تعاریف تغییر می کند. اینها چیزهایی است که میزان آن به ظرفیت هر دونده بر می گردد ولی "چندم شدن" از آخرین چیزهایی است که یک دونده به آن اهمیت می دهد، لذتهای اصلی قبل از آن برده شده .

در ده کیلومتر فقط گوشه ای از این لذت خودش را نشان می دهد. می گویند اگر می خواهی برای تفریح بدوی سه کیلومتر بدو ولی اگر می خواهی یک چیز جدید را در زندگی ات مشاهده کنی که قابل تعریف نیست، یک مسیر ماراتن را تمام کن.

ادامه دارد...

تجربیاتی از شرکت در یک مسابقه دوی همگانی -1

2008-01-20T18:49:00.000+04:00

همانطور که نوشته بودم، جمعه گذشته در بخش مسابقه 10 کیلومتر دوندگی دوبی که در کنار مارتن دوبی برگزار می شد شرکت کردم و تقریباً همانطوری دویدم که انتظار داشتم. از وقتی تصمیم به شرکت در این مسابقه گرفتم هدفم فقط این بود که مسیر مسابقه را در کمتر از یکساعت بدوم که دویدم، پنجاه و نه دقیقه و بیست و پنج ثانیه زمانی است که ساعت خودم آنرا ثبت کرد. بر خلاف وعده سایت ماراتن، هنوز با گذشت بیش از 48 ساعت از پایان مسابقه، نتایج آن در سایت اعلام نشده ولی نباید بیش از ده ثانیه تلورانس داشته باشد.

برای آنهایی که می خواهند بدانند زمان در اینگونه دوهای همگانی چگونه اندازه گیری و ثبت می شود می گویم که وقتی شماره های دونده ها را روز قبل از مسابقه به آنها می دهند، یک چیپ الکترونیکی کوچک هم به هر فرد داده می شود که روی آن کد مشخص هر دونده ثبت شده است و طوری طراحی شده که با بند کفش روی کفش ها بسته می شود و همان چیپ – کلمه فارسی اش را نمی دانم حوصله هم ندارم دنبالش بگردم اگر کسی می داند لطفاً بنویسد – با عبور از سنسورهای دروازه شروع و پایان، زمان دقیق را اندازه گیری می کند. البته زمان رسمی مسابقه که دوندگان بر اساس آن رتبه بندی می شوند از زمان شلیک گلوله استارت محاسبه می شود و کسانی که دیر به صف بندی می رسند و به خاطر ازدحام، خیلی پشت خط استارت قرار می گیرند زمان را هم از دست می دهند، مثلاً بنده که این تجربه را نداشتم و پنج دقیقه قبل از شروع مسابقه یاد قضای حاجت افتادم، از وقتی شلیک استارت زده شد بیشتر از یک دقیقه طول کشید تا به خط استارت رسیدم و همین زمان به زمان محاسبه من اضافه می شود و در نهایت زمانی که رتبه من بر اساس آن محاسبه می شود چیزی حدود یکساعت و یک دقیقه خواهد بود. البته برای اطلاع دوندگان معمولاً هر دو نوع زمان را اعلام می کنند.

این نوشته طولانی شد، در نوشته بعدی از تجربیات دویدن در میان جمع می نویسم شاید تا فردا آمار دقیق هم اعلام شود.